“خیال‌پرداز

برایش نوشت: حالا که ما را به اندوهی طولانی دچار کرده‌ای؛ حالت بهتر است؟

فکرش مرا به دور دست‌ها می‌برد!

رفتار قشنگ، بهتر از حرفای قشنگه؛

بعضی اوقات دوست دارم کلاً ساکت بمونم‌ و هیچی نگم، چون هیچ کلمه‌ای نمی‌تونه چیزی که تو قلبم و ذهنم می‌گذره رو توضیح بده..

یک روز می‌فهمی؛ هر آدمی برای تو معجزه‌ایی دارد ! حالا یکی با آمدنش، یکی هم با رفتنش..

انگار از هر چیزی، یه ته مونده‌ای ازم مونده از صبرم، حوصله‌ام، ذوقم، انگیزه‌ام، توانم..

کلی بغل بهم بدهکاری..

من به تنهایی معتاد بودم، اگه هر روز کمی با خودم خلوت نمی‌کردم، مثلِ این بود که ضعیف‌تر می‌شدم ! چیزی نبود که به اون افتخار کنم اما وابسته‌اش شده بودم.. تاریکیِ داخلِ اتاق برام مثلِ نورِ آفتاب بود !

چارلز‌ بوکوفسکی

شب دوباره همانیم؛ آزرده، غمگین، تنها و ترسیده از دنیا ! حتّی اگر تمام روز، در قوی‌ترین حالات ممکنِ یک انسان زیسته باشیم.

و من فرار می‌کنم از فکر کردن به تو مثلِ رد کردن آهنگی که خیلی دوستش دارم؛ خیلی.

غم داری؟ بغل من یادت نره گریه داری؟ شونه‌های من یادت نره تنهایی؟ بودن من یادت نره سردرگمی؟ حرف زدن با من یادت نره یه وقت من رو یادت نره.‌.

نمیدانم شاید در جهانی دیگر..

از دور‌ترین فاصله تورا نگاه می‌کنم. نزدیک نمی‌شوم که نه تو آزرده شوی و نه من؛ درد‌های مشترک. دردهای عمیقِ مشترک.

هر چیزی را نمی‌توان با قلب گفت پس خداوند اشک، خواب‌طولانی، لبخند‌سرد، چشمانی‌غمگین و دستانی لرزان را آفرید!

سخن گفتن با تو برایم پناه بود.

تلخ‌ترین قسمتِ زندگی اونجاییه که با خودت میگی، چی فکر می‌کردم چیشد:)