آیماه.

مشکی نیست که؟

خواستم زندگی کنم، زیستن را در این ویرانه مغز آغاز کنم.

اون یک نفر بیاد پیوی دلیلشو بهم بگه شاید دعوای یک هفته ای منو مامانم حل شد😂

قربون آدم چیز فهم اینو یکی به مامانم بگه

سخت است، ولی تو باید حالت خوب بشود... تو باید از دلِ این اندوهِ زمین‌گیرکننده، خودت را بیرون بکشی، دوباره بلند شوی و روی پای خودت بایستی و تمام مسیرهای نرفته را بروی و تمام کارهای نکرده را بکنی و قوی باشی و نشکنی و نیاز به هیچ‌کس نداشته‌باشی. سخت است ولی تو باید تنهایی از پسِ همه چیز بربیایی و همه چیز را درست کنی، تنهایی با سپاه مشکلاتت بجنگی و تنهایی پیروز شوی. تو نمی‌دانی چه لذتی دارد آدمی قهرمان زندگی خودش باشد و خودش برای مشکلات و رنج‌های خودش کافی باشد و از هیچ‌‌کسی هیچ انتظاری نداشته‌باشد. - توییتر.

من می‌دونم. می‌دونم اگر شب‌ها تا میاد خوابت ببره چشمات پر از اشک می‌شه. اینم می‌دونم وقتی صبح تا چشمات رو باز می‌کنی غم داری. می‌دونم نمی‌تونی صحبت کنی و تو خودت می‌ریزی. تلاش کردن و نرسیدن‌ها رو می‌دونم. عادت کردن به غم‌ها رو من می‌دونم. می‌دونم حتی گاهی از تکراری بودنشون هم خسته می‌شی. اما من بهت افتخار می‌کنم. بهت افتخار می‌کنم با وجود همه‌ی اینا تو مکان‌هایی که ناراحتی شعر می‌خونی. کتاب می‌خری. بهت افتخار می‌کنم اگر غم داری و می‌رقصی چون امید داری. اگر اشک ریختی و بعدش با یه موزیک رقصیدی. من همه‌ی اینارو می‌دونم و بهت افتخار می‌کنم.

من می‌دونم. می‌دونم اگر شب‌ها تا میاد خوابت ببره چشمات پر از اشک می‌شه. اینم می‌دونم وقتی صبح تا چشمات رو باز می‌کنی غم داری. می‌دونم نمی‌تونی صحبت کنی و تو خودت می‌ریزی. تلاش کردن و نرسیدن‌ها رو می‌دونم. عادت کردن به غم‌ها رو من می‌دونم. می‌دونم حتی گاهی از تکراری بودنشون هم خسته می‌شی. اما من بهت افتخار می‌کنم. بهت افتخار می‌کنم با وجود همه‌ی اینا تو مکان‌هایی که ناراحتی شعر می‌خونی. کتاب می‌خری. بهت افتخار می‌کنم اگر غم داری و می‌رقصی چون امید داری. اگر اشک ریختی و بعدش با یه موزیک رقصیدی. من همه‌ی اینارو می‌دونم و بهت افتخار می‌کنم.

مغز احمقم وقتی یه چیز کوچیک میشه انقدر ازش دردسر و چیزای منفی نساز، دو دقیقه بزار ببینیم باید چه خاکی تو سرمون بریزیم اینکه راجب مدل گریه و گفتن خبر بد به اقوام هم فکر میکنی خیلی مسخره است.

برام انرژی و دعای خوب بفرستید.

گاهی از دوست داشتن بیهوده آدمها خسته میشم و تصمیم میگیرم دو سه روزی هیچکس رو دوست نداشته باشم. امروز این نوشته علی والی رو دیدم: «نمیدونم کجا بود، کی بود یکی گفت : میدونی چقدر بد میشه بیاد ومن منتظر نباشم؟ یک روز منتظر نباشی و درست همون روز بیاد و خیال کنه هیچ وقت منتظر نبودی...» - توییتر.

من مسلمون نیستم، امام و پیامبرارو قبول دارم، خدارو قبول دارم، نماز رو قبول دارم اما مسلمون نیستم، من دوست دارم برای دین خاصی نباشم. من میخوام خدایی که خودم شناختم رو بپرستم و بنظرم هرکسی میتونه همچین تصمیمی بگیره و نیاز نیست ادمهارو برای اینکه دین شمارو نمیخوان سرزنش کنید، یادتون نره خدا برای همه است.

خدای من مهربون و پناهه، خدای تو از نظر تو پناهه و مهربونه. من از بیرون خدای تورو قبول ندارم اون آدمهارو میسوزونه، از نظر تو خدای من، خدای کافی ای نیست اون با همه کارهای من میسازه و همیشه حواسش بهمه. من خدای خودمو دوست دارم، توام خدای خودتو. چه اجباریه دوست داشتن خدای هم دیگه؟