Mah.sasa channel

همینقدر ساده میشه حس گناه رو از آدم ها گرفت و با ذهنشون بازی کرد که کارهایی رو که در حالت عادی به هیچ وجه راضی به انجامشون نمیشن رو انجام بدن محتوم📚 رابرت ام.ساپولسکی 👤

هر چقدر راه های متفاوتی برای زنده بودن باشد، مطمئنا بی شمار راه های بیشتری برای مرده بودن هست. ریچارد داوکینز

گاهی به‌طور مبهمی از تنهاییِ خودش آگاه بود و می‌دانست که روش زندگی‌اش در نظر دیگران کسالت‌بار است. اما مطمئن بود که این سبک زندگی مناسب اوست؛ این‌که هر چقدر هم ظاهر زندگی روزمره‌اش گوشه‌گیرانه به نظر برسد، اشتیاقِ عمیقِ درونش از بین نخواهد رفت. کتاب: علف کنار جاده ناتسومه سوسه‌کی

چند عنوان کتاب سایلاو با قیمت قدیم موجوده، برای اطلاعات بیشتر دایرکت بدید یا کامنت بذارید.

توضیح ژنتیکی فردگرا بودن امریکایی، اروپایی ها و جمع گرایی اسیای شرق

از خط کشیدن زیر جملات این کتاب خسته م دیگه رهاش کردم...

اما جالبی ماجرا اینجاست که در شمال چین جایی که اکوسیستم مانع کشت برنج میشه و در اونجا برای هزاران سال فرایند خیلی فردگراتر کاشت گندم رایج بوده ، کشاورزان این منطقه و حتی نوادگانشون که دانشجوی دانشگاه هستن، به همون اندازه غربی ها فردگران. و همه این ها رو گفتم که به این تحقیق جالب برسم که نشون داده شده چینی های اهل مناطق برنج کار از موانع اجتناب میکنن و اونا رو دور میزنن. در آزمایشی دو صندلی استار باکس رو طوری گذاشته بودن که مسیر افراد رو سد کنن و دیدن افراد مناطق برنج کار صندلی ها رو دور میزدن، اما افراد اهل مناطق گندم کار موانع رو برمیداشتن و صندلی ها رو جا به جا میکردن و اینطوری حتی جغرافیا رو اینکه ما در نهایت تبدیل به چه آدمی میشیم تاثیر میذاره. محتوم📚 رابرت ام.ساپولسکی 👤

مثالی که هوش از سر آدم میبره، سیستم آب رسانی نزدیک شهر دوجیانگیانگ چینه، که پنج هزار کیلومتر مربع رو تامین میکنه و دو هزااار ساله که به صورت دسته جمعی توسط مردم اداره میشه.

مثلا مردم شرق اسیا برخلاف فرد گرایی شدید امریکایی ها که فردیت و موفقیت فردی براشون ارزشه، ادم هایین که کار جمعی براشون بخشی از فرهنگه. چون زیست بوم و جعرافیای اون منطقه طریقه زندگی رو به مردم دیکته کرده. ده هزار سال کاشت برنج که میزان عظیمی کار جمعی نیاز داشته تا کوه ها رو به شالیزار طبقه ای تبدیل کنه روی زندگی تک تک آدم ها اثر گذاشته که خودشون رو بخشی از یک کل بزرگ ببینن.

یکی از چیزای جالبی که این روزا زیاد بهش فکر میکنم تاثیریه که جغرافیا، روی فرهنگ و رفتار و زبان آدم ها داره.

یه موضوعی فراتر از ژن وجود داره به اسم اپی ژنتیک توی پادکست، مفصل و کامل صفر تا صدش رو توضیح دادم اما خلاصه ش اینه که جدایی از ژن هایی که ما رو میسازن، یه سری تنظیمات هم وجود داره روی این ژن ها که میتونه عملکردشون رو تغییر بده. ساده ش مثل دکمه خاموش و روشنه، بدن در واکنش به محیط گاهی تصمیم میگیره بعضی از ژن ها رو روشن و بعضی ها رو خاموش کنه. این مارو از یک دستگاه خشک بی انعطاف تبدیل میکنه به موجود زنده ای که حتی میتونه وجودش رو با محیط هماهنگ کنه‌. و یه مثال معروف و جذابش این پژوهشه، که بچه موشی که با مادری بزرگ میشه که به طرز غیر عادی بی توجه به بچه س، تغییرات اپی ژنتیک در تنظیم یک ژن در هیپوکامپ بچه موش اتفاق میوفته که باعث میشه در بزرگسالی سخت تر بتونه بعد از استرس اروم بگیره. محتوم📚 رابرت ام. ساپولسکی👤

توی این کتابی که میخونم گفته شده حتی اب و هوایی که دوران کودکیمون توش سپری میشه روی شخصیتی که در آینده میسازیم تاثیر داره‌ جایی که دما معتدله و ادم ها مدام نباید بخش بزرگی از سال نگران گرمازدگی یا سرمازدگی باشن، جایی که محیط بیرون امنه، و به راحتی میشه درش اکتشاف و کنجکاوی و جستجو کرد، بزرگسالان متفاوتی رو میسازه نسبت به منطقه ای که ادم هاش با همچین مسائلی درگیرن. ما مغزی رو در دوران کودکی میسازیم و اونو با خودمون به بزرگسالی میبریم، در دوران کودکی استرس زیاد، باعث ترشح زیاد کورتیزول میشه که ساخت و بلوغ قشر پیش پیشانی ما رو دچار اختلال میکنه. پیش پیشانی تفکر تحلیلی و بازدارندگی رو برامون میسازه. واسه همین هم اونایی که در دوران کودکی در معرض استرس قرار دارن به احتمال زیادی در بزرگسالی در کنترل امیال و غرایز و حفظ چهارچوب اخلاقی دچار مشکل میشن. به این روزهای خودمون فکر کردم، به بچه هایی که حتی از رفتن به مدرسه و معاشرت با دوستاشون محرومن و به جاش درگر کلی استرسن که هیچ ربطی به دنیاشون نداره... که همین چیزهایی که شاید وسط این همه مشکل، حتی جایی برا فکر کردن بهشون نباشه، اما چه تاثیرات بزرگی رو در زندگی تک تک این بچه ها میذاره.‌‌..

تعداد باکتری هایی که در روده زندگی میکنن و روی رفتار و مود و سلامتی مون نقش پر رنگی دارن از تعداد سلول های کل بدنمون بیشتره!

مغز انعطاف پذیری عجیبی داره. کافیه دو هفته، روزی دو ساعت در روز، تمرین پنج انگشتی با پیانو انجام بدیم و بعد از دو هفته ، مغز و تغییراتش رو بررسی کنیم. که نشون میده قشر حرکتی مغزمون شروع به تغییر کرده تا فضای بیشتری رو به کنترل حرکات انگشتان اختصاص بده. همین اتفاق حتی وقتی داوطلب در طول، تمرین با انگشتانش رو فقط تصور کنه هم رخ میده! ' شاید برای همینه که استمرار معجزه میکنه، استمرار حتی حالت فیزیکی مغز رو تغییر میده و هماهنگش میکنه با کاری که شما در حال انجامش هستید.' کتاب محتوم 📚 رابرت ام. ساپولسکی 👤

اتک آن تایتان تو فصل چهارمش به یه جایی رسیده که همه حق دارن همه درست میگن و تو میتونی با تک تکشون هم ذات پنداری کنی، و در عین حال تک تکشون دارن یه جوری مرتکب جنایت میشن و همچنان تو با تک تک این ادما و جنایت هاشون هم ذات پنداری میکنی و میتونی اون جنایت و بی عدالتی که مرتکبش میشن رو درک کنی... یه تصویر روشن از واقعیت دنیایی که توشیم!

یه هورمونی وجود داره به اسم وازوپرسین، این هورمون عامل تک همسری در جنس نره. در گونه های کمیابی که نرها در فرزندپروری نقش دارن باعث ویژگی های پدرانه تری میشه. گونه های تک همسر در مغزشون گیرنده های وازوپرسین بیشتری دارن، این هورمون در طول رابطه جنسی ترشح میشه و باعث میشه تجربه جنسی با این مونث خاص، خیلی خیلی لذت بخش تر شه، و مذکرها رابطه رو رها نکنن. نکته شگفت انگیز اینجاست که اگه گیرنده های وازوپرسین رو در گونه های چند همسر تقویت کنیم تک همسر میشن! یه هورمون ساده (: محتوم 📚 رابرت ام پولسکی 👤

تستسترون مضنون همیشگی پرخاشگریه! اما نکته جالب در رابطه باهاش اینه که به ندرت الگوهای تازه پرخاشگری ایجاد میکنه در عوض احتمال رخ دادن الگوهای از قبل موجود رو تشدید میکنه. زمانی که سطح این هورمون رو در میمونی بالا ببریم، میبینید که پرخاشگریش نسبت به میمون هایی که از قبل هم در سلسله مراتب چیرگی، در رده پایین تر از خودش قرار داشتن بیشتر میشه، در حالی که طبق معمول برای رده بالایی ها چاپلوسی میکنه. فقط بهش فکر کنید که بالا پایین شدن سطح فقط یک هورمون در خونتون چطور رفتارتون رو تحت تاثیر قرار میده. محتوم📚 رابرت ام.پولسکی 👤

دیوونم کرده این کتاب😫

اگه میخواید باعث بشید تا احتمال بیشتری داشته باشه که افراد دستشان رو بشورن، وادارشون کنید کار نکبت و غیراخلاقی رو که انجام دادن براتون تعریف کنن. بعد از اون در مقایسه با وقتی که کاری از نظر اخلاقی خنثی رو تعریف کرده باشن، احتمال بیشتری هست که دستشون رو بشورن یا از مایع ضدعفونی کننده استفاده کنن. محتوم📚 رابرت ام.پولسکی 👤

ادامه قمار کردن، مناطقی از مغز را که با مشوق ها و پاداش ها مرتبط بودند فعال می کرد، و در مقابل توقف قمار باعث فعال شدن مناطقی مربوط به درد درونی، اضطراب و تعارض می شد. این شگفت انگیزه که ادامه قماری که احتمال باخت داره از نظر عصبی کمتر برامون نامطلوبه تا ترک کردن و خیال اینکه اگر رهاش نمی کردم ممکن بود ببرم. واقعاً عجب گونه درب و داغونی هستیم! محتوم📚 رابرت ام. ساپولسکی 👤