Marvel Reporter | Avengers Doomsday | اونجرز دوومزدی

در آرامش بخواب، سر پاتریک. چه زندگی فوق‌العاده‌ای داشت. بازیگری درخشان و خستگی‌ ناپذیر که از تئاتر به سینما، از فیلم تلویزیون به صحنه تئاتر و بار دیگر به پرده سینما رفت. همکار فوق‌العاده‌ای بود؛ انسانی مهربان و دوستی برای همه. همین حالا هم دلم برایش تنگ شده است.

پیش از هر چیز دیگری، پاتریک با زادگاه و پرورش‌ یافتنش در یورکشایر شناخته می‌شد؛ منطقه‌ای پرافتخار در شمال انگلستان که تا پایان عمر عاشقش بود. می‌شد این علاقه را در لهجه‌اش و همچنین در صداقت صریح و بی‌پرده‌ای شنید که با آن افکار و احساساتش را بیان می‌کرد. مردان یورکشایری اهل حقیقت‌های نصفه‌ونیمه یا طفره رفتن از مسائل مهم نیستند. او احساساتش را بی‌پرده نشان می‌داد و همین ویژگی از او مردی ساخته بود که می‌شد به او تکیه کرد، تحسینش کرد و در مورد من، دوستش داشت. نخستین بار نیم قرن پیش، زمانی که هر دو بازیگرانی جوان و جاه‌طلب در کمپانی رویال شکسپیر بودیم، با هم آشنا شدیم؛ هرچند در نمایش‌های یکسانی حضور نداشتیم. نخستین خاطره پررنگم از او به چند سال بعد برمی‌گردد؛ زمانی که در خیابانی در مرکز لندن با او روبه‌رو شدم و او از پیشنهادی برای پذیرفتن یکی از نقش‌های اصلی سریال Star Trek برایم گفت. به او گفتم: "اما پاتریک، به حرفه تئاترت در بریتانیا فکر کن. واقعاً می‌خواهی خطر این را بپذیری که سال‌های سال در هالیوود گم شوی؟" خب، او این خطر را پذیرفت و خدا را شکر که این کار را کرد؛ نه‌ فقط برای طرفداران پروپاقرص Star Trek، بلکه برای مخاطبان سینما و تئاتر که از تماشای استفاده او از شهرت جهانی‌اش برای ایفای نقش در مجموعه‌ای از فیلم‌های موفق سینمایی (البته از جمله X-Men) و همچنین نمایشنامه‌های کلاسیک و برجسته شکسپیر، ایبسن، آرتور میلر، پیتر شفر، پینتر و بکت در استراتفورد آپون آون، وست‌اند لندن و برادوی شگفت‌زده می‌شدند. آمریکا خانه دوم او شد؛ جایی که با سانِیِ محبوبش آشنا شد؛ زنی که در روزهای بیماری و سلامت، در فراز و نشیب‌های زندگی، همواره از او مراقبت کرد. اما او هرگز ریشه‌هایش را فراموش نکرد. پرافتخارترین دستاورد این بازیگر که در هر دو سوی اقیانوس اطلس، محترم‌ترین و محبوب‌ترین بازیگر نسل خود به شمار می‌رفت، انتصابش به‌عنوان رئیس دانشگاه هادرسفیلد در یورکشایر بود.

همین الان خبر بسیار غم‌ انگیز درگذشت دوست عزیزم، پاتریک استوارت، رو شنیدم. از اینکه در 25 سال گذشته فرصت آشنایی باهاش رو داشتم، بسیار سپاسگزارم؛ اینکه در تمام این سال‌ها در کنار او بودم، هم به‌عنوان یک جهش‌ یافته و هم به‌عنوان یکی از اعضای استارفلیت. او واقعاً دوست‌ داشتنی، فوق‌العاده بامزه، بازیگوش و بی‌نظیر بود و حس شوخ‌ طبعی فوق‌العاده‌ای داشت. صدای پرطنینش که همیشه تا انتهای سالن شنیده می‌شد، درست همان‌طور که هر بازیگر بزرگ و آموزش‌دیده در مکتب شکسپیر باید بر آن مسلط باشد، همیشه برای من الهام‌بخش بود. صمیمانه‌ترین تسلیت‌هایم رو به خانواده‌اش تقدیم می‌کنم. دلم برای دوستم بسیار تنگ خواهد شد. در آرامش بخواب، پاتریک.

استعداد و مهربانی‌ای که از مرزهای زمان، فضا و جهان‌ها عبور کردند. سفر به‌خیر، سر پاتریک.

امروز زودتر از آنچه انتظار داشتم، خبر درگذشت پاتریک را شنیدم. اتفاق عجیبی بود؛ به شکلی که انگار سرنوشت در آن دخیل بود، چون اواخر شب گذشته داشتم ایمیلی برایش می‌نوشتم؛ کاری که مدت‌ها بود انجام نداده بودم. او مردی بسیار مهربان، صادق، شوخ‌طبع، منحصربه‌فرد، دلسوز و جذاب بود. شوخی‌های بی‌پایانش، روحیه حمایتگرش و عینک‌های مطالعه رنگارنگش را به یاد دارم. هر روزی که در کنارش کار کردم، افتخار و امتیازی بود که هنوز هم باورم نمی‌شود نصیبم شده بود. او استاد تمام‌ عیار هنر بازیگری و حتی زندگی بود؛ یکی از بزرگ‌ترین چهره‌های دوران ما، چه روی صحنه تئاتر و چه روی پرده سینما. همیشه تحسینش کرده‌ام و همیشه هم خواهم کرد؛ هم به‌عنوان یک بازیگر و هم به‌عنوان یک انسان. او شیوه فوق‌العاده‌ای داشت؛ هر درس ارزشمندی را که از سال‌ها تجربه‌اش به دیگران منتقل می‌کرد، با حس شگفتی، سرگرمی و هیجان همراه می‌ساخت. گرمی وجودش و احترامی را که برای تمام اطرافیانش قائل بود، همیشه به یاد خواهم داشت. ماه‌هایی را که در کنار هم گذراندیم، برای همیشه در قلبم حفظ خواهم کرد و همواره او را بخش مهمی از شکل‌گیری نگاه خودم به دنیای اطرافم خواهم دانست. پس در آرامش بخواب، ای مرد بزرگ؛ ای اسطوره‌ای در میان انسان‌ها. آثار زیبا، انسانیت و مهربانی‌ای که از خود به‌جا می‌گذاری، برای همیشه زنده خواهند ماند.

Death comes for us all. That’s all I know for sure. The question isn’t "are you prepared to die?" The question is "who will you be when you close your eyes?"

با کاپیتان آمریکا روبه‌رو می‌شیم که تازه وقایع Brave New World رو پشت سر گذاشته و حالا تمام تمرکزش روی این ایده‌ست که اونجرز رو برای مقابله با این تهدید مرگبار دور هم جمع کنه. داستان در حالی پیش میره که فقط چند ماه از شروع این مأموریت جدید و تلاشش برای گرد هم آوردن دوباره اونجرز و متحد کردن اعضای گروه گذشته.

امروز یکی از بزرگان دنیای تئاتر و سینما رو از دست دادیم. از نظر من، اون همچنین دوستی فوق‌العاده و انسانی بزرگ بود. چیزهای زیادی ازش یاد گرفتم. پاتریک استوارت، تا آخر عمر دلتنگت خواهم بود.

هرگز اولین باری را که سر پاتریک استوارت را در صحنه فیلمبرداری اولین فیلم X-Men دیدم، فراموش نخواهم کرد. پس از سال‌ها که او را در نقش بی‌بدیل کاپیتان پیکارد می‌شناختم، از دیدنش به وجد آمده بودم. او نه‌تنها همانطور بود که روی صفحه دیده بودم، بلکه فراتر از آن ظاهر شد؛ باهوش، جذاب، گرم و بخشنده، و برخوردار از قدرتی آرام و ابهتی خاص. دور از دوربین‌ها، او حتی تحسین‌برانگیزتر بود و حس شوخ‌طبعی فوق‌العاده تیز و هوشمندانه‌ای داشت. آشنایی با او و همکاری با وی افتخاری واقعی بود. میراث او نه‌تنها در دهه‌ها فعالیت هنری درخشان، بلکه در وجود افراد بی‌شماری که راهنمایی‌شان کرده، زنده خواهد ماند. جای خالی او عمیقاً احساس خواهد شد.

همه ما در مارول استودیوز از درگذشت سر پاتریک استوارت عمیقاً اندوهگین هستیم. سر پاتریک با ظرافت، هوش و انسانیتی کم‌نظیر، به شخصیت پروفسور چارلز اگزاویر جان بخشید و این شخصیت را برای نسل‌های مختلف طرفداران ماندگار کرد؛ از X-Men گرفته تا Logan و Avengers: Doomsday او استعدادی منحصربه‌فرد، همکاری سخاوتمند و انسانی واقعاً شریف بود. در این روزهای دشوار، با همسرش سانی، فرزندانش، دوستانش و بی‌شمار طرفداری که هنر او زندگی‌شان را تحت تأثیر قرار داد، همدردی می‌کنیم.

صحنه‌های خوبی داره، اما ابرقهرمان‌های زیادی توی این فیلم حضور دارن. فیلم واقعاً دیوونه‌کننده‌ست؛ انگار یه سوپ از ابرقهرمان‌هاست!