𝐇𝐲𝐩𝐞𝐫𝐟𝐞𝐦𝐢𝐧𝐢𝐧𝐢𝐭𝐲

پنجره رو باز کردم، نسیم پرده رو تکون میده، یه لحظه اتاق جون می‌گیره. انگار هوا می‌خواد چیزی بگه، یه حرف ناگفته، یه راز قدیمی که بین درختا و خیابونا گم شده. صدای تیلور با اون بغض آشنا، یه چیزی رو توی دلم لمس می‌کنه که مدت‌هاست ساکته. دو روز دیگه بهاره، ولی انگار این فصل ربطی به من نداره. توی خیابونا صدای خرید عید و بوی شکلات و سبزه پیچیده، اما برای من همه چی بی‌رنگ و بی‌صداست. انگار یه جایی توی این زمستون گم شدم و دیگه راهی به بهار ندارم. این دنیا عوض شده، یا شاید آدم‌ها فراموش کردن چطور باید باشن. یه زمانی، حرف‌ها وزن داشتن.اما حالا انگار خیلی چیزا حکم یه گل مصنوعی رو پیدا کردن؛ از دور قشنگن ولی هیچ بویی ندارن هیچ جونی توشون نیست. توی این هوا، یه چیزی بین غم و امید جریان داره. من هنوز ناراحتم، هنوز اون درد توی سینمه، ولی یه جایی ته دلم، انگار یه جرقه مونده. شاید یه روز یه جای دیگه یه نسیم دیگه بیاد و نوازشش کنه.

درود دوستان اسم پلی لیست رو گذاشتم رویاهای سیاه مهدیه اگر بخوام احساساتم رو موقع گوش دادن تک تک این ترک ها بنویسم، اینطوری می‌نویسم... در تاریکی شب، میان مه زمزمه‌های گمشده و انعکاس صداهایی که از گذشته تا آینده امتداد دارند، این پلی‌لیست متولد شد. جایی میان شوگیز، دارک ویو و گوتیک راک، میان آواهایی که در مه فرو می‌روند و گیتارهایی که انگار رویاهای فراموش‌شده را نجوا می‌کنند. "رویاهای سیاه مهدیه" فقط یک پلی‌لیست نیست، بلکه دروازه‌ای است به رویاهای سیاه درونی، دنیایی که تاریک و در عین حال پر از حس و خیال است. آهنگ‌هایی که مثل شبنم روی شیشه خاطرات می‌نشینند، گاهی سنگین و وهم‌آلود، گاهی رویایی و سرگردان. اینجا، هر نت قصه‌ای دارد، هر ریتم، ضربانی از قلبی دوردست است. اگر تا به حال در دل شب، زیر نور چراغ‌های خیابان، با صدایی در گوشت که تو را به رویاهایت می‌برد، قدم زده‌ این پلی‌لیست برای تو ساخته شده🤍.