𝖬𝗎𝗇icel.

متوجه نیستید چقدر کوه میخوام.

نمیگم چیزی به من بدهکاری، نمیگم وظیفه‌ای در قبالم داری اما دیدن تو از دور بهم آسیب میزنه. اینکه میفهمم چقدر ساده‌ام خیلی دردناکه. بهت فضا میدم چون حس میکنم بهش نیاز داری اما بعد میفهمم این فضا نیست که تو میخوای، این دوریه. دوری از من. نکنه تو همیشه یه رویا بودی؟ نکنه این همه خاطره ساخته‌ی ذهن من باشه؟

دوباره با مامان حرفم شد، ممنونم از پیج‌های روانشناسی زرد اینستاگرمی.

من آن تکه‌ی سیبی، که دندان زده بر خاک افتاد.

خانه‌ی طوفان.

سوزَنده قلب تو

دستم به تو نمی‌رسه، دستم به خودم که می‌رسه.

از هر چیزی مربوط به احساسات خسته‌ شده‌م کاش تبدیل به ربات بشیم.

نه از روی شادی، اما دلم رقص طولانی می‌خواد.

احساس نزدیکی ما درست مثل انعکاس ماه به روی آب بود .

یه حشره‌ی خوشگل و بانمک داشت روی زانوم راه می‌رفت اما من آروم با کاغذ برش داشتم. به تو فکر می‌کردم، معلومه که حوصله‌ی دوست جدیدِ کوچیک رو نداشتم.

کولر رو روشن کردم که بوی بارون بپیچه توی خونه‌. خودخواهیه، اما ببخشید مامان نمی‌شد انجامش ندم‌.

نوشته‌هاش رو می‌خونم و کم میارم.