𝘚𝘪𝘯𝘨𝘶𝘭𝘢𝘳𝘪𝘵𝘺

یکی از راحت ترین راه،های یادگیری زبان انگلیسی خوندن کتابه!! اینجا بهتون میگن که در هر سطحی هستین چجور کتابی بخونین. @Ibookshopp @Ibookshopp

اینجا کلی کتاب فانتزی بر اساس سطح زبانت میتونی پیدا کنی>

یکی از راحت ترین راه،های یادگیری زبان انگلیسی خوندن کتابه!! اینجا بهتون میگن که در هر سطحی هستین چجور کتابی بخونین. @lbookshop @lbookshop

متنهاش رو میشه زندگی کرد

گاهی اوقات آدم خانواده ش رو نه تو همخون هاش، بلکه جای دیگه ای پیدا میکنه.

«ما از هیچ‌کس عقب نیستیم به دلیل این‌که هیچ‌کدوم از ما مسیری شبیه دیگری نداره. وقتی ما هم‌مسیر نیستیم، کسی عقب‌تر یا جلوتر از ما نیست. با خیال راحت بریم جلو.»

دیگه برنامه‌ام اینجوری نیست که برای همه چیز جزء به‌ جزء برنامه بچینم ، وسط مهمونی یک‌دفعه میرم سر کتابخونه و یک کتاب برمیدارم و غرق میشم تو داستانش و تمومش میکنم، میرم بیرون و به یه پیرزن کمک میکنم، صبح پامیشم و می‌زنم به دل طبیعت، این روزا دیگه هیچ چیزی رو پیش بینی نمیکنم، از قبل براش پلن نمیچینم فقط یکدفعه انجامش میدم چون صرفا حالم اون لحظه با اون کار خوبه، شایدم زندگی همینه و ماییم که خیلی پیچیده می‌کنیمش.

چیزی که امسال بهش رسیدم این بود که آدم بدون امید هم ادامه میده، بدون انگیزه هم راه خودش رو میره، وقتی همه علائم مبنی بر اینه که فردایی وجود نداره یا فردا برای ما نیست، اتفاقا این روزا فکر میکنم همینه که باعث میشه زنده بمونیم باعث میشه ادامه بدیم چون می‌فهمیم همش همین لحظه‌س، همین الان باقی فقط وعده‌های پوچه. فردارو کی‌دیده و کی‌شنیده!؟

22 April - Sun of Life

میان هجمه‌ای از ناگریزها این چنین از بیراهه‌ای به بیراهه‌ای دیگر بقچه‌امان را حمل کنان از اندوهی به اندوهی قلب‌مان را حمل‌کنان درون بقچه‌امان ایمان‌مان را درون قلب‌مان بارها بدون نان بارها بدون کفش با زنجیر بر دست‌های‌مان بی‌آنکه فرصت کنیم با درختی یا ابری دوستی کنیم زنجیر بر دست با قدم‌هایی خواب آلود از خستگی چرا که داغ‌های زیادی بر دل داریم آن‌چنان کله‌هایی پر باد که همچون تو هرگز از یاد نبردیم که دوست بداریم آزادی و صلح را.

از جاهایی که فیلمای خوبی معرفی میکنن

~ The bear

When Jeon tries to be normal but he's not.

‏کاش زندگی دکمه skip داشت که هرجای زندگیو دوست نداشتی فشار میدادی!

یه روزایی حس میکنم در عمیق ترین نقطه چاه قراردارم و هیچ نوری نیست

جاده‌ی بی‌انتها و تاریک ذهنم هیچ نوری نداره و بعضی از اوقات جوری منو داخل خودش غرق میکنه که با پاهای برهنه و زخمی شده از دویدن‌های طولانی مدت کف آسفالت، فقط میدوام میخوام که به خودم برگردم ولی هیچ نوری نمیبینم همه‌جا تاریکی مطلقِ و این بین فقط پاهام هست که منو با خودش میبره هیچی نمیشنوم و هیچی نمیبینم و فقط نفس نفس میزنم و خستم ... خستم از زندگی کردنی که همه چیز رو تیره و تار میبینم .

کرم‌ها سیب رو ول نمیکنن آقای کوبین!

20 April - Undecided