my hair is green.
Открыть в Telegram
347
Подписчики
Нет данных24 часа
Нет данных7 дней
Нет данных30 дней
Загрузка данных...
Похожие каналы
Облако тегов
Нет данных
Возникли проблемы? Пожалуйста, обновите страницу или обратитесь к нашему support-менеджеру .
Входящие и исходящие упоминания
---
---
---
---
---
---
Привлечение подписчиков
июль '25
июль '25
+26
в 1 каналах
июнь '250
в 9 каналах
Get PRO
май '250
в 5 каналах
Get PRO
апрель '250
в 5 каналах
Get PRO
март '250
в 5 каналах
Get PRO
февраль '250
в 0 каналах
Get PRO
январь '250
в 1 каналах
Get PRO
декабрь '24
+1
в 0 каналах
Get PRO
ноябрь '24
+4
в 0 каналах
Get PRO
октябрь '24
+4
в 0 каналах
Get PRO
сентябрь '24
+7
в 0 каналах
Get PRO
август '24
+23
в 2 каналах
Get PRO
июль '24
+44
в 9 каналах
Get PRO
июнь '24
+40
в 2 каналах
Get PRO
май '24
+23
в 3 каналах
Get PRO
апрель '24
+11
в 2 каналах
Get PRO
март '24
+9
в 3 каналах
Get PRO
февраль '24
+10
в 1 каналах
Get PRO
январь '24
+17
в 2 каналах
Get PRO
декабрь '23
+253
в 2 каналах
Посты канала
"Myth hides nothing and flaunts nothing: it distorts; myth is neither a lie nor a confession: it is an inflection. [...] Driven to having either to unveil or to liquidate the concept, it will naturalize it. We reach here the very principle of myth: it transforms history into nature."
ㅡ Roland Barthes, Mythologies
| 2 | "Myth does not deny things, on the contrary, its function is to talk about them; simply, it purifies them, it makes them innocent, it gives them a natural and eternal justification, it gives them a clarity which is not that of an explanation but of a statement of fact."
ㅡ Roland Barthes, Mythologies | 73 |
| 3 | If you dig deep enough, every single issue in iranian culture psychologically goes back to daddy issues. | 133 |
| 4 | فارغ از تمام مشکلات فاحش محیطزیستیای که به دنبال هوش مصنوعی میان، این حالتی از تعامل که آدمها باهاش پیدا کردن وحشتناکه. بخش زیادی از تعاملات عمومی کاربرها باهاش پرسیدن سوالهاییه که در جوابشون پاسخهای تککلمهای ساده میخوان. پرسشهایی که گاهی پیچیده هم هستن و فرصت خوبی برای جستجو. میل به پرسیدن هنوز وجود داره، ولی میل به پیدا کردن پاسخ، به چالش کشیدن پاسخهای احتمالی و انتقاد از پاسخهایی که قبلاً داده شدن داره کمتر و کمتر میشه. این ترجیح به شنیدن پاسخ، هرچند با وجود احتمال اشتباه بودنش، از هوش مصنوعی، چون میشه جوابش رو به سمتی هدایت کرد که به آدم احساس رضایت خارجی بده، به جای بحث و تعامل و گفتگو، میتونه واقعاً خطرناک بشه. همهچیز داره میره به سمتی که پرسشگری و خلاقیت آدمها محدود بشه به تلاشهایی برای تربیت هوش مصنوعی و این یکجایی بالاخره بروز پیدا میکنه. | 159 |
| 5 |  By David Sipress | 143 |
| 6 | https://youtu.be/p4cJv6s_Yjw?si=MPWW_rDAynkfqh73 | 214 |
| 7 |  +1Нет текста... | 200 |
| 8 | امروز که داشتم برای هزارمین بار این آهنگ رو گوش میدادم و تظاهر میکردم فقط چون شافل پخشش کرده مجبورم گوشش بدم، دوباره به چیزی که رولان بارت نوشته بود فکر کردم: انتظار. بارت از گرهخوردگی تقدیر عاشق به انتظار کشیدن میگه. آدمی که عاشقه، محکوم به انتظاره، محکوم به همواره باختن به بازیِ زمان. در عین اینکه مدام با اضطراب غیاب معشوق مواجه میشه، هرگز صبرش رو از دست نمیده. هویتش به انتظار برای پر شدن یک جای خالی گره میخوره: من همانم که انتظار میکشد.
تیم کامرفورد، بیسیست آدیواسلیو، یکجایی تعریف میکنه که همیشه فکر میکرده این یک آهنگ عاشقانهست. عاشقی که انتظار میکشه، درست شبیه سنگی که ناچاره جایی که هست بمونه. انتظار تا لحظهی مرگ، امید تا لحظهی مرگ. وقتی از کریس کرنل دربارهی آهنگی که نوشته میپرسه، کریس میگه این آهنگ دربارهی آدمیه که منتظر مرگه. چیزی که ماهیت آهنگ رو کاملاً تغییر میده، اما هویت راوی داستان رو ازش نمیگیره: عاشق و منتظر. مرگ براش تنها دوستیه که مونده. انتظار برای مرگ، درست شبیه عشق ورزیدن بهش. اجازه میدی ذرهذره و به آهستگی سرتاپات رو پر کنه، تو رو حتی قبل از اینکه از راه برسه ببلعه. فرصت پیدا میکنی رنج مرگ رو بدون اینکه مرده باشی بپذیری. مرگ رو با چیزی پیوند میزنه که در بطن، تمام معنای زندگیه. مرگ و زندگی رو جوری روبهروی هم قرار میده که در اصل آینهی همدیگه بودنشون رو به رخ بکشه، همسان بودن عشق به مرگ و عشق به انتظار و عشق به زیستن.
دیروز تولد کریس کرنل بود. اگر بود، ۶۱ ساله میشد. | 189 |
| 9 | 1|5 - Like a Stone - Audioslave (320).mp3 | 149 |
| 10 | words are great man, a pity they’re only futile devices | 173 |
| 11 | Pulp summer. (Desperately searching for a piece of shadow to hide under, reading cheap thriller novels, sweating like a pig, jarvis cocker as the voices in my head telling me this is the sound of someone losing the plot.) | 262 |
| 12 |  +1Gerard Way's comic sketches, 2011-ish. | 304 |
| 13 |  +1Peter Capaldi's drawings of the first four doctors, 2016. | 275 |
| 14 |  +1Jamie Hewlett working on Tomorrow Comes Today illustrations/storyboards, 2000. | 251 |
| 15 | "To know that one does not write for the other, to know that these things I am going to write will never cause me to be loved by the one I love (the other), to know that writing compensates for nothing, sublimates nothing, that it is precisely there where you are not—this is the beginning of writing."
ㅡ Roland Barthes, A Lover's Discourse: Fragments | 571 |
| 16 | "Sometimes the world is unreal (I utter it differently), sometimes it is disreal (I utter it with only the greatest difficulty if at all). This is not (it is said) the same withdrawal from reality.
In the first case, my rejection of reality is pronounced through a fantasy: everything around me changes value in relation to a function, which is the Image-repertoire; the lover then cuts himself off from the world, he unrealizes it because he hallucinates from another aspect the peripeteias or the utopias of his love; he surrenders himself to the Image, in relation to which all “reality" disturbs him.
In the second case, I also lose reality, but no imaginary substitution will compensate me for this loss . . . I am not “dreaming” (even of the other); I am not even in the Image-repertoire any longer. Everything is frozen, petrified, immutable, i.e., unsubstitutable: the Image repertoire is (temporarily) foreclosed.
In the first moment I am neurotic, I unrealize; in the second, I am psychotic, crazy, I disrealize."
ㅡ Roland Barthes, A Lover's Discourse: Fragments | 214 |
| 17 | "In love with death? An exaggeration to say, with Keats, half in love with easeful death: death liberated from dying. Then I have this fantasy: a gentle hemorrhage which flows from no specific point in my body, an almost immediate consumption, calculated so that I might have the time to abate my suffering without yet having died. Fleetingly I establish myself within a false conception of death (false the way a key is "falsified" by warping): I conceive of death beside me: I conceive of it according to an unthought logic, I drift outside of the fatal couple which links life and death by opposing them to each other."
ㅡ Roland Barthes, A Lover's Discourse: Fragments | 183 |
| 18 | "Endlessly, I sustain the discourse of the beloved's absence; actually, a preposterous situation; the other is absent as referent, present as allocutory. The singular distortion generates a kind of insupportable present; I am wedged between two tenses, that of the reference and that of the allocution: you have gone (which I lament), you are here (since I am addressing you). Whereupon I know what the present, that difficult tense is: a pure portion of anxiety."
ㅡ Roland Barthes, A Lover's Discourse: Fragments | 188 |
| 19 |  Roland Barthes, A Lover's Discourse: Fragments | 196 |
| 20 |  +1Franz Kafka's It's a Wonderful Life (Peter Capaldi, 1993) | 250 |
