ناز

من از اون آدمام به کسایی که روزی صدبار بهم سلام میدن، سلام نمیدم. درست میرم تو گوش اونی که یه بارم بهم سلام نداده هوار میکشم میگم سلااااااام دلتنگت بودم.

چهارساعته می‌خوام وارد یه سایت‌ شم و تیتر زده درحال انتقال به سایت هستید، ببخشید داداش ولی سایت در حال انتقال تو من است.

روزایی که توان زندگی ‌کردن ندارم هزار تا کار همراه با معاشرت گرم و صمیمی باید انجام بدم ولی روزایی که بوسی بوسی هستم هیچی واقعاً دنیا همواره در حال‌ کیر ‌کردن من.

جای خالی تو، جای خالی توئه! فقط برای توئه!

مثلا اثر انگشتم رو تک‌تک رگ‌های تنت.

مثلا اثر انگشتت رو تک‌تک وسایلای این خونه!

خواستم بگم، هرموقع اومدی یه « تو » سرچ کن همینجا! آره همینی که هست اصلن!

من دوست داشتم، حتی وقتی که خودتم نمیتونستی خودتو دوست داشته باشی، من دوست داشتم!

« ایشالله بعد انقلاب » یه سبک زندگیه!

دست کم باید چهارپنج تا زندگی می‌داشتم، تا هرکدومو به نحو خاصی تلف کنم.

دلم می‌خواد چشم که می‌بندم آخرین تصور تو باشی و چشم که وا می‌کنم اولین تصویر تو باشی و فقط همین.

من حتی دودسیگارت که صاف می‌اومد می‌رفت تو قرنیه چشمام رو پس نمی‌زدم.

همونجایی از زندگی‌م شیش به صفر باختم که تو بیمارستان رو پرونده نوزادی‌م نوشتن made in Iran .

ج.ا رو بزاری زیر رادیکال، یکی از ریشه هاش خانواده ایرانی درمی‌آد.

وضعیت مملکت یه جوریه که تراپی شدن فایده نداره، باید خودم دست به کار شم و تراپیست شم.

من واقعا نیاز دارم تراپیست داشته باشم، نه کسی که صرفا اسمش « تراپیسته ».

منطقه امنی که فقط دهن آدمو سرویس میکنه، منطقه خطره. منطقه گایشه.