دست‌خط

چهارشنبه، هشت مهر چهارصد و پنج، صبح از ح خواهش کردم بچه را برساند. این‌طور سرکار رفتنش حدود نیم ساعتی دیر می‌شد فلذا کمی درهم رفت ولی نپرسید چرا. الاه‌وکیلی این‌که هیچ کنجکاوی‌ای در مورد من ندارد در بعضی موارد می‌تواند حتا خوب هم محسوب شود. با همان لباس اتوکشیده روی مبل دراز کشید و موبایل را نگاه کرد تا بچه صبحانه بخورد و آماده‌ی مدرسه شود. بچه که داشت مسواک می‌زد، ضدآفتاب مالیش کردم و طبق معمول بهش توصیه کردم که ناهارش را با قاشق و چنگال آدمیزادی‌ای که براش گذاشته‌ام بخورد و یکی‌یکی میان‌وعده‌هایی را که براش در ظرف چیده بودم نشانش دادم. البته که به شخمش است و بعد که برگردد ظرف میان‌وعده‌ها دست‌نخورده خواهد بود و در ظرف غذاش دو سه قاشق و چنگال یک بار مصرف شکسته پیدا خواهم کرد. بچه کمی نق و نوق می‌زد که چرا من به مدرسه نمی‌برمش و الخ. به روال همیشه خنده‌اش انداختم. در را که پشت سرش بستم و دویدم که از پشت پنجره‌ی آشپزخانه رفتنش را ببینم، فکر می‌کردم چه شوخی‌هام هم شبیه شوخی‌های مامان شده. از چهار بچه‌ی مامان سه‌تاشان می‌توانند دلقک درجه‌ی دو و سه محسوب شوند که تفصیر مستقیم خودش است، چون بابا اخموست و از سرهنگ‌های رضاشاه فقط سردوشی‌ را کم دارد. مامان از خانواده‌ی پرخنده می‌آید. مامان‌بزرگ، بابابزرگ، دایی ک، خاله ک، دایی ق و خاله الف (اگر غم و غصه‌هاش اجازه می‌دادند) همه خنده‌رو بودند. از این لیست خنده‌روها‌ به جز مامان فقط یک نفر دیگر زنده ماند. عمر بخت‌النصرها و مجنونان خانواده از خنده‌رویان بلندتر است. خاله میم -که همه می‌گویند من شبیه او هستم- بسیار جدی و تلخ است و با وجودی که به عنوان خاله چنین وظیفه‌ای ندارد و راضی به زحمتش نیستیم، حتا به ما هم متلک‌های چغر آب‌نکشیده تحویل می‌دهد. ژن پاچه‌گیری خاله و ژن نخوت ننه و ژن جدیت بابا در من رزونانس ایجاد کرده‌اند و اگر جایی همین‌طور خالی بنشینم و لبخند نزنم از آبدارچی تا مدیرعامل ماست‌ها را کیسه می‌کنند. و تجربه‌ام نشان داده که اگر مردم از شما بترسند، تلخ‌ترین مصیبت‌ها را از هرچه نه بدتر ابلیس و نوچه‌هاش درمی‌آورند و به تارک پیشانی‌تان می‌چسبانند. برای همین است که عادت کرده‌ام اغلب لبخندی بر صورت نصب کنم که معنای خاصی را در خود مستتر ندارد و فقط هست جهت سابانده نشدن. ایده‌اش از کجا آمد مشخص نیست، فقط می‌دانم فرضیه‌ی موفقی نبود و اتفاقا در ترکیب با چربی‌های نرم و پف‌کرده‌ی زمان چاقی‌ام ترکیب بی‌خطرتری ساخته بود، مناسب برای جمع‌آوری فضولات سرباره‌ی ارواح سرگردان. بار عظیمی بود. حالا که چربی‌ها اغلب رفته‌اند و مسیر کبود رگ‌ها و پیچ‌خوردگی تند استخوان‌ها از زیر پوست مهیاتر شده‌اند، هروقت حواسم جمع شود لب‌خند بی‌معنا را هم از صورتم می‌پرانم، جوری که انگار حشره‌ای باشد. و نتیجه رمیدن مردمان است! به هرحال، همین است که هست، قضیه‌ی آن پدر و پسری است که با خرشان می‌رفتند و مردم با ارایه‌ی مانیفست‌های خود چوب در آستین‌شان کرده بودند. من هم دیگر همین‌طوری‌ام، چه بکنم، به من چه، تا کی مسوول جمع کردن و درک کردن دیگران باشم. عمرم رفت.