Lisztomania

ای تو که خیره به دیواری تهی نشسته‌ای در کنج خانه‌ای متروک، بر کاناپه‌ای که بوی کهنگی و کپک گرفته همان دیواری که درون پیکرش، موش‌ها لانه دارند و گوشت نرمشان، تنها طعامی‌ست که باقی مانده ماه، نور کم‌رمقش را از پنجره‌ای کوچک به درون می‌فرستد سایه‌ای از بطری تهی و طنابی که از سقف آویخته است، بر زمین می‌افتد زندگی‌ای که رو به خاموشی است، هنوز در رگ‌های گردنت می‌تپد اما آیا دیگر هیچ چیز ارزشی دارد، وقتی که حتی شراب نیز به پایان رسیده؟ هیچ کس نمانده که بر این روح شکسته سوگواری کند در انتهای این تونل تاریک، نوری نیست نه امیدی به فردا، که تنها سیلابی از اضطراب و زندگی، صحنه‌ای از رنجی پایان‌ناپذیر آن‌گاه که روان، از بند پیکر رها شود و جسم، آرام‌آرام بپوسد و مگس‌ها بر این خانه‌ی متروک هجوم آورند هیچ‌کس برای بردنت نیامد... هنوز هم در انتهای طناب، معلق مانده‌ای