ادگار کیسی

ادامه متن... 🔺 هرچند هدف نهایی اش رفتن به معبد ستی در ابیدوس بود، حداقل خود را به مصر رسانده بود. از همان ابتدا، ازدواج‌ آن دو با دشواری هایی همراه بود. دوروتی مشتاق مصرِ گذشته و آثار باستانی و دوران ساده‌تر تاریخ بود؛ شوهرش به دنیای مدرن علاقه داشت، در پی معاشرت با طبقات متوسط و بالای جامعه بود و همسری امروزی می‌خواست، نه یک مصرشناس. پس از تولد پسری که دوروتی اصرار داشت نامش را ستی بگذارد، سرانجام از هم جدا شدند و طلاق گرفتند. پس از طلاق، دوروتی در بخش باستان‌شناسی کاری یافت و در محدوده‌ی اهرام و ابوالهول به‌عنوان تصویرگر شروع به فعالیت کرد. هرچند همچنان مشتاق ابیدوس بود، از کارش درکمک به مصرشناسان فلات جیزه رضایت داشت. گرچه گاهی عجیب به نظر می‌رسید، اما همکارانش او را مصرشناسی معتبر می‌دانستند. او سابقه نوشتن یا همکاری با نویسندۀ چندین اثر مهم در زمینۀ مصرشناسی و مقالات و تفاسیر متعدد را در کارنامه داشت. چون مادرِ ستی بود، طبق فرهنگ مصر، همه او را «اُم ستی» صدا می‌زدند. با این‌که یکی دو بار به ابیدوس سفرهای یک‌روزه کرد، تا سال ۱۹۵۶ که ۵۲ساله بود همچنان فرصت نقل مکان به ابیدوس نیافت. طی ۲۵ سال بعدش، تا زمان مرگ در ۱۹۸۱، ام ستی بخش بزرگی از ابیدوس را به شکوه اولیه‌اش بازگرداند. دلبستگی عمیقش به گذشته، توجیهی در زمان حال نداشت و فقط می‌شد گفت از ژرفای روحش ریشه می‌گرفت. ♻️ @Edgar_Cayce

🔺 یکی از شگفت‌انگیزترین نمونه‌های بازگشت یک فرد به گروه جفت روحی گذشته‌اش در کتاب پرفروش "جست‌وجو برای اوم ستی" اثر "جاناتان کات" (منتشرشده در ۱۹۸۷) بیان شده است. او داستان "دوروتی ایدی" را شرح می‌دهد که به‌جای سرزمین مادری‌اش انگلیس، عاشق هر آنچیزی بود که به مصر مربوط می‌شد. خاطرۀ پیوند گذشتۀ او با مصر و مردمانش تاآنجا بر او اثر داشت که برای او گذشته از حال اهمیت بیشتری یافته بود. دوروتی ایدی که در ۱۶ ژانویه‌ی ۱۹۰۴ متولد شد، در همه جنبه ها کودکی معمولی بود. اما در سه‌سالگی از پله سقوط کرد و بیهوش شد. مادرش پزشک را فراخواند و پس از معاینه، تشخیص داد کودک بر اثر ضربۀ مغزی مرده است. دوروتی را روی تخت خود خواباندند و خانواده در بخش دیگری از خانه برای سوگواری گرد هم آمدند. اما حدود یک ساعت بعد، با شگفتی تمام، دیدند دوروتی در حالیکه کاملاً نرمال به نظر می‌رسد، در اتاقش مشغول بازی است. کمی که گذشت، دوروتی حرف‌هایی دربارۀ رؤیاهایش زد که در آن‌ها معبدی عظیم با ستون‌های باشکوه و باغ‌هایی زیبا دیده بود. گاهی هم بی‌هیچ دلیلی شروع به گریه می‌کرد. وقتی مادرش می‌پرسید چه شده، دوروتی در حال گریه می‌گفت می‌خواهد به «خانه» برود. وقتی مادرش می‌گفت این‌جا همان خانه است، دوروتی بیشتر گریه می‌کرد و می‌گفت نمی‌داند خانه کجاست ولی می‌خواهد او رابه آن‌جا ببرند. در چهارسالگی، یک بار همراه پدر و مادرش به "موزه‌ی بریتانیا" رفت. کم‌حوصله و بی‌علاقه در موزه راه می رفت تا همراه با پدر و مادرش به تالارهای مصر رسیدند؛ دوروتی انگار یک‌باره جان گرفت. هیجان‌زده از این سمت به آن سمت می‌دوید و حتی پای مجسمه‌ها را می‌بوسید. همۀ آنچه می‌دید به شدت برایش جذاب بود. وقتی پدر و مادر گفتند که باید بروند و جاهای دیگر را ببینند، دوروتی حاضر نشد آن بخش را ترک کند. در نهایت، با درماندگی، پدر و مادرش نیم ساعت او را رها کردند تا خودش در آن بخش بچرخد هر چه را که دوست داشت ببیند. وقتی برگشتند، او همچنان اصرار داشت در همانجا بمانند. وقتی مادرش خواست بغلش کند، دوروتی فریاد زد: «رهایم کنید... این‌ها مردم من‌اند! » همان سال، دوروتی دانشنامه‌ای برای کودکان هدیه گرفت که تصویری از "سنگ روزتا" هم در آن بود و این سنگ او را بسیار مجذوب کرد. آن‌قدر به آن خیره می‌شد که مادرش گفت این زبانی است که تو نمی‌توانی بفهمی. دوروتی پاسخ داد که آن را می‌داند ولی فراموشش کرده. در هفت‌سالگی، در میان مجله‌های پدرش عکسی از یک معبد مصری پیدا کرد. تعجب‌آور این‌که این عکس دقیقاً همان معبدی بود که در کودکی بارها در رؤیاهایش دیده بود معبد "ستی یکم" در "ابیدوس"، فرعونی از سلسله نوزدهم. اگرچه عکسی مربوط به کاوش‌های باستان‌شناسی بود و دوروتی در رویاهایش معبد را در زمان شکوهش دیده بود، بلافاصله آن را شناخت .با شور فراوان نزد پدرش دوید و عکس را نشان داد و فریاد زد: «این خانۀ من است!من همین‌جا زندگی می‌کردم! » کمی بعد، دوروتی عکسی از یک مومیایی بسیار سالم "سِتی یکم" را دید. با هیجان به پدرش گفت که آن مرد را می‌شناسد و او بسیار مهربان بوده است. پدرش که به تنگ آمده بود، فریاد زد که امکان ندارد او را شناخته باشد چراکه او تقریباً ۳هزار سال پیش مرده است. با شنیدن این حرف، دوروتی به اتاقش دوید و گریست. احتمالاً پدر و مادرش فکر می‌کردند او روزی از این خیال‌بافی‌ها دست خواهد کشید، ولی چنین نشد. در ده‌سالگی، سِر"ای. آ. والیس باج"، مصرشناس مشهور انگلیسی، که او را بارها در موزه دیده بود، به درخواست پدر و مادر دوروتی کمک کرد که او «حروف» خط هیروگلیف را یاد بگیرد. در زمانی اندک، او توانست بخش‌هایی از کتاب مردگان مصر را بخواند و بفهمد. به مرور، رؤیاهایش از مصر شفاف‌تر شد و حتی صحنه‌هایی را می‌دید که انگار در هیئت دخترکی مصری است. گاهی خودش را در تالاری زیرزمینی می‌دید که آب آن را احاطه کرده. بی‌آن‌که بداند، امروزه هم پشت معبد ستی در ابیدوس تالاری بزرگ از سطح زمین پایین‌تر موجود است که جزیره‌ای مرتفع در میان آب دارد. رؤیاهایش جزئی‌تر هم شد کابوس‌هایی که خود را دخترک مصری‌ای به نام "بنت‌رشید" می‌دید و کاهن اعظمِ سختگیری با چوب او را کتک می‌زد چون ظاهراً کار نادرستی کرده بود. بعدها فهمید بنت‌رشید و ستی یکم به طور اتفاقی با هم مواجه شده و عاشق هم شده‌اند و با هم رابطه‌ داشته‌اند. از اواخر نوجوانی تا دهۀ بیست زندگی، دوروتی حس می‌کرد منتظر فرصتی است تا به مصر بازگردد. در ۲۷سالگی در مجلۀ "روابط عمومی مصر" کار گرفت و در آنجا با جوانی از طبقۀ نسبتاً مرفه قاهره آشنا شد و ازدواج کرد. سرانجام در ۱۹۳۳ با کشتی به "پورت‌سعید" در مصر رفت تا به نامزدش بپیوندد. لحظه‌ای که به خشکی رسید، زمین را بوسید و سوگند خورد هرگز از سرزمین مادری‌اش خارج نشود. ۲۹ساله بود و انگار به‌واقع به وطنش بازگشته بود. ♻️ @Edgar_Cayce

🔺 بنیاد ادگار کیسی در زمان حیات کیسی، گروه‌های کوچک‌تری را برای فعالیت‌ها و وظایف گوناگون تشکیل داد. این فعالیت‌ها شامل بنیان‌گذاری یک بیمارستان، تأسیس دانشگاه، اقدامات پژوهشی و ایجاد گروه‌های گفت‌وگوی معنوی بود. در سال ۱۹۳۱، وقتی گروهی برای دعا در انجمن شکل گرفت، چند خوانش توضیح دادند که بیشتر این افراد در دورۀ مصر، عضو گروهی دقیقاً همانند این بودند: «و این‌گونه بود که ما شالودۀ گروه دعارا بنا گذاشتیم.» (281-42، 281-43 و دیگر خوانش‌ها) به اعضای آن گروه گفته شد که همه آنها در آن دوران، در جایگاه‌های گوناگون مثبت یا منفی فعالیت های مختلفی به صورت مجزا داشته اند، ولی در عین حال به‌عنوان اعضای یک گروه در راه خیر همگانی کار می‌کرده اند. کیسی پیش‌بینی کرد که تا زمانی که این افراد در هماهنگی با هم کار کنند، سرانجام فرصت خواهند داشت «با هزاران نفر دیگر» به دعا بپردازند. (294-127) امروزه، نزدیک به صدسال پس از آن، کار گروه دعای کیسی همچنان ادامه دارد. در مورد زندگی ایران، یکی از خوانش‌ها گفت: «افراد زیادی در مکان‌های مختلف زمین وجود دارند که در آن زمان با این موجود [کیسی] در ارتباط بودند. » (294-8)در طی بیست سال بعد، به نظر می‌رسید این خوانش به‌درستی پیش‌بینی کرده بود که افراد بسیاری دوباره به گروه روحی مزبور جذب می‌شوند، چرا که خوانش‌های زندگی صدها نفر در همان سال‌ها بیانگر اهمیت تجربۀ ایران بود. سرانجام منشی کیسی،گلادیس دیویس، فهرستی گردآورد و دست‌کم پنجاه نفری را برشمرد که در هر دو جایگاه ایران و مصر با کیسی کار می‌کردند و خوانش گرفته بودند. (294-153 پروندۀ گزارش) ♻️ @Edgar_Cayce

🔺 در خوانش‌های زندگی خود ادگار کیسی (294-8 و دیگر خوانش‌ها)، او بارها از دو تجربۀ زندگی گذشتۀ خویش یاد می‌کرد که در زندگی فعلی او اثری نیرومند داشتند: یکی درمصر باستان و دیگری در ایران باستان. در مصر، او کاهن اعظم بود و حقایق معنوی را در سراسر آن کشور منتشر کرده بود و در ایران باستان، بیابان گردی بود که شهری را بنیان نهاد و آن شهر بعدها به مرکزی مهم برای درمان تبدیل شد. به نظر می‌رسید شماری از افراد در همان دوران از کارهای او متأثر شده و بسیاری از همان‌ها اکنون دوباره گرد هم ‌آمده بودند. برای نمونه، کیسی خوانش‌های گوناگونی ارائه داد که در آن دربارۀ هدف انجمنی صحبت می‌کرد که او برای کاوش و مستندسازیِ خوانش‌هایش بنیاد نهاده بود کاری که هدف اصلی‌اش آموزشی بود: گستراندن اطلاعات نهفته در خوانش‌ها و به کار گیری آنها در زندگی مردم. در یکی از خوانش‌ها گفته شد هیچ فردی به این انجمنی که در حال تشکیل بود علاقه‌مند نمی‌شد «مگر کسانی که نخستین بار همین کار را در سرزمینی که امروز مصر نام دارد، انجام داده بودند.» (254-42) خوانش‌های بعدی تأیید کردند که فعالیت کنونی ادامۀ همان کاری است که بسیاری از همین افراد هزاران سال پیش آغاز کرده بودند. با این حال، اشتیاق مشترک آن‌ها برای عضویت در یک انجمن آموزشی تنها محرک برجای‌مانده از زندگی های گذشته نبود. کیسی اشاره کرد بسیاری از این افراد در گذشته دربارۀ چگونگی اجرای کار با هم مخالفت و حتی جنگ داشتند. به همین دلیل، در سطح روحی، باز هم احساس نارضایتی، عدم توافق و دشمنی‌ای میانشان باقی بود که باید با آن روبرو می‌شدند و بر آن چیره می‌گشتند. در خوانشی‌ به گروه یادآوری شد که باید با هم کار کرده و بیاموزند که چگونه با هم همکاری کنند؛ چراکه «خانۀ دوپاره تاب نمی‌آورد.» ♻️ @Edgar_Cayce

🔺 در چرخۀ تناسخ، نشانه‌های گروه‌های جفت روحی را می‌توان در بسیاری از خوانش‌های زندگی افرادی دید که شخصاً با ادگار کیسی در ارتباط بودند. وقتی کیسی در خوانشی‌ دربارۀ زندگی‌های گذشتۀ فردی صحبت می‌کرد، بارها تاکید داشت که فقط به آن دوره‌هایی اشاره می‌کند که در زندگی فعلی او بیشترین تأثیر را دارند. به عبارت دیگر، کیسی همۀ زندگی‌های گذشتۀ شخص را بررسی نمی کرد، بلکه فقط از زندگی‌هایی می‌گفت که به چرخۀ تناسخ فعلی فرد مربوط می‌شد. اما از آن‌جا که شمار زیادی از افراد در زمان حال پیوندی نزدیک با کیسی داشتند، عجیب نبود که بسیاری از همان‌ها درگذشته هم با او بوده باشند. خود کیسی از این‌که درمی‌یافت او و بسیاری دیگر تاچه اندازه به هم مرتبط بودند، چنان تحت تأثیر قرار گرفت که به زنی گفت اگر فرصت داشته باشند تا همۀ اطلاعات مربوط به این گروه‌هایی که بارها با هم متناسخ شده‌اند را گردآوری کنند، «چه داستانی از آب درخواهد آمد.» (951-4 پروندۀ گزارش) ♻️ @Edgar_Cayce

🔺 گروه‌های جفت روحی و تناسخ علاوه بر پیوندهای روحی میان افراد، در درون خانواده و در میان دوستان، در خوانش‌های ادگار کیسی تصریح شده است که گروه‌های بزرگ‌تری از روح‌ها نیز وجود دارند که افراد را به سوی خود جذب می‌کنند. این گروه‌های جفت روحی اغلب زمانی نمود می‌یابند که افراد برای انجام کاری بزرگ‌تر گرد هم می‌آیند؛ مثلاً هیئت علمی‌ای که یک دانشگاه را شکل می‌دهد، یا افرادی که در راه هدفی واحد با هم متحد می‌شوند، یا کسانی که گرد هم می‌آیند تا کاری مشترک را به انجام برسانند، و حتی سیاستمداران، رهبران و شهروندانی که کشوری را برپا می‌کنند. هرچند این گروه‌بندی‌های جفت روحی ممکن است در مقایسه با درس‌های فردی یک روح نقش ثانوی داشته باشند، اما همچنان تأثیر فراوانی بر افراد درگیر و نیز جامعۀ جهانی بر جای می‌گذارند. در خوانشی‌ که طی جنگ جهانی دوم انجام شد، کیسی از دو نمونۀ گروه‌های جفت روحی یاد کرد که درسرزمین‌های معینی متولد می‌شدند و در نهایت تأثیری عمیق بر سایر نقاط جهان می‌گذاشتند. او گفت هرچند «سال‌ها طول می‌کشد تااین اتفاق بیفتد...»، روزی کمونیسم پایان خواهد یافت چون روح‌های بسیاری آگاهانه انتخاب کرده‌اندکه برای رسیدن به ایده‌آل آزادی در روسیه به دنیا بیایند. (3976-29) دربارۀ یک گروه روحی دیگر، در همان خوانش، کیسی از چین سخن گفت و توضیح داد که بسیاری روح‌ها با هدف دستیابی به آزادی مذهبی در آن کشور متولد می‌شوند. هرچند به نتیجه‌ رسیدن این حرکت »شاید بسیار دور بنظر برسد»،  او وعده داد زمانی فرا خواهد رسید که چین به»مهد» معنویت بدل خواهد شد.    علاوه بر این نمونه‌های مثبت، ظاهراً گروه‌های روحی گاه برای اهدافی منفی نظیرکشمکش‌های مذهبی و تعصبات نژادی  نیز گرد هم می‌آیند. این الگوهای منفی رفتاری تا زمانی که فرد در اثر تجربه‌های زندگی درس لازم را فرا بگیرد و به مرور دگرگون شود، همچنان بخشی از روح باقی می‌مانند. از نظر خوانش‌ها، فارغ از مدت‌زمان لازم برای بوجود آمدن تغییرات لازم، در نهایت همۀ افراد از راه سلسله‌ای از تجربه‌های شخصی ترغیب می‌شوند بر این رفتارهای منفی غلبه کنند. ♻️ @Edgar_Cayce

🔺 در نمونۀ آخر از خوانش‌های کیسی، پسری ۱۷ساله به نام "رندی" که دانشجوی سال اول دانشگاه بود، فهمید که یکی از دوستان صمیمی‌اش در دانشگاه، در دست‌کم چهار زندگی گذشته نیز با او بوده است. (78-1) در زندگی فعلی، او و دوستش "گاس" اغلب دربارۀ فلسفه و تطبیق ادیان بحث می‌کردند. از مطالعه و گشت‌وگذار با هم لذت می‌بردند و بارها پیش می‌آمد که در برابر دیگران از هم دفاع کنند. روشن بود که پیوند روحی‌شان از گذشته تأثیری عظیم بر حال داشته است.    بر پایۀ خوانش‌ها، در آخرین زندگی گذشته‌، هردو در انگلستان راهب بودند و ساعت‌های زیادی به مطالعه و تفکر عمیق می‌پرداختند. از آن تجربه، رندی و گاس عشق به تفکر و مراقبۀ شخصی را به یادگار برده بودند. در روزگار جنگ‌های صلیبی، رندی سپر‌دار بود و وقتی داشت از فرماندۀ شهرش (که همان گاس بود) دفاع می‌کرد، کشته شد. از آن زمان، هر دو حس می‌کردند باید از اصول و دوستی‌هایشان «به هر قیمتی» دفاع کنند. در یک زندگی دیگر به‌عنوان مبلغ مسیحی با هم کار کردند و سرانجام به‌خاطر باورشان شهید شدند. با وجود این عاقبت نافرجام، باز هم میل شدید به مطالعه، بحث و گفت‌وگوی حقایق معنوی با دیگران در وجودشان باقی ماند.    در زندگی‌ای در مصر باستان، رندی برادر کوچک‌تر گاس بود. گرچه در آغاز در جبهه‌ای مخالف یکدیگر در آشفتگی سیاسی کشور قرار داشتند، سرانجام رندی سمت خود را عوض کرد و به متحد بزرگ برادرش تبدیل شد. از آن تجربه، هر دو آموختند پیش از محکوم یا انتقاد کردن دیگری، منتظر بمانند تا شواهد دقیق روشن شود. در سال‌های بعد، رندی و گاس همچنان بهترین دوست هم باقی ماندند. اما طبق روال معمول دوستی‌ها، رویدادها باعث شد در اثر تغییرات زندگی و جابه‌جایی از هم دور شوند. هر کدام، برای تحقق هدف‌های شخصی خود (همراه با تغییر شغل، ازدواج، نقل مکان و  بچه دار شدن)، مسیر متفاوتی در پیش گرفت؛ با این وجود، حدود ۲۵ سال از طریق نامه با هم در تماس بودند. سرانجام، با گذشت زمان، ارتباطشان قطع شد.    در بایگانی کیسی اطلاعاتی از رندی پس از ۱۹۴۹ در دست نیست و گاس ظاهراً اوایل دهۀ ۱۹۸۰ فوت کرد. اما رابطه‌شان هنوز به پایان نرسیده است. با قطعیت می‌توان گفت، رندی و گاس به‌محض برخوردی دوباره در بعد مکان و زمان، بار دیگر پیوند قدیمی خودرا به‌عنوان دو هم‌سفر روحی از سر خواهند گرفت. ♻️ @Edgar_Cayce

🔺 از پرونده‌های کیسی چنین برمی‌آید که همۀ روابط مهم ما ریشه در گذشته دارند. از نظر روحی، ما هیچ‌کس را که نقش مهمی در زندگی مان داشته باشد، برای نخستین‌بار ملاقات نمی‌کنیم. ♻️ @Edgar_Cayce

🔺 در خوانشی مربوط به سال ۱۹۴۳، دندان‌پزشکی ساکن نیویورک فهمید که دو تن از بهترین دوستان مردش در زندگی فعلی، در قالب تله‌اندازهای شکار در زندگی های قبلی با او همکار بوده‌اند. یکی شریکش بود و آن یکی در یک مرکز بازرگانی کار می‌کرده که اغلب پوست‌هایشان را برای فروش به آنجا‌ می‌بردند. همچنین فهمید منشی و بهداشت‌کار دندانش را هم در همان دوران می‌شناخته؛ خوانش گفت این دو زن در گذشته هم زیاد با او اختلاف‌ نظر داشته‌اند و حسابی اعصابش را خرد می‌کردند درست مثل حالا. با این‌همه، دوستی‌ و ارتباط مستمر با آنها در حال حاضر، یک «سرمایه‌ی واقعی» برای مطب به‌شمار می‌آید. (2772-5) ♻️ @Edgar_Cayce

🔺 دختر ۱۹ساله‌ای پرسید آیا کسی در زندگی کنونی‌اش هست که قبلاً در زندگی‌اش در فرانسه نیز نزدیکش بوده باشد؟ کیسی در پاسخ دو تن از دوستان دخترش را نام برد: یکی همکارش و دیگری همسایه‌اش. در زندگی فرانسه، همسایه‌ی فعلی او خواهرش بود و نزدیک‌ترین شخص به او، و دوست همکارش یک راهبه بود کسی که با او صمیمی شد و اغلب در صومعه از او مشورت می‌گرفت. (288-5) ♻️ @Edgar_Cayce

🔺 مدیر سالن آرایشی به نام "شارون"، در خوانشش متوجه شد که او و دوستش، "لاتی"، در چند زندگی با هم بوده‌اند؛ گاهی به‌عنوان رقیبانی که با هم مشکل داشتند و گاهی در قالب همکارانی بسیار نزدیک و صمیمی و آنها این دو رویارویی متفاوت را بیش از همه در زندگی‌هایی که در دوران استعمار "کنتیکت" و "فلسطین" داشتند، نمایان کردند. آنها در کنتیکت برداشتی اشتباه نسبت به هم داشتند. آن زمان، شارون سخت در تلاش برای آزادی اندیشه و آزادی بیان بود مفاهیمی که در آن دوران برای لاتی کاملا ناآشنا بود. اما در سرزمین مقدس، هر دو اغلب به نیازمندانی که وضعشان از آن‌ها بدتر بود کمک می‌کردند. پیوندهای گذشته گاه باعث می‌شد دیدگاه‌هایشان مختلف باشد، ولی میل مشترکشان برای خدمت به دیگران هنوز در هر دو باقی مانده بود. (1825-1) ♻️ @Edgar_Cayce

🔺 زنی ۳۹ ساله پرسید در زندگی های قبلی رابطه‌اش با دوست مردی در محل کار که «کشش زیادی در زمان حال» به او دارد، چگونه بوده است. در خوانش گفته شد در آخرین زندگی گذشته‌اش، در نیویورک ظاهراً مهارتی داشت که همواره مردان را جذب خود می‌کرد. او همیشه عده‌ای را «در کش و قوسِ» علاقه به خود نگاه می‌داشت ویژگی‌ایکه می‌توانست در زندگی فعلی هم از آن سوءاستفاده کند. در آن زندگی نیز، آن دوست مرد، از عاشقانش بود. (1935-2) ♻️ @Edgar_Cayce

🔺 مردی ۳۸ساله که در ادارات دولتی کار می‌کرد، پرسید چطور می‌تواند مشکلاتش را با دوستانش‌ رفع کند. در پاسخ شنید: «بیشتر از همه بر آن چیزی تاکید کنید که بر سر آن توافق دارید. در موارد مورد اختلاف، سعی نکنید یکدیگر را قانع کنید. با این کار، دوستی تان مستحکم خواهد شد. وقتی یکی به شکلی از دیگری وابسته شود، به‌زودی نشاط و جوهره‌اش را از دست می‌دهد. این‌گونه است که دوستی شکل می‌گیرد.» (622-7) ♻️ @Edgar_Cayce

🔺 معلمی که می‌خواست بداند چه چیزی باعث شده او و زنی که دوستش بوده از هم جدا شوند، از کیسی شنید که آنها در واقع دارند همان الگوی جدایی را که صدها سال پیش در فرانسه تجربه کرده بودند، تکرار می‌کنند. توصیه‌اش این بود که کاستی های گذشته را جبران کنند و بفهمند «هیچ انسانی آن‌ تعداد "دوست" ندارد که بتواند از دست دادن حتی یکی را تاب آورد. » (3234-1) ♻️ @Edgar_Cayce