Youniverse (EhsanArzhang)

___ من به هر آنچه که هست، برچسب «خوب» یا «بد» نمیزنم. من نمیگویم «خشونت بد است »؛گاهی خشونت میتواند درست باشد. من نمیگویم دوست داشتن خوب است. دوست داشتن نمیتواند شر باشد،اما میتواند انگیزه شر باشد... شخصی می تواند کشورش یا قومش را افراطی دوست داشته باشد،این می تواند شر باشد و همه میدانیم که ملی گرایی سبب چه جنگها و کشتارهایی شده است. شخصی دیگر مذهب خودش را شدیدا دوست دارد و به سادگی میتواند پرستشگاه دیگران را به آتش بکشد و پیروان فرقه هاي دیگر را به راحتی قتل عام کند... دوست داشتن همیشه خیر نیست و خشم همیشه شر نیست... همه چی درسته و سر جاشه... پس به نظر من حضور کلید ماجراست... شخص هوشمند همیشه در حضور با هوشیاری کامل ناظر است، و اینقدر این حضور لذت بخش هست که نیازی نمی بیند با تفسیر چیزهای دور و اطراف از این حضور خارج شود... اگر با هوشیاری تمام، خشمگین شوی،متوجه خواهی شد که در آن لحظه حتی خشم نیز درست بوده است... و اگر با ناهشیاري چیزی را دوست داشته باشی،همین عشق نیز می تواند آسیب برساند... پس بگذار هر عملت را، هر فکرت را و هر رویایت را کیفیت هوشیاری(حضور)فرا گیرد... دوگانگی و قطبیت(خوب و بد،نور و تاریکی،زشت و زیبا و...) در حضور ازبین می رود... این از معجزات حضور هست... چون در حضور، شما درک می‌کنید«هر آنچه که هست»خداست... و خدا نهایت تکامل و درستی است... پس... نیازی نیست شما به خدا برچسب بزنید و قضاوتش کنید... خداوند همواره در همه جا حضور دارد، اما اگر شما قادر به دیدن و درکش نیستید، چشمانتان با تعاریف،مفاهیم و آموزه هایی که به شما داده شده، کور شده است... خداوند آنچه که تا کنون شنیده‌اید نیست، بنابراین اگر شما عقیده ای و دانسته‌ای از خداوند داشته باشید،او را نخواهید یافت. ذهن خود را از تمام تعاریف و تعصبات خالی کنید،و با شوق دیدارش، در لحظه ابدی حال، به ملاقاتش بروید... با آغوشی باز منتظر شماست... عشق جاریست... 💜💜💜 احسان ارژنگ(۹۹/۱۱/۲۸) هر که تو بینی ز سپید و سیاه بر سرکاری است درین کارگاه جغد که شوم است به افسانه دربلبل گنج است به ویرانه «نظامی»