نآ

ممنون میشم ساکت شی و بزاری بخوابم مغز عزیزم.

یه نگاه به خودت بنداز، همه یه بار ترکت کردن؛ کی میخوای یاد بگیری؟

🤷🏻‍♂️.

غمگینه؛ روزها، ماه‌ها و حتی سال‌ها.

تمام تلاشم را میکنم. دهانم را بسته نگه میدارم، دست‌های لرزانم را پنهان میکنم ‌و چشم‌هایم را میبندم که مبادا کسی از حال درونم آگاه شود.

خستم؛ از زمین، از زمان، از شرایط، از آدما [اندکی مکث]؛ از آدما.

‏حرف زیاده و مخاطب صفر.

آدمایی که من دوست خودم حساب میکردم با حرف یکی دیگه کنارم میزارن، جالبه.

‏اینکه به هیچ نتیجه ای نمیرسم نشون میده سرعت نتیجه ها خیلی زیاده.

خاصیت شب دلتنگیه.

به خودم اومدم دیدم یه ساعته دارم با خودم حرف میزنم.

‏نفسم از جای سخت بلند میشه.

در وصف زیبایی‌ات.

و من حفره های بزرگی در زندگی دارم که با حضور تو پر می شود و حتی اگر نشد، می توان با زیبایی ات روی آن پل زد.

و کاش یوسف اینجا بود. تو را می دید و دست هایش را می برید تا بفهمی که خیره شدن به تو و مدهوش زیبایی ات شدن، مختص به بیچاره ای چون من نیست.

و دلم برای تو و مشاهده‌ی زیبایی تنگ شده است. اگر برایت این پرسش پیش آمده که چگونه در شهر هیچ زیبارویی وجود ندارد، باید بگویم که دیگران گفته‌ی مرا تایید نمی کنند، اما من کسی را که به تو مانند باشد، در شهر ندیده ام.

‏اندوهگین بودنت قوانین جهان را نقض می کند. تن زیبای تو برای معنا بخشیدن به واژه ی زیبایی تراشیده شده است، نه اندوه.

‏کاش آنچنان که در چشم من زیبایی در چشمان دیگران زیبا جلوه نکنی.

‏میگفت: در زندگیتان باید کسی باشد که بتواند با مداد سیاه برایتان رنگین کمان نقاشی کند، و من به چشمهای سیاه شما که دنیای تیره من را مملو از رنگ و زیبایی کرده بود می اندیشیدم.

چشمای تو تعریفی از زیباییِ بی حد و مرز.