پیکسل‌هایی که زندگی‌ست

ای سرزمین خائنان. من که به دیدن گُلی می‌میرم، چرا به رگبار می‌کشی‌ام؟ وطن آن قوطی شکسته‌ی پر از باران و زنگ، وطن آن کاسه‌ی خالی پر از ته‌مانده زهر. فریاد برمی‌آرم: وطن این سنتور را شکست و سونات‌های وحشت‌زده را کشت. ‌ من پیانوی گل را می‌نواختم. ملودی گیاه را در پهن‌دشت‌ها می‌ساختم، صبح‌گاهانِ بهار از درون مزرعه‌ی گندم‌زار می‌گذشتم و سنبلان خفته را برای عشق آماده می‌کردم، وطن مرا به همراه غنچه‌ها بیرون کرد. من که ضرباهنگ باد را با روح، صدای گرداب را با تپش قلب موزون می‌کردم. ... ای سرزمین بی‌شرفان. من که به آواز می‌میرم، چرا به خنجر می‌کشی‌ام؟ بختیار علی خنده غمگین‌ترت می‌کند ترجمه‌ی مریوان حلبچه‌ای ‌