𝘼𝙛𝙩𝙚𝙧.3𝙖𝙢

منو کابوس‌هام؛ یک‌روز، هردو باهم تمام میشیم.

-

عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست من که یک امروز مهمان توام، فردا چرا؟ نازنینا، ما به ناز تو جوانی داده‌ ایم دیگر اکنون با جوانان ناز کن، با ما چرا؟ وه که با این عمرهای کوته بی‌ اعتبار اینهمه غافل شدن از چون منی شیدا چرا؟ شور فرهادم به پرسش سر به زیر افکنده بود ای لب شیرین، جواب تلخ سر بالا چرا؟ ای شب هجران که یک دم در تو چشم من نخفت اینقدر با بخت خواب‌ آلود من لالا چرا؟ آسمان چون جمع مشتاقان پریشان می‌ کند در شگفتم من نمی‌ پاشد ز هم دنیا چرا؟

-شهریار

-

سکوت‌من‌از‌نفهمیدنم‌نیس،توی‌حرومزاده؛ارزش‌وقت‌گذاشتن‌نداری-

-mood

«مهربان! مهربان کدوم سگ‌پدریه! من مهربان بودم»

زمان گذشت زمان گذشت و ساعت چهار بار نواخت چهار بار نواخت امروز روز اول دی‌ماه است من راز فصل‌ها را میدانم و حرف لحظه‌ها را میفهمم نجات‌دهنده در گور خفته است و خاک، خاک پذیرنده اشارتیست به آرامش در کوچه باد میآید و من به جفت‌گیری گل‌ها میاندیشم به غنچه‌هایی با ساق‌های لاغر کم‌خون و این زمان خسته‌ی مسلول و مردی از کنار درختان خیس میگذرد مردی که رشته‌های آبی رگهایش مانند مارهای مرده از دو سوی گلوگاهش بالا خزیده‌اند و در شقیقه‌های منقلبش آن هجای خونین را تکرار می‌کنند - سلام - سلام و من به جفت‌گیری گل‌ها میاندیشم.

-فروغ‌فرخزاد

هردو، از دور شبیه هم دیده می‌شویم؛ اما تو شنا می‌کنی تا از آب لذت ببری، و من دست‌وپا می‌زنم تا فقط زنده بمانم.

و چه توخالی بودی و من چه زیاد بهت باور داشتم