﮼میکادو

‘ تو حق نداری از غم برام حرف بزنی! حق نداری بهم بگی احساس بدی داری! واقعاً عجیبه که شکستم؟ بیا یه جوک دیگه تعریف کن، بعدش تا وقتیکه به گریه بیفتم بهش بخندیم! پس بگو که همه‌چیز درباره‌ی من نیست، اما اگه باشه چی؟ بگو اونا قصد آزار دادن منو نداشتن، اما اگه داشتند چی؟ دلم می‌خواد دندون‌هامو نشون بدم که ببینی چقدر اذیت شده‌م تو حتی یک ساعت هم توی تیمارستانی که منو توش بزرگ کردن دَووم نمیاری! من همیشه مستِ اشک‌های خودمم؛ این همون چیزی نیست که درباره‌م میگن؟ که اگه پاتو روی چمن‌ خونه‌م بذاری، ازت شکایت می‌کنم؟ اینکه من ترسناک و نفرت‌انگیزم؟ اینکه توی آهنگام مخدر می‌ریزم؟ پس از چوبه‌ی‌دار پایین می‌پرم و توی خیابونت معلق می‌شم با ورودم مهمونیت رو بهم می‌ریزم و فریاد می‌زنم: «کی از منِ کوچولوی قدیمی می‌ترسه؟» من رام و مهربون بودم، تا وقتی سیرکِ زندگی منو بدجنس کرد «نگران نباشید! تموم دندون‌هاشو کشیدیم!» «کی از منِ کوچولوی قدیمی می‌ترسه؟» خب، تو باید بترسی! چون تو منو به دام انداختی، آسیب زدی و این رفتارو یادم دادی توی قفس حبسم کردی و بعد بهم گفتی دیوونه‌ من به این آدم تبدیل شدم چون تو منو این‌طوری بار آوردی! ‘