همچون در یک آینه

◽️کشور فرانسه فیلم «مینوتور» ساخته آندری زویاگینتسف فیلمساز روسی رو به عنوان نماینده خودش به اسکار فرستاد. «مینوتور» در جشنواره کن امسال برنده جایزه بزرگ شد. فرانسه سال گذشته فیلم برنده نخل طلای کن یک تصادف ساده ساخته جعفر پناهی رو به اسکار فرستاده بود که در نهایت نتونست طلسم ۳۰ ساله رو بشکنه‌. @ThroughaGlassDarkly #خبر

◽️پاتریسیو گوسمان مستندساز مشهور اهل شیلی امروز در ۸۵ سالگی درگذشت؛ دلتنگی برای نور و نبرد شیلی دوتا از کارهای مطرح وی در دنیای سینما هستند. پاولین کیل منتقد نامدار سینما درباره مستند نبرد شیلی در نشریه نیویورکر نوشت: چگونه پنج نفر که برخی از آنها حتی هیچ تجربه قبلی در زمینه فیلم‌سازی نداشتند با در اختیار داشتن تنها یک دوربین اِکلِر، یک دستگاه ضبط صدای ناگرا، دو وسیله نقلیه و حلقه‌های فیلمی که مستندساز فرانسوی کریس مارکر در اختیارشان گذاشته بود، توانسته‌اند «اثری با چنین ابعادی» خلق کنند، این امر احتمالا «دست‌کم تا حدی، از طریق انضباط مارکسیستی» ممکن شده است. پائولین کیل نتیجه کار را از نظر زیبایی‌شناختی اثری مهم و قابل‌توجه دانست و خواستار آن شد که فیلم از تلویزیون عمومی آمریکا پخش شود؛ آن هم در حالی که مقام‌های دولتی آمریکا که سیاست این کشور در قبال آلنده را شکل داده بودند، در برنامه حضور داشته باشند تا درباره عملکرد و تصمیم‌های خود توضیح دهند. @ThroughaGlassDarkly #خبر

به بهانه انتشار فیلم تازه اصغر فرهادی

🎬فیلمی کسل‌کننده با شخصیت‌هایی غیرقابل تحمل ✒️شکست «داستان‌های موازی» برای من یکی از بزرگترین شگفتی‌های جشنواره فیلم کن امسال بود، اصغر فرهادی تا به امروز فقط یک فیلم کمتر موفق ساخته بود؛ فیلم متوسط ​​«همه می‌دانند». فرهادی با رویکرد اخلاق‌گرایانه و تحلیل‌های درخشانش درباب رفتارهای انسان، به نظر می‌رسید که نامزد مناسبی برای بازتفسیر «ده فرمان» کیشلوفسکی باشد. با این حال، کار تازه فرهادی به طرز شگفت‌آوری کسل‌کننده از آب در می‌آید و آن چیزی نیست که از این فیلمساز ایرانی عادت داریم. «داستان‌های موازی» کمی کمتر از دو ساعت و نیم از گفتگوهای بی‌اهمیت، پرسه زدن در خانه‌های اجاره‌ای پاریس و مواجهه با شخصیت‌های غیرقابل تحمل است. قبل از اینکه به آنچه فرهادی می‌خواهد در فیلمش بگوید برسیم، یک ساعت و نیم را صرف دنبال کردن داستانی درباره هیچ می‌کنیم. واقعیت و داستان در این فیلم فرهادی در هم تنیده شده‌اند و ما به عنوان بیننده، به سختی به این درهم‌تنیدگی اهمیت می‌دهیم، زیرا هیچ شخصیتی وجود ندارد که برایمان جالب باشد. فیلمنامه آشفته فیلم نیز هیچ کمکی نمی‌کند، زیرا در حالی که ایده تغییر شخصیت‌های اصلی کاملا خوب است، فیلم برای رسیدن به اصل مطلب برای مدت زمان بسیار طولانی تقلا می‌کند. فرهادی فیلم را طوری ساخته که انگار دارد سینمای فرانسه را به سخره می‌گیرد. او نه تنها از کیشلوفسکی، بلکه از رومر هم الهام می‌گیرد، اما جالب‌ترین جنبه‌های فیلم‌های آنها را از بین می‌برد. این نوع داستان اغراق‌آمیز نیاز به اصالت و عمق دارد و ما با دیالوگ‌های غیرقابل تحملی بمباران می‌شویم که تا پایان فیلم هیچ معنایی ندارند. داستان‌های موازی همان چیزی هستند که کسانی که هرگز سینمای فرانسه را ندیده‌اند، تصور می‌کنند. (ترجمه از رویوی استانیسلاو سوبژیک) لینک موقت دانلود فیلم

همچون در یک آینه

@ThroughaGlassDarkly #یادداشت

◽️یازده سپتامبر یادآور یک زوج مطرح سینماست؛ آنتونی پرکینز و همسرش بری برنسون. برنسون بازیگر و عکاس آمریکایی یازده سپتامبر ۲۰۰۱ در آستانه نهمین سالگرد درگذشت شوهرش در پرواز شماره ۱۱ آمریکن ایرلاینز بود، همان هواپیمایی که توسط محمد عطا تر*وریست مصری القاعده ربوده و به برج‌های دوقلوی نیویورک اصابت کرد و برنسون در میان شناخته‌شده ترین قربانیان بود. آنتونی پرکینز هم که همه اون رو با نقش ماندگار نورمن بیتس در شاهکار روانی به یاد دارند، روز ۱۲ سپتامبر در ۶۰ سالگی از دنیا رفت. پرکینز در بیانیه مرگش که از پیش آماده کرده بود با یادآوری دیالوگ کازابلانکا نوشته بود: «من چندان در نجیب بودن مهارت ندارم. اما برای دیدن این حقیقت، که مشکلات یک بازیگر سالخورده در این دنیای دیوانه، در مقایسه با مسائل بزرگ آن، چیز چندانی به حساب نمی‌آید، به درک و بینش زیادی نیاز نیست. من از آدم‌هایی که در این ماجراجویی بزرگ در دنیای ایدز با آن‌ها آشنا شدم، درباره عشق، ازخودگذشتگی و درک انسانی، بیش از تمام چیزهایی یاد گرفتم که در دنیای بی‌رحم و رقابتی‌ای که تمام عمرم را در آن گذراندم، آموخته بودم.» @ThroughaGlassDarkly #تقویم_تاریخ

✅️#پیشنهاد_فیلم_برای_جمعه‌_ها 🎬گمشده (۱۹۸۲) به کارگردانی کوستا گاوراس؛ درباره جسارت فیلم «گمشده» مطالب بسیاری نوشته شده؛ فیلمی که آن‌طور که درباره‌اش گفته و نوشته می‌شود جسارت آن را داشته تا به شکلی مشخص و واضح، سیاست‌های آمریکا در شیلی را در دوران حکومت سالوادور آلنده و پس از آن به چالش بکشد. ای‌کاش این فیلم آن‌قدر جسارت داشت که به‌جای گم‌شدن در ملغمه‌ای شلوغ و آشفته از افراط‌کاری‌های سَبکی، خطرِ بیانِ صریح، قاطع و بی‌پرده‌ باورهایش را به جان می‌خرید، فقط اگر این فیلم می‌توانست از سرِ راهِ خودش کنار برود (و مانعِ درخششِ خود نشود)، واقعا آن وقت می‌توانست اثری قدرتمند باشد. (راجر ایبرت) ◀️ لینک دانلود فیلم ▶️

همچون در یک آینه

@ThroughaGlassDarkly #پیشنهاد_فیلم

◽️پنج سال پیش در چنین روزی ژان پل بلموندو که نزد فرانسوی‌ها با نام «ببل/Bébel» شناخته می شد، در ۸۸ سالگی از دنیا رفت. ژان پل بلموندو در نیمه دوم قرن بیستم در سینمای فرانسه از لحاظ چهره و ترکیب صورت در تضاد با رقیب و همکار دیرین خود آلن دلون دیگر ستاره محبوب سینمای فرانسه قرار داشت. از مهمترین فیلم های بلموندو می توان به «از نفس افتاده»، «پیروخله»، «زن زن است»، (هر سه ساخته ژان لوک گدار)، «کلاه» ساخته ژان پیر ملویل اشاره کرد. مراسم بدرقه بلموندو یکی از باشکوه‌ترین و زیباترین بدرقه‌های تاریخ سینما بود که موسیقی گوش‌‌نواز انیو موریکونه آن را همراهی می‌کرد. در مراسم خاکسپاری بلموندو، آلن دلون نیز حضور داشت دلون آن‌زمان در رثای رفیقش گفت:

بد نبود اگر با هم از دنیا می رفتیم، ما شصت سال پیش با هم شروع کردیم. من یک دوست را از دست دادم، ما با هم همکاری‌های زیادی داشتیم و خیلی به هم نزدیک بودیم. از رفتن او بسیار غمگین هستم.

همچون در یک آینه

@ThroughaGlassDarkly #یادداشت

📗۶ نئونوآری که باید تماشا کرد/ گذر از سایه‌های نوآر به تاریکی دنیای مدرن نئونوآرها که در زیرشاخه فیلم‌های نوآر دسته بندی می‌شوند از سبک بصری و مضامین کلی نوآرهای کلاسیک بهره می‌برند، بااین حال حساسیتی مدرن به فیلم‌های نوآر کلاسیک می‌افزایند. در این فیلم‌ها خشونت و تمایلات جنسی نیز بیشتر از نوآرهای کلاسیک دیده می‌شوند که در این مطلب درباره آن برایتان می نویسم. برای شناخت بیشتر نئونوآرها باید ابتدا به صورت کوتاه با فیلم نوآر آشنا شویم. نوآر در ابتدای دهه‌ ۱۹۴۰ ظهور و در پایان دهه ۱۹۵۰ به انتهای دوره رونق خود رسید. شاخصه این فیلم‌ها، فیلمبرداری تیره و تاریک و حال و هوای بدبینانه و پراز سوظن‌شان بود؛ حال و هوایی که احتمالا انعکاسی از فقدان قطعیت دوران پس از جنگ بود. داستان‌ این فیلم‌ها معمولا حول شخصیت‌های بدبین و درگیری‌شان با دنیای تبهکارها می‌گذشت. در ابتدای دهه ۶۰ و بعدها به طور جدی‌تر در دهه ۷۰ نئونوآرها از دل فیلم نوآر سر برآوردند. ادامه مطلب در فیلم‌نت...

همچون در یک آینه

@ThroughaGlassDarkly #یادداشت

✅️#پیشنهاد_فیلم_برای_جمعه‌_ها 🎬یک روز تعطیل به کارگردانی لی مان هی با بازی ستاره پرکار کره ای شین سئونگ ایل قصه یک روز از زندگی زن و مرد جوان آس و پاسی رو روایت میکنه که هر یکشنبه با هم قرار عاشقانه دارند و حالا در این یکشنبه به خصوص، مرد به دنبال بدست آوردن پولی هست تا با اون خرج عمل دوست دخترش رو بده؛ دوست دخترش قراره سقط جنین کنه چون معتقده اونها آمادگی بدنیا آوردن فرزندی رو به این دنیا ندارند. فیلم برای مخاطب امروز تااندازه‌‌ای کند و آرام پیش میره، با اینحال اهمیت یک روز تعطیل به‌خاطر روایت بخش تیره و تاریک جامعه اون‌ سالهای کره است فیلم در اون سال اکران نشد و ۳۷ سال بعد نسخه بدون سانسورش بازیابی شد. در بازبینی فیلم بعد از سالها، منتقدان فیلم غم انگیز یک روز تعطیل رو یکی از شاهکارهای کلاسیک کره می‌دونند. ◀️ لینک دانلود فیلم ▶️

همچون در یک آینه

@ThroughaGlassDarkly #پیشنهاد_فیلم