Dern.

Now that I ruined everything, I'm free.

امروز که بیدار شدم، تحت‌تاثیر کتابی که دیشب خوندم و فکر کردن به انیمه Vinland Saga، کلا داشتم به برده‌داری و تاریخش فکر می‌کردم. بعد فهمیدم درباره‌ی برده‌داری در ایران هیچی نمی‌دونم. اول انگلیسی سرچ کردم، چون فکر نمی‌کردم منبع فارسی خوبی پیدا شه. دو تا مقاله از آنتونی لی پیدا کردم:

«Ziba Khanum of Yazd: An Enslaved African Woman in Nineteenth-Century Iran» «Half the Household Was African: Recovering the Histories of Two Enslaved Africans in Iran, Haji Mubarak and Fezzeh Khanum»

بعد دیدم در هر دو مقاله به یک کتاب ارجاع می‌ده:

«A History of Slavery and Emancipation in Iran, 1800–1929» نوشتهٔ پروفسور بهناز میرزایی

نسخه‌ی فارسیش با عنوان «تاریخ برده‌داری و رهایی برده‌ها در ایران» (ترجمه‌ی منیژه مقصودی، نشر اندیشه احسان) تو طاقچه هست و نسخه‌ی انگلیسیش هم در دسترسه. خلاصه که واقعا جالب بود و چیزهای جدیدی ازش یاد گرفتم.

⌗

در حین اینکه منتظر بودم یه اپ روی لپ‌تاپم نصب بشه و بتونم به کارام برسم، گفتم حداقل مقدمه‌ی یکی از کتاب‌های جیبی‌م رو بخونم. سرعت اینترنت هم این‌قدر فوق‌العاده!! بود که تا تموم شدن کل کتاب طول کشید دانلودش! ؛) البته داستان هم واقعا کشش زیادی داشت و خیلی بیشتر از چیزی که فکر می‌کردم درگیرم کرد. سانشوی مباشر یک افسانه‌ی هزارساله‌ی ژاپنیه، که بعدها در ادبیات و روایت‌های مختلف بازتاب پیدا کرده و از اون قصه‌هاییه که ردش رو می‌شه در خیلی از داستان‌هایی که امروز می‌شناسیم دنبال کرد. خوندنش رو پیشنهاد می‌کنم.

تقریبا 50 ساعت تفسیر کمدی الهی دانته، توسط یک استاد چینی

بعد حالا این ویدیو رو در یوتیوب ازش دیدم و کامنت‌هاش بهترین چیزیه که وجود داره ==)

این مطالعه‌ی تازه‌ی استنفورد رو دارم همه‌جا می‌بینم همه‌ش و موضوعش اینه که مغز، که همیشه فکر می‌کردیم یه تیکه‌ست، انگار از دو سیستم عصبی قدیمی ساخته شده که صدها میلیون سال پیش کنار هم چسبیده‌ان. و طبق این پژوهش، جلوی مغز که فکر و حافظه دستشه و عقب مغز که نفس کشیدن و بلع رو کنترل می‌کنه، از دو جور سلول اولیه‌ی کاملا متفاوت شروع می‌شن. قسمت جالبش هم اینه که حالا می‌شه نورون‌های عقب مغز رو تو آزمایشگاه ساخت و راه مطالعه‌ی بیماری‌هایی مثل ALS و SMA بازتر شده.

جوری همه‌ی کلاژهایی که یش می‌سازه رو می‌خوام که اون سرش ناپیدا.

feeling like lispector because i barely exist and if i exist it’s with delicate caution

خسته شدم دیگه، شبتون بخیر📦