𝖬𝗎𝗇icel.

منتظر مرحله بعدی می‌مونیم، داریم یاد می‌گیریم چجوری نفس بکشیم عزیز دلم، اشکالی نداره. ما هم مثل برگ‌های پاییز سقوط می‌کنیم و روی خاک دراز می‌کشیم، منتظر می‌مونیم تا آفتاب تنِ خشک و سردمون رو بسوزونه تا بتونیم از زمین جدا شیم و توی هوا پرواز کنیم، ذرات گرد و غباری که معلق‌‌ان و خالی از تعلق. بیا با باد فرار کنیم و بریم از این شهر.

منم خیلی ناراحتم، بچه‌ها! واژه‌ها رو گم کردم. انگار هیچ‌وقت بلد نبودم چطور ازشون استفاده کنم. شاید هم ازشون درست استفاده نکردم و حالا قهر کردن تا روزی که به اشتباهم پی ببرم. اما امیدوارم اینطور نباشه و فقط خستگی ذهنیم باشه. ولی دروغه. چون یادمه که حتی تو اوج خستگی‌های ذهنی و روانیم هم بلد بودم چطور صحبت کنم، چطور از تمثیل و استعاره استفاده کنم، چطور تو افسانه‌ها و اساطیر غرق شم، از جزئیات لذت ببرم و داستان‌سرایی کنم. الآن فقط انگار بی‌حسم یا اینکه احساساتم رو انقدر سرکوب کردم که دیگه نمی‌شناسمشون. انگار یادم رفت ستاره‌ها وقتی هوا تاریک‌تره قشنگ‌ترن و حالا نشستم و به‌خاطر تاریکی غصه می‌خورم. درحالیکه قبل از این همیشه می‌دونستم چطور عاشق تاریکی باشم. شاید هم رمزش تو قصه‌هاست! چون این روزا حتی یادم رفته چطوری قصه بخونم.

"I am a monster you created."

قند توی دلم آب می‌کنن این دوتا‌. بخدا.

برا دنیز کادو آوردن، می‌گم پس چرا برای من نیوردین؟ اومده می‌گه اشکال نداره پانیذ من یکی‌ از کادوهام‌رو می‌دم بهت ناراحت نباش. :')

این یک ریماندره، برای اینکه الارم تنظیم کنی تا داروهات رو سر وقت مصرف کنی.

آوازهایم برای تو، بگذار توی موهایت.

پیوسته برای وطنم می‌گریَم بر هموطنِ بی کفنم می‌گریَم شیرین نشود کامِ من از تلخی غم بر تلخی کام و دهنم می‌گِریَم گفتم سحری هست در این تیره شَبَم بر بُعدِ محالِ سخنم می‌گِریَم صد پاره شده جامه خونینِ وطن بر غربتِ این پیرهنم می‌گِریَم پژمرد همه غنچه و گل در این باغ بر داس که زد در چمنم می‌گِریَم افسوس، چه جان های گرامی رفتند شرمنده بر این تن که منم می‌گِریَم! -زهرا دریجانی ۱۴۰۲.۶.۶

"انتهای راهرو سمت راست."

نام فرد جدیدی که جوین شده «آبان»‌‌‍ه. چه اسم قشنگی:)