Haroon Behyar/هارون بهیار

‍ زندگی بمب شده در سر من میبارد مرگ هم جان مرا می برد و می آرد خانه زخمی شده اما سر پایش مانده پدرم رفته ولی خاطره هایش مانده منم و بار عیالی که به دوشم هست و فقر با اسلحه‌ای در پسِ گوشم هست و مادرم بعد پدر خسته شده پیر شده دیگر از باقی عمرش پس از او تیر* شده خواهرم از گُل و پروانه بدش می آید دق مکتب شده از خانه بدش می آید بس که موهای سرش مثل خزان میریزد دیگر از آینه و شانه بدش می آید در خودش پُت* شده با چشم تَرش، میگوید از من و شانه ی مردانه بدش می آید سال ها میشود او کارگر گلخانه ست گرچه از دیدن گلخانه بدش می آید و برادر که از این قصه به تنگ آمده بود از غم سفره ی خالی سر ننگ آمده بود گفت باید که غم سفره ی خالی را خورد چاره ای باید و در حسرت یک لقمه نمرد! تک و تنها دل شب پا طرف مرز گذاشت بد خطر کرد اگرچه جگر شیر نداشت ساکت از کوه و کتل با تب و با لرز گذشت آخرش با دل پر زخم خود از مرز گذشت روز و شب در طلب "کوچه‌ی خوشبخت" دوید سال ها کارگری کرد ولی... خیر ندید! ناامید از همه بیچاره خودش را میدید غمِ یک آدم آواره خودش را میدید آی دنیا! که زبانت تبر و درد شده مادرم خوش، پسرانش همه‌گی مرد شده! کاش وقتی که دلت با دل ما بد می‌رفت قبله‌گاه این وسط از خانه نباید می رفت زندگی یک سگ گَرگ* است نمیدانستیم زندگی خانه‌ی مرگ است نمیدانستیم تا از این مخمصه ها گور خودم را ببرم تا لب بام بیا بدرقه ام کن!              بپرم... #محمدباقر_قلندری پ.ن۱: *تیر: رد شدن، گذر کردن *پُت: پنهان شدن، قایم شدن *گَرگ: "گ" با فتحه؛ مرضی که سگ های خیابانی به آن مبتلا اند پ.ن۲: این عکس را حسین توحیدی عزیز برایم فرستاده است که عزیزِ نازنینی بیتی از من را لطف نموده و به این زیبایی قلم کشیده است؛ نمیدانم دست خطِ کیست اما از هر عزیزی که هست دستش درد نکند. @M_BaqirQalandari