Adkins

امیدوارم صداها و درد جون دادن اون هزاران نفری که با هزارتا آرزو رفتن و دیگه برنگشتن، بین قهقهه های بقیه گم و فراموش نشه. بعضی وقتا تو بعضی از خیابونا که راه میری و به زمین نگاه میکنی، هنوز به نظرت قرمز میان؛ انگار رد پای خونیت که دیده نمیشه، روی کف آسفالت جا می‌مونه، شاید زندگی یه نمایش مضحک باشه، که مرده‌ها روی صحنه راه می‌رن، لال‌ها می‌خندن، کورا تماشا می‌کنن، و پرده هر شب، دوباره بالا میره.

: Rocky تارانتولای پنج ماهه

یه اجرای کاملاً ابزورد، روانکاوانه و نمادگراست که داخل سالن اجرا نمیشه؛ هر شب فقط یه تعداد تماشاگر میتونن دور تا دور یه خونه سنتی کوچک حضور پیدا کنن، شاید حدود سی نفر. و چیزی که وسط اتاق توسط سه تا بازیگر معرکه می‌بینید و رنجی که صرفاً تماشاگرش نیستید و درگیرش میشید؛ طوری که سوال هاتون از پاسخ های موجود در صحنه فراتر میره، فوق العادست. مزانسن و چیدمان معنادار همه چیز، حرف نداره. شاهد پوسیدگی روانی هستید، آدمایی که تعامل نمیکنن باهم بلکه همدیگه رو مصرف میکنن، شاهد Narsistic Domination هستید، و کل اینا حول محور یه جمله طلایی می‌چرخه که میگه "تو زندانی عادت های اینجایی، نه خود اینجا".

احمق، نخستین پرستنده‌ ی پوچی‌ست. او در برابر انسانی که از درون تهی‌ست اما زبان را خوب آموخته، سر تعظیم فرود می‌آورد و او را پیوسته تغذیه می‌کند. و دیگری، که چیزی جز نمایشی از کلمات نیست، احترام طلب می‌کند؛ گویی صرفِ چند بار چرخیدن به دور خورشید، افتخاری‌ست سزاوار ستایش. تراژدی آنجاست که این دو، همواره یکدیگر را خلق می‌کنند.

گرفتار میکنه آدمو.

hold on.

سکوت. آرامش.