﮼میکادو

‘ به‌چیزی تو زندگیم کمه، امید، شاید فراموشی یا دوست، شاید هم خودم! ‘

— محمود درویش

‘ اینکه هرروز صبح از تخت‌خواب بیرون بیای تا هربار و هربار با همون چیزای همیشگی روبرو بشی، واقعا شجاعت بزرگی می‌طلبه! ‘

— چارلز بوكفسکی

جوریکه واسه یونگی پارس میکردن😂

و آرمی هایی که پخت و پز کردن🌚🔥

‘ بعضی وقتا باید بدونی کِی دیگه ادامه ندی!’

— کلر مکینتاش، رهات می‌کنم

💜☔️

@gardenofwords ♥️

همه‌ی اینا + گردنم رو از دست دادم و عملاً یه جایی از ایونت کل بدنم یخ کرد و تقریبا داشتم از حال میرفتم؛ و تو همون نقطه اینطوری بودم که، چقدر خوشحالم تو این وضع مملکت و کشور، همچین کامیونیتی خوبی رو داریم که بدون هیچ قضاوتی و بدون اکیپ‌گراییِ خاصی انقدر بهمون خوش میگذره

احساس میکنم یه ماشین بزرگ از روم رد شده، گلوم میسوزه و تمام بدنم درد میکنه، انقدر خسته‌ام که احساس میکنم هر لحظه ممکنه غش کنم، ولی حتی اگه هرروز ایونت بی‌تی‌اس داشته باشیم همشو شرکت میکنم چون ارزششو داره و واقعا هیچوقت دلم نمیخواد تموم شه.

لیترالی، نویسنده خاطرات خون‌آشام و اصیل‌ها یک احمق خمار و معتاد الکل بود که فقط کاپلهای تاکسیک رو به همدیگه میرسوند(منهای دیمن و الینا) و نمیفهمم مرضش چی بود که استفن و کاترین و کارولاین و کلاوس رو کرد تو چشممون بعد بای بای-

‘ عزيز من! تو یه روز بدون اینکه بفهمى از چشمم افتادى و قرار هم نيست كه هرگز اينو بفهمى. من هیچ‌وقت بهت نگفتم، چون دیگه باور ندارم كه ما زبون همديگه رو بلد باشیم. فكر مى‌كنم ما حرف زدیم، حرف زدیم و حرف زدیم، و تو انگار هرگز نشنيدی كه من چی می‌گم. پس احتمالا حرف زدن بيهوده‌ست، مگه نه؟ البته تو هنوز براى من محترمى؛ به حرمت همه خاطرات خوبى كه ساختیم و به خاطر اينكه انسان بدى نيستى! ‘

— علیرضا ترابی