Noore.daroone.to

ما فکر می‌کنیم تصویری که از خدا داریم، حقیقت مطلق درباره‌ اوست؛ اما ممکن است بخشی از این تصویر، از تجربه‌هایی آمده باشد که در طول زندگی با خودمان حمل کرده‌ایم... اگر کودکی را با ترس، تنبیه، تهدید یا احساس گناه بزرگ کرده باشند، ممکن است در بزرگسالی، حتی رابطه‌اش با خدا هم رنگ همان ترس‌ها را بگیرد. خدایی که در ذهن ما شکل گرفته، ممکن است خدایی خشمگین، تنبیه‌گر و دور باشد؛ خدایی که باید از او ترسید تا مجازات نشویم... لازم است مکث کنیم و از خودمان بپرسیم: آیا من واقعاً از خدا می‌ترسم؟ یا از تصویری می‌ترسم که در طول زندگی از خدا در ذهنم ساخته شده؟ بخشی از مسیر خودشناسی، این است که آرام‌آرام این تصویرهای قدیمی را ببینیم، ریشه‌هایشان را بشناسیم و زخم‌هایی را که پشت آن‌ها پنهان شده‌اند، التیام ببخشیم... تا بتوانیم رابطه‌ای آگاهانه‌تر، آزادتر و عمیق‌تر با خداوند تجربه کنیم؛ رابطه‌ای که در آن، عشق جای ترس را بگیرد.🩵🩵🩵