Ս(ր)տից

спокойного сна

Վաղ թե ուշ գալիս է մի պահ, երբ ձեր ճանապարհները հատվում են: Ամեն մեկն ընտրում է իր ճանապարհը՝ մտածելով, որ մի օր նորից կհանդիպի նրան։ Բայց ժամանակի ընթացքում ճանապարհները ավելի ու ավելի են հեռվանում: Սկզբում կարծում ես, որ դա նորմալ է. «Դուք ստեղծված եք միմյանց համար. քանի որ վաղ թե ուշ ամեն ինչ կվերադառնա հնին»։ Սակայն... Այդ ամենը տեղի չի ունենում և դրա փոխարեն գալիս է ձմեռը։ Ու դու հասկանում ես, որ ամեն ինչ վերջացել է... հասկանում ես, որ որոշ բաներ կյանքում միայն մեկ անգամ են լինում։ Եվ որքան էլ փորձես նորից զգալ այն ինչ կորցրել ես, այլևս երբեք չես զգա ու չես լինի երկնքից երեք մետր բարձրության վրա…

и я вроде как счастлив, но явно к тебе привязан

она сказала: "если мне когда-нибудь будет больно, я позвоню тебе и мы будем говорить о ерунде, хорошо?" а потом, немного подумав, добавила: "ты только пообещай не делать мне больно, а то в этом случае мне некому будет позвонить"

մի գիշեր որոշես երազիս գալ, իսկ ես քեզ սպասելով արթուն մնացած լինեմ)

до марта - три субботы

если ад по Данте существует, то мой первый круг - это ты. для меня был и миром, и адом, не давал/позволял уйти. был судьей, палачом и другом, был надежным/стрелял в упор. ты протягивал мне руку, не давая сорваться. потом, побоявшись смотреть мне в глаза, опустив взор куда-то в пол, сам подкидывал ты дрова в поглотивший меня костер. ты читал меня, словно книгу, в каждой строчке сумел отыскать. и я тоже, конечно, читала: не сумела тебя понять.

а тут так много моей жизни

хочу удалить канал..