pretty when i read 🕸

شبیه اینه که از تخت جمشید یک تیکه رو جدا کنی اکسسوری کنی بگی هیچکس براش مهم نبود من انقد برام مهمه میندازم گردنم … گنجینه زیویه تو موزه هایی مثل متروپولیتن و لوور و موزه ملی ایران حضور داره … اینها سند و مدرک زیست یکسری تمدن و فرهنگ هستن، برای همون تمام باستان شناسا از این اتفاق ترسیدن (خایه کردند) چون شما فرض کنید سلبریتی ها شروع کنن به خریدن اشیای تاریخی و تقاضاش تو بلک مارکت بالا میره و یه چرخه عظیم راه میوفته اونم با فرهنگ گاسیپی که هالیوود داره. الان همه دسترسی به کتاب، گوگل و موزه دارن و راهای سالمتری برای ارائه یک چیزی هست و همه میتونن درباره یک دوره تاریخی سرچ کنن، کتاب بخونن و یا حتی فیلم ببینن و گیم بزنن … حتی با این پولی که سرش خرج شده میتونسته به یه جواهرساز سفارش بده یه سرویس کامل طلا بر اساس اون مجموعه براش دیزاین کنه … اما نه بیایم یه قطعه تاریخی رو بعنوان بخشی از دیزاین لباسمون استفاده کنیم … من فکر نمیکنم الان تو فرش قرمز بهش بگن اوه سیسی این مال کدوم کشور بگه از ایرانه برید درباره تاریخش بخونید بعد بقیه بگن وای الان میرم درباره اون بازه تاریخیش میخونم. نکته اینه اگه صد نفر تو هالیوود بخوان قطعات مختلف تاریخی که متعلق به موزه های جهانه رو بعنوان اکسسوری استفاده کنن فاجعه بزرگی میشه و قطعا اون نگهداری فیزیکی و شیمیایی لازم توسط استایلیست هاشون رو اون قطعات اعمال نمیشه. اینکه تو ایران از قطعات این چنینی درست نگهداری نمیشه شکی نیست و همین اتفاق هم سند بر اینه که نگهداری درست نمیشده اما … یزمانی وقتی یه قطعه از ایران دزدیده میشد تو موزه های فرانسوی و انگلیسی سر درمیاورد نه کمد لباس بازیگرا.