Snowmoon

میدونی حسرت اینکه تو هیچ وقت مهمون خونه ی من نمیشی، قلبمو هزار تیکه میکنه.

پرایم مبارک.

+چی به زندگی وصلت میکنه؟ _...♥️🪄

اما به هرحال ماه رو دیدی یاد من بیفت:

ترسم که این زمانه دهد به فنا عمرهایِ ما، ما آرزوی شدن‌هایِ چه چیزها که نکردیم و آن نشد...

صبح زودتر بیدار می‌شم می‌خونم. 🤡

من می‌ترسم از این‌که دوباره روی همدیگه رو ببوسن. یکم به غرورتون بر بخوره حداقل. عزت نفس داشته باشید و بجنگید. خصوصا Trump, you gambler.

شب جالبی نیست.

اینا مشکلشون با درس خوندنِ منه می‌دونم.

بعضی روزام هیچ اتفاقی نیوفتاده، ولی دلت میخواد غمگین باشی، دلت میخواد کمتر حرف بزنی، بیشتر خیره بشی، کمتر بیرون بری، بیشتر تنهایی وقت بگذرونی، تا خود صبح رو یه موسیقی غمگین قفلی بزنی و به رفتن کسی که شاید هیچوقت تو زندگیت نبوده فکر کنی. بعضی روزا انگار آدم وظیفه خودش میدونه تموم غم دنیا رو به دوش بکشه.

او یک روز فوت کرد، شاید راحت شد. اما من، اینجا، هر روز در فراقش، و باهر یادش، می‌میرم...

حالا باید تمام هم نسلان ما در تمام جهان به احترام ایستادگی ما و پاسداری از امید در حین نابودی جوانی ... ایستاده کف بزنند...

اگر شانس داشتم که آینده و زندگیم دست اره و اوره و شمسی کوره نبود ولی متاسفانه حتی سگ نگهبان زندگی خودم هم نیستم! نقش من در زندگیم به مثابه‌ی گربه‌های ولگرده. گاهی بهش سر می‌زنم.

پرویز به‌ خدا زندگی‌ام به گوری شباهت دارد. به گوری که پیکر مرا در خود می‌فشارد و امیدهای روشنم را می‌پوشاند. از همه‌چیز بدم می‌آید. من با بیست و یک سال زندگی به قدر زن‌های شصت یا هفتاد ساله پیر شده‌ام. گاهی اوقات از خود می‌پرسم که برای چه زنده‌ام؟

از نامه‌های فروغ به پرویز شاپور

بهرام بیضایی میگه دو برابر مرگم مُرده‌ام و نصف زندگی‌ام، زندگی نکرده‌ام!

می‌گویند زمان التیام می‌بخشید ، اما داستایوفسکی می‌گوید : آدم هیچ‌وقت طعم برخی اشک‌ها را فراموش نمی‌کند .

‏زندگی عادی بلوط بود و من اون سنجابه تو عصر یخبندان.

‏حالا خوبه شما جلو جلو ذوق میکنید، من جلو جلو انقدر اوورتینک میکنم انقد به آینده فکر میکنم تا نفسم بالا نیاد

سم

🖇♥️

🖇♥️