‌٫٫پیچَک

برای پیچک عزیزم عصرها در حیاط خانه قدیمی‌شان پرسه می‌زد؛ بی‌هدف و بی‌عجله. چشمش به پیچکی افتاد که از دیوار بالا رفته بود. میان برگ‌های سبزش، پروانه‌ای با بال‌های آبی نشسته بود. دخترک نزدیک شد، اما پروانه با اولین نسیم پر کشید. لبخندی زد و گفت: «حتی قشنگ‌ترین مهمان‌ها هم ماندنی نیستند.» بعد دستش را روی برگ‌های پیچک کشید و به راهش ادامه داد. انگار آن عصر، باغچه را با یک خاطره تازه ترک می‌کرد.