معمای عشق

🕊 همه چی از یاد آدم می ره مگه یادش که همیشه یادشه یادمه قبل از سوال کبوتر با پای من راه می رفت جیرجیرک با گلوی من می خوند شاپرک با پر من پر می زد سنگ با نگاه من برفو تماشا می کرد مست می کردم من با زنبور ، از گس عطر گل بابونه سبز بودم در شب رویش گلبرگ پیاز هاله بودم در صبح ، گرد چتر یاس گیج می رفت سرم ، در تکاپوی سر گیج عقاب نور بودم در روز سایه بودم در شب خود هستی بودم روشن و رنگی و مرموز و دوان من عفریته مرا افسون کرد مرا از هستی خود بیرون کرد . راز خوشبختی آن سلسله خاموشی بود خود فراموشی بود... 👤#حسین_پناهی 🍏🍎🍃

🎼❤️🎼 دلم در آتشی جانسوز می گرید؛ کجایی تو کجایی چشمه ی خورشید؟ دلم تنگ است؛ هوای سینه ام آکنده از شورابه ی درد است شباهنگام... در تاریکی ی شب با خیالت قصّه ها دارم کجایی... تا ببینی... برکه ی پر آب چشمانم غزلخوان است و هم چون ابر می بارد... بروی شانه هایت؛ ساکت و خاموش و بی هنگام خیالت با من است... هر شب؛ نه... هر لحظه... هر لحظه...! #فرح_فریماااا📕معمای_عشق 🍏🍎🍃

🎼❤️🎼 زندگی هر چند تکراری ست غروب جمعه ها ابری ست ؛ هوای کوچه ها، خیس است ... بارانی ست ... جمعه ها... با عشق اما؛ آسمانِ هفت روز هفته اش آبی ست ... آفتابی ست ... زندگی هرچند دلتنگ است؛ کوچه ها خیس است؛ بارانی ست؛ چترها؛ اما... همیشه آبی یِ آبی ست ...! #فرح_فریماااا📕معمای_عشق 🍏🍎🍃