شب‌ها | The nights

من همیشه سر قول هام میونم و بدترین قولی که دادم این بود که سیگار نکشم . حالا همه اش سردرد و عدم کنترل شرایط و دم به دم هوس کردن . و دقیقا تو همین تایم فشار های محیط بیشتر و بیشتر.

با هزار نمیشه ؛ شاید نشه و نتونم دارم میرم جلو و امیدوارم کارم بشه. خدایا مارو شرمنده نکن🙏🏽

پارتنر درست کسیِ که جلوت رو میگیره گند و گوه بالا نیاری. نه اینکه به تخمشم نباشه هرگوهی میخوای بخوری .🙏🏽

زندگی‌ست دیگر، تکه تکه‌ات می‌کند و در انتها میان تکه‌هایت نوری از امید می‌تاباند.

فقط تلاش میکنم تا حد امکان کم گند بزنم . هیچی اندازه خراب کردن ؛ افتضاح بودن و کامل نبودن تو مسائل اذیتم نمیکنه .

اوضاع داره یه جوری میشه که، ج ا مارو به زودی میبره ارزشیارو سرکوب کنیم.

عادت دارم بشینم یک گوشه چشمام رو ببندم و شبم رو مرور کنم ، انگار میخوام تک تک لحظات شیرین رو بردارم و بندازم تو چمدون تا همیشه یادم بمونه و مراقبشون باشم.

همه فکر میکنن سردرد های شدید هر شبم صرفاً برای ناراحتی های اخیریِ که داشتم . اما خودم میدونم که همه اش بخاطر گریه هایی که نکردمه.

😂من عاشق اون آدمایی هستم که وقتی رفتن تو رابطه اکانت هاشون دیلیت میخوره و سیمکارت هاشون عوض میشه!! مشتی مگه چیکار کردی تو آخه؟

شما مثل من اینطوری هستید وقتی تو یک موقع به شدت شاد و خوب قرار میگیرید طوری که خیلی خوشحال هستید و انگار دارید رو ابر ها قدم برمیدارید ؛ توی دلتون میگید : ««خدایا من که در نهایت قراره بمیرم ؛ تو همین موقعیت بذار بمیرم که خوشحال از دنیا برم؟»»

شاید اصالت در همین باشه: بتونی کار اشتباهی کنی و نکنی. دستت برای مسیر های نادرست باز باشه اما تو این مسیر ها قدم برنداری. بتونی به راحت ترین شکل ممکن خیانت کنی ، دروغ بگی، ادا دربیاری اما نکنی. بتونی یک چهره آرمانی فیک از خودت برای همه بسازی اما باز هم نکنی .

این مدت قطعی بیشتر از هر زمانی بهمون نشون داد که : که باید رو چه افرادی حساب باز کنیم. چه کسی مارو از تنهایی در آورد و هوامون رو داشت. چه کسی تلاش میکرد حتی برای چند ثانیه مارو کانکت کنه تا ببینیم چخبره . من افراد زیادی رو تو این مدت از دست دادم ، افرادی که احساس میکردم ارتباط های ما عمیق تر از هر چیزی که بخواد اتصالمون با یک قطعی اینترنت بِپَره. آدمای دورم بیشتر از انگشت های یک دستم هم نمیشن. اما راضیم . وقدردان تمام کسانی که این مدت کنارم بودن ، هستم و خواهم بود ❤️🙏🏽.

آیات الهی روحم رو تسکین نمیده واژه ها ، هنر ، موسیقی ، شعر این ها کشتی نجات من هستند.

چقدر به یک پیانو احتیاج دارم. یک پیانو کنج خونه بهترین همدم برای من میتونست باشه مخصوصا تو شب هایی که دلم نمیخواد کسی رو ببینم یا حرفی بزنم ! برای شب هایی که قلبم تو سینه اونقدر فشرده میشه که انگار جسمی رو شب اول گذاشتن توی خاک فشار قبر بر اون وارد شده.

از من پرسید تو کی هستی؟ گفتم : یک مرد معمولی؛ یک رعیت ؛ یک شاعر بازنشسته یا یک نویسنده دست و پا چلفتی و شاید بشه گفت : من هیچی نیستم.

پدربزرگم یکسال پیش نصیحتی بهم کرد که عین حلقه آویز گوشم کردم. گفت: هر زمان ، تو هر موقعیتی ، هرکسی ، مهم نیست سنش بالاست یا کم ، بهت توهینی کرد یا حرفی زد که شان و شخصیت و یا جایگاهت رو زیر سوال برد ، جای گذشت یا جای اینکه برگردی تا خونه حرص بخوری که چرا جواب ندادم و احترام سن و سال و … گذاشتم. همونجا تا تنور داغه بچسبون ، مهم نیست ناراحت بشن ، کسی که بهت بی احترامی میکنه قرار نیست که بری نازش رو هم بکشی. - جواب حرف داده میشه ،حساب تسویه میشه و بعد خداحافظ.

اگر انتقاد از ظلم خیانت به وطن است، پس با افتخار یک خائنم

-ایوان تورگنیف

حقیقتا صحبت کردن رتجع به موضوعات سیاسی بیشتر از پیش خستم میکنه وقتی که یک گفتگو محترمانه جای استدلال کشیده میشه به توهین و برچسب زدن «بی وطن ، وطن فروش» چاره ایی جز سکوت نیست. کلا ناراحت نمیشم. نیازی نیست آدم سیاست خونده باشه و چیزی بارش باشه همین که شما چند ساعت توی شهر قدم بزنید متوجه خیلی چیزا میشید. لنز ها مستند میکنن واقعیت زندگیمون رو ، جیبمون ، سفر های نرفته ، کارهای نکرده و خونه و ماشین نداشته.