Умеди Нав

Беҳтарин, Устодҷон инқадар барои мо заҳмат мекашед то мо аз Беҳтарин илм бархурдор шавему худро шиносем. Шахсан ман аз номи худ ва аз номи аҳли гурӯҳ миннатдори мекунам, аз замин то осмон миннатдорам, ҷаҳони сипос ба шумо Устодҷон.

Раҳмат устод Мегӯянд: Чаро нолам зи тангдастӣ Ки ганҷи беқиёс аст тандурустӣ Агар инсон худро нашиносад сарватро дар мади авал мегузорад ва тандурустӣро гум кард ин сарват аз он шахс чун бод меравад

Салом Устод ба фикри Ма Инсонхо хаëл мекунан ки агар худро шиносем Сарватманд мешавем вакте ки худро мешиносан аз Сарватда чизи бо Арзиш дарëб мекунан. Ва БАЬД ба оромиш мерасанд ки Оромишро ба фикри Ма ба ягон чизи дунë харида намешава...

Худшиносӣ Ин калимаи хело равшан аст. Маънояш худро шинохтан аст. Саволҳои аз ҳамма беҳтарин чунин аст, ки мо худро албатта мешиносем. Боз чи гуна худро шинохтан лозим? Ё дар бораи Худшиносӣ чи сире ҳаст ки мо бехабарем? Дустони азиз! Худшиносӣ ягон Сир надорад. Худшиносӣ аз болои худ кор кардан аст. Яъне вазифаи оддӣ ва ҳамма руза. Ҳар як шахс субҳ ҳангоми бедор шудан то вақти хоб корро, даромад ро, мақсад ро ва зиндагиро дар фикраш ҷой дорад. Вақте инсон Худро мешиносад, барои худаш ҳам вақт ҷудо мекунад. Қимматтарин ва пурарзиштарин кор барои худ кор кардан аст. Ҳеҷ як кори дунё бабаробар намешавад, ба арзиши аз болои худ кор кардан. Худро шинохтан, худро инсони пурарзиш ноёб ва нотакрор дида тавонистан аст. Барои худро ноёб дида тавонистан, одатҳои бад, фикрҳои бад инсонро ақлашро маҳкам мекунад. То инсон аз худаш доимо норизо бошад. Доимо аз худ як нуқсоне ёбад. Аз болои худ кор кардан, фаҳмиши инсонро кушода мекунад, ки инсон асли ҳақиқии худро донад. Ҳар як инсон дар назди худ ва Худованд пурарзиш аст. Инсон барои пурарзиш будани худро донистан нотавони мекунад. Илми Худшиносӣ барои фаҳмиши инсон, ҳам чун равшании роҳ аст.

Ҳаммаруза саволҳо хело бисёр дар бораи Худшиносӣ омада истодааст. Хело саволҳои беҳтарин.

Шоматон ба хайр ва қалбатон пурнур бошад. Дустон ва ҳамватанони азиз.

Сабаб; Мо худро дуруст намешиносем. Агар инсони асабиро дар назар гирем. Инсон бе сабаб асабони намешавад. Як сухан сахт мерасад, асабони мешавад, ё чизе мешиканад, ё коре омад намекунад. Ҳамон вақт инсони асаби тамоми қувваашро ба қаҳр, ғазаб,яъне асаб медиҳад. Ё тарсро дар назар гирем, як дақиқа ба фикр кардан имконият диҳем, тарс чи гуна моро бардор бардор карданашро ҳис мекунем. Агар инсон дуруст фаҳмиш кунад, фарзанди каси дигарро не, фарзанди худро руҳия медиҳад. Сабабҳо хело бисёр. Ягона роҳ, барои дуруст фаҳмиш кардан... Хело оддӣ ва оссон аст. Ҳар лаҳза дар ҳамма ҳолат ба фикри худ диққат додан аст, ки фикри Раҳмони пешрави дорад ё фикри шайтонӣ. Инсонеки худро мешиносад, ҳар лаҳза ба худ барои фикри Раҳмони имкониятҳо медиҳад. Чизе мешунавем, каме фикр баъд ҷавоб. Он вақт ҷавоби фоиданок ва беҳтарин аз мо мебарояд. Вақте мушкили меояд, каме ба фикри худ диққат диҳем, роҳи ҳалли он равшан пайдо мешавад. Пеш аз асабони шудан, як лаҳза фикр имконият диҳем , ба ҷои ғазаб дуруст фаҳмиш меояд. Хело роҳи оссон. Лекин Фаҳмиши дуруст

худро хуб нашинохтан

Сабаби дуруст нофаҳмидани мо дар чи аст?

Беҳтарин ҷавобҳо. Хело хурсанд ҳастам, аз кушиш ва фикрронаи шумоён. Ҳаммаи ҷавобҳои шумо дуруст аст. Психологияи инсонро асосан Оддӣ карда гуем, " Дуруст нафаҳмтдан" аст. Тамоми одати бад, Ғазаб, тарс, ранҷидан, нофаҳми,фарзанди дигаронро дар назди фарзандонаш таъриф кардан, кибр, фикрҳои бад, қарз, нотавонӣ,ин ҳамма аз дуруст нафаҳмидан аст. Фикри инсон он қадар бузург аст, ва ҳамма чиро сохта метавонад. Аз зери обу замин то бар само техникаҳои гуногун сохта метавонад. Тамоми шароитро сохта муҳаё карда метавонад. Лекин!!! Барои худ ва мушкилоти худ дуруст фикр карда наметавонад.

Ками дигар фикр кунед, қариб наздик шудед.Ҷавобҳо монанд ва маънои асосиро дода истодаанд.

Психологияи инсонро чи ба ҳолати бад меорад?

Тест барои ҳамма