𝘌𝘭𝘥𝘳𝘦𝘥'

انقدر زیبا بود که انگار سوجی ترین نقاش جهان اورا قلم زده.

#part267 ارشیا_نه ندارم. از دوست دختر قبلیمم هیچی نمونده. _نمیدونم گفتم شاید خودت میپوشی. بهت میخوره. ارشیا_غزل بلندم نکن بیام با مبل یکیت کنم اونوقت عشق زندگیتم نتونه از اسهال تشخیصت بده. خندیدم و گفتم؛ _همین الانم نمیتونه. چند ثانیه سکوت کرد و با بی میلی غذاش رو جوید. ارشیا_کجا میخوای بری که تاپ و شورتک میخوای؟ _تولد دوست عشق زندگیمه. تازه پول کادوهم ندارم. داشتم فکر میکردم اگر نسخه دخترونه ساعتت رو داشتی خوب میشد. نگاهی به ساعت توی دستش انداخت. ارشیا_دوست عشق زندگیت دختره؟ شونم رو بالا انداختم که روی غذاش دوغ خورد و گفت؛ _ریدی با این عشق زندگیت. البته اگر منم موجود زشت و بیشخصیتی مثل تو رو داشتم همه دوستام دختر بودن. _خودشم دخ.. برای لحظه‌ای متوجه شدم کسی که باهاش صحبت میکنم پسر ابوهادیه بنابر این حرفم رو خوردم و نگاهم رو ازش گرفتم. چند ثانیه بدون حرف نگاهم کرد و طوری رفتار کرد انگار نشنیده چی گفتم. خداروشکر که اینکار رو کرد چون واقعا نمیدونستم چطور میخواستم جمعش کنم. سکوت عمیقی بینمون برقرار شد و برای چند ثانیه هردو با بی‌میلی به دونه های سبز رنگ پونه توی لیوان دوغ خیره شدیم. واقعا نمیدونستم امشب باید چطور با اراز رفتار کنم. هرچی نباشه دوروز پیش باهم سکس داشتیم و حالا چه چیزی بینمون تغییر کرده بود؟ شاید اون اتفاق برای اون فقط یه خاطره ساده بود، چرا که 5 سال از من بزرگتر بود و مطمئنا بارها و بارها این تجربه رو با کسان دیگه‌ای داشت. هرچی بود امشب به خوبی مشخص میشد. اب دهنم رو قورت دادم و نفس عمیقی کشیدم که ارشیا ارامشم رو به هم ریخت و گفت؛ _هم کادوتو جور میکنم هم لباستو. ولی منم باهات میام. ابروهام بالا پرید و توی چهرش دنبال ردی از شوخی گشتم، اما کاملا جدی بود. حرف عجیبی نزده بود، اما اصلا چرا باید دلش میخواست باهام بیاد اونجا؟ گذشته از اون باید به چه عنوان میبردمش؟ اصلا نمیدونستم که ایا به تینا یا اوا گفته بودم که خواهر برادر دارم یا نه. البته حالا به یاد میوردم که راجب یه برادر که توی سفرهای خارجی مرده بود صحبت کرده بودم. چی میگفتم؟ از زیر قبر در اومده و حالا اوردمش تولد خواهرت؟ البته زیاد هم عجیب و دور از ذهن نبود، چرا که انگار خود من هم دقیقا از زیر قبر در اومدم. و واقعا چنین نقشی برای ارشیا داشتم. شاید همین دلیل بود که هضم این موضوع رو براش کمی مشکل میکرد. _میخوای بیای اونجا چیکار؟ شونش رو بالا انداخت و با بیخیالی گفت؛ _حوصلم سر رفته. بعدم میخوام بیام ببینم چیکار میکنی و دوستات کین. _به تو چه که دوستام کین. ارشیا_معلومه که به من چه. میخوام ببینم کدوم احمقایی با تو دوست میشن. _اتفاقا منم همین سوال رو از دوستای تو دارم. دوغش رو تا اخر سر کشید و گفت؛ _میل خودته. برای چند ثانیه سکوت کردم. زیاد هم پیشنهاد بدی نبود. بد تیپ نبود که ابروم رو ببره، از اون گذشته قرار نبود بفهمه که اراز کسیه که دوستش دارم. به ابوهادیم چیزی نمیگفت مطمئنا. یه جورایی کاملا بی دلیل و احمقانه بهش اعتماد داشتم. نمیتونستم برم خونه اماده شم، درضمن پول کادو هم نداشتم. گوشیم رو برداشتم و به اراز گفتم که اگر بخوام داداشم رو بیارم مشکلی نداره. کلمه داداشم واقعا برای خودم هم غریبه بود. سرم رو بلند کردم و خیره به موهای فرش گفتم؛ _از کجا میخوای جور کنی لباس رو؟ ارشیا_زنگ میزنم یکی از دوستام بیاره. قبل از اینکه بخوام چیزی بگم متوجه پیام اراز شدم. گفته بود که مشکلی نیست. و همینطور اشاره کرده بود که مهمونی توی ویلای دوست پسر ساریناست. چندبار پیام رو خوندم و بعد اعصابم به هم ریخت. اگر همون ویلا بود قطعا سارینا هم میومد. اگر اراز و سارینا دوباره کنار هم میپلکیدن هرسه تامون رو با بنزین اتیش میزدم. درسته که هیچکاره بودم اما حق نداشت بعد از اون اتفاق به سارینا حتی نگاه هم کنه. نه سارینا و نه هیچکس دیگه. نفس عمیقی کشیدم و گفتم؛ _خیل خب. از اونجایی که وقت زیادی تا اماده شدن نداشتم به ارشیا گوشزد کردم که دامن و لباش مجلسی نمیپوشم و اونم گفت که اصلا لیاقت ندارم همچین لباسی برام جور کنه و خیالم رو راحت کرد. بنابراین بدون اینکه بهش بگم وارد حموم شدم. نگاهی به اطرافم کردم. کمی ریخت و پاش بود و هرچیزی یه گوشه پرت شده بود. اب رو باز کردم و چیز زیادی نگذشته بود که صداش رو شنیدم. ارشیا_چیکار میکنی! _حموم میکنم احمق. ارشیا_اینجا اجازه نداری برو تو حیاط شیلنگ بگیر رو خودت. _خفه شو بابا. و کاملا بی اختیار و فقط طبق عادت دستم رفت و در رو قفل کردم. که صداشو از پشت در شنیدم. ارشیا_احمق مریض. راست میگفت. برادرم بود و انجام اینکار فقط از دست یه مریض روانی برمیومد. اما من تازه یکماه یود که میشناختمش. نمیدونستم کجا بوده، چجور بزرگ شده و چه ادمیه. از همه مهمتر پسر اون مرتیکه متجاوز بود.

#part266 خواستم چیزی بگم که صدای زنگ گوشیم بلند شد. امیدوار بودم ابوهادی نباشه، چون اگر میفهمید پیش ارشیام دهنم رو سرویس میکرد. درضمن وقتی از خونه بیرون زدم نبودش، حتما میخواست بدونه کجا رفتم. شایدم دوباره یکی از جونوراش فرار کرده بود. گوشیم رو از توی جیب کاپشنم در اوردم که با اسم اراز روی صفحه مواجه شدم. برای لحظه‌ای احساس کردم که قلبم ایستاد. ترکیب اسمش با نور های سرمه‌ای و بنفش گوشی قشنگترین تصویری بود که میتونستم ببینم. نفس عمیقی کشیدم و سعی کردم ذوقم رو کنترل کنم. ارشیا یه کفگیر گرفته بود دستش و با دقت نگاهم میکرد. اب دهنم رو قورت دادم و تماس رو وصل کردم. میگفت که امشب تینا برای تولد اوا یه مهمونی کوچیک گرفته و اگر دوست داشتم برم. با اینکه بعد از اون اتفاق اولین باری بود که صحبت میکردیم، لحنش کاملا جدی بود و به هیچ عنوان قربون صدقه‌م نرفت. منم سعی کردم کاملا عادی باهاش صحبت کنم. تماس رو که قط کردم ارشیا همچنان داشت با خیرگی نگاهم میکرد. حالا صدای جلز و ولز غذای روی گاز بلند شده بود و میتونستم بوی سوسیس و سیب زمینی مونده رو حس کنم. درحالی که تلاش میکردم به حرف هایی که زده بود فکر کنم گفتم؛ _به چی نگاه میکنی؟ ارشیا_با کی حرف میزدی؟ سوالش حالت بازخواستی نداشت اما با این حال اخمام رفت توی هم. _به تو چه؟ مگه مفتشی؟ شونش رو بالا انداخت. ارشیا_نه فقط چون گوشی من دستته باید از همه چیز با خبر باشم. درضمن وقتی حرف میزدی از سگ ذوق بودن داشتی میریدی به خودت. _ضایع حرف زدم باهاش؟ ارشیا_نه. قیافت اینطوری بود. لب هام رو به هم فشردم‌. _با عشق زندگیم حرف میزدم. ابروهاش رو داد بالا و با پوزخند گفت؛ _عه، عشق زندگی هم داری؟ _اره همونطور که تو عمه داری. ارشیا_اخه کی عشق زندگی تو میشه. خیلی زشتی. با اینکه خودم میدونستم تقریبا شبیه ملخم اخمام رفت توی هم. _خودت رو توی اینه دیدی بدبخت؟ شبیه خیار دریایی میمونی. ارشیا_بهتر از توام که شبیه خیار انسانی ای. _دهنت رو ببند. شونش رو بالا انداخت و قابلمه غذا رو از روی گاز برداشت. داشتم فکر میکردم که امشب چی بپوشم. همه لباسام رو دیده بودن و دیگه هیچی نداشتم. گذشته از اون پول کادوی تولد هم نداشتم. ارشیا از اشپزخونه خارج شد و روی زمین نشست. نگاهی به غذای چندشش انداختم و با لحنی که تلاش میکردم کاملا ناز و معصوم باشه گفتم؛ _داداش جونم. خیلی سربع سرش رو بلند کرد و با نگاهی متعجب بهم خیره شد. خودمم از حرفی که زده بودم حالم بد شده بود. داداش جونم! چه مسخره و غریب. _چیزه. محض اطلاع تاپی شورتکی چیز دخترونه‌ای توی کمدت نداری. انگار متوجه شد سلام گرگ بی طمع نیست چون نگاه چپی بهم انداخت و درحالی که یه لقمه بزرگ برای خودش میگرفت گفت؛ _چرا ماکسی و لباس خواب قرمز هم دارم. _زهر مار دارم جدی میپرسم. ارشیا_اتفاقا حرفت چرت و پرت محضه. من تاپ و شورتک دخترونه داشته باشم برا چی؟ مگه به دردم میخوره؟ _نمیدونم شاید بخوره.

#part265 ارشیا_چرت نگو. _جدی میگم. شاید چشم سومی چیزی داره، از همین چیزای جادوگری. چمیدونم. ارشیا_کم فیلم ببین. اخمام رفت توی هم. _تو خری یا خودت رو میزنی به خریت؟ ندیدی خونش وسط ناکجا اباده؟ ندیدی چقدر عجیب غریبه؟ یه پیرزن توی اون سن و سال چطور میتونه وسط بیابون تک و تنها زندگی کنه؟ هرکس دیگه‌ای بود سکته میکرد از ترس. اون زن جادوگره، مثل پسرش. ارشیا_پدر من جادوگر نیست. چشمام رو تنگ کردم. _بابات جنگیره. ارشیا_جنگیر نیست. پوفی کشیدم. باورم نمیشد، این پسر مثل اینکه واقعا احمق بود. البته که چیز دیگه‌ای هم ازش انتظار نمیرفت. هرچی نباشه پسر اون مرتیکه خر بود. به هیچ عنوان نمیتونستم انتظار داشته باشم شخصیت و اصالت خانوادگی من و مادرم رو داشته باشه. _کل محله این رو میدونن. بعد تویی که پسرشی میگی نیست! بنظر میومد کلافه شده باشه. خیلی بی رمق بود و انگار حوصله بحث کردن نداشت. ته سیگارش رو توی لیوان اب کنار دستش خاموش کرد و بهم خیره شد. اصلا از برقرار کردن ارتباط چشمی باهاش خوشم نمیومد. همون نگاه خیره و با دقت ابوهادی رو داشت. خداروشکر چشماش مثل اون سبز نبود، مگر نه از کاسه درشون میوردم. ارشیا_من از این چرت و پرتا خبر ندارم و خوشمم نمیاد چیزی ازشون بدونم. هرکاری که میکنه به مسخرگی چیزایی که تو میگی نیست. شاید فقط.. انگار خودشم نمیدونست چی میخواد بگه. منتظر نگاهش کردم که شونش رو بالا انداخت و درحالی که لیوان اب رو از روی میز برمیداشت و بلند میشد ادامه داد؛ _شاید فقط دعا میخونه. پوزخندی زدم و به دیوار سفید روبه روم خیره شدم. چه خوش خیال. برام عجیب بود که چطور میتونست تا این حد از همه جا بیخبر باشه. نیم نگاهی بهش کردم، حالا توی اشپزخونه ایستاده بود و سرش توی یخچال بود. چشمام رو تنگ کردم و گفتم؛ _مامانت کی مرد؟ بدون اینکه سرش رو بلند کنه گفت؛ _منظورت مامانمونه؟ _همون. ارشیا_فکر کنم تو دو سالت بود. _چش شد؟ قابلمه ای از توی یخچال خارج کرد و با کلافگی گفت؛‌ _میشه انقدر راجب مامانم سوال نپرسی؟ _مامانمون! پوفی کشید و درحالی که در قابلمه رو باز میکرد گفت؛ _بندری میخوری؟ _نه. غذایی که موجود مسخره‌ای مثل تو درستش کرده باشه رو نمیخورم. ارشیا_من درست نکردم عمم درست کرده. چند ثانیه بدون حرف نگاهش کردم و با صدای بلند زدم زیر خنده. نگاه چپی بهم انداخت و رفت سمت گاز. _عمه هم داری؟ ارشیا_اره. نکنه فکر کردی مثل تو بی کس و کارم. شونم رو بالا انداختم و تلاش کردم به این فکر کنم که ابوهادی خواهر داره؟ قطعا داشت اما درست یادم نمیومد. فقط به خاطر داشتم که یه‌بار یه زن گنده و چاق به نام حمیده اومد خونمون. و همینطور خوب یادم بود که از من خیلی بدش میومد و یه بار نشگونم گرفت. نمیدونم چرا انقدر برای همشون منفور بودم. قابلمه رو روی گاز گذاشت و با غم بهش خیره شد. حتما محتویات توش بدمزه بود. البته از اون زنیکه سیاه و چاق حسود چیز دیگه‌ای هم انتظار نمیرفت. ارشیا_گفتم که. مامانم افسردگی شدید داشت. به زور قرص و دارو زنده بود. دوسال بعدم کاملا بی دلیل سکته کرد. یه روز از مدرسه اومدم و عمم گفت مرده. نمیدونم چرا اما احساساتم به اندازه نصف وقت‌هایی که اراز رو میدیدم هم بر انگیخته نشد. شاید چون هیچوقت ندیده بودمش. _ناراحت شدی؟ ارشیا_نه خیلی مشتاق بودم رقص چاقو رفتم بالا سر قبرش. زدم زیر خنده که با همون چهره غمگین و کلافه نگاهم کرد. به زور بین خنده‌هام گفتم؛ _خب، بقیش؟ ارشیا_تا 16 سالگی با عمم زندگی کردم. ولی ازدواج کرد و رفت خونه شوهرش. منم تنها موندم. البته که تقریبا دوروز یه بار بهم سر میزد و برام غذا میورد.

#part264 با اینکه به حرف های اون پیرزن نابینای اب زیر کاه اعتمادی نبود و نمیشد متوجه شد که واقعا دنبال چی میگرده، با یک حساب کتاب سر انگشتی متوجه میشد که زیاد هم اشتباه نمیکنه. با اینکه گندم چندماهی بود که به عقد پسرعمویش سهراب در اومده بود، هنوز هم ازش حساب میبرد. هرچی نباشه رازهایی بینشون وجود داشت که اون زن مطمئنا نمیخواست شوهر قرومساقش بهشون پی ببره. قطعا هیچوقت نمیخواست بفهمه که وقتی پسرش هادی رو حامله بوده هیچ صیغه و یا عقدی بینشون جاری نبود. چرا که اون موقع ابروشون جلوی در و همسایه و فامیل میریخت. این برگ برنده خوبی برای تهدید اون زن بود. خارج از این موضوع گندم به خوبی میدونست که با یک انسان عادی طرف نیست. احمد دیوانه، و به طرز بسیار زیادی غیر قابل اعتماد و خطرناک بود. به راحتی میتونست زندگیش رو سیاه کنه. خصوصا که از کارهایی که انجام میداد میترسید. مادرش، ام سحور عصای چوبی فرسوده‌ش رو به دست گرفت و ایستاد. سر جمع یک متر و پنجاه سانت هم نبود، اما هیچکس نمیتونست تصور کنه که چه کارهایی ازش ساخته بود. این زن به تنهایی دلیل ترس تمام مردم روستا بود. هیچکس جرعت نداشت از کنار در خانه قدیمی و کاهگلی‌اش رد شود. اگر باد کلاه کسی رو به اونجا مینداخت، برای برداشتنش تلاشی نمیکرد. تمام کودکی اورا این زن شیطانی نابود کرده بود. هیچگاه تمام اون شکنجه‌هارو فراموش نمیکرد. بارها پوستش رو کنده بود، بدنش رو سوزونده و بریده بود و حتی به موهاش هم رحم نداشت. تمامی اینها باعث میشد به درجاتی از رذالت برسه که چیزهای بزرگی کسب کنه. حتی بعضی از اجنه هم از این شیطان فرطوط و دم مرگ میترسیدن. این زن به فرزند خودش هم رحم نکرده بود، برای قدرت همه‌کار میکرد و راز موفقیتش هم همین بود. استفاده شیطانی از موجودی ضعیف تر. پیرزن که حالا تاثیر حرف‌هاش رو به خوبی حس میکرد لب زد؛ _زیاد وقت نداریم. مراسم خاصی لازم نداره. اون زن رو اینجا بیار. من ترتیب همه چیز رو میدم. پسربچه حالا کاملا توی خود فرورفته بود و ترجیح میداد به حرف‌هایی که حتی کلمه‌ای ازشون رو نمیفهمد گوش نده. چشمانش رو بسته و تلاش میکرد به چیزهای خوب فکر کند. بستنی، ماشین اسباب بازی نیسان و مادرش. ابوهادی چشمانش رو ریز کرد و گفت؛ _چیکار باید بکنیم؟ ام سحور بعد از مکثی کوتاه گفت؛ _قربونی میکنیم. برای جنیان. برای 18 سال بعد.. ... غزل؛ به چهره اخم الودش نگاه کردم. تغییری توی جسمش ایجاد نشده بود. انتظار داشتم شاید وقتی برمیگشت به یه قورباغه چروکیده و لاغر تبدیل شده باشه. حتی زیاد هم توی فکر نبود. البته چه انتظاری داشتم؟ اون نوه ام سحور بود و همراه پدرش به اونجا رفت. چطور قرار بود مثل من چیزخورش کنن یا بخوان بهش اسیبی بزنن؟ نفس عمیقی کشیدم و گفتم؛ _هی، عن پدر. نیم نگاهی بهم انداخت و ابروهاش بیشتر توی هم رفت. ارشیا_خیلی بی ادبی. دلت کتک میخواد؟ _ببین کی به من میگه بی ادب. تو خودت بیشخصیت ترین موجود زمینی. نگاهم نکرد و با اخم به سیگار کشیدنش ادامه داد. توی اون تیشرت و شلوارک سفید واقعا سیاه سوخته و زشت به نظر میرسید. فایده نداشت، چیزی اینجا درست نبود. اخرین تیکه‌های چیپسم رو هم خوردم و پوستش رو کنار خودم روی زمین انداختم. _ارشیا. وقتی سرش رو اورد بالا و نگاهم کرد ادامه دادم؛ _بهت تجاوز که نکردن؟ به خودکشی که فکر نمیکنی؟ اشکالی نداره یه کون ارزشش رو نداره، من کمکت میکنم تا فراموشش کنی. تغییری توی حالت چهره‌ش ایجاد نشد و غرید؛‌ _غزل خفه شو عصبیم نکن. حوصله ندارم. تکیه‌م رو از مبل گرفتم. _خشم و پرخاشگری چیزی رو حل نمیکنه. باید استامینوفن بخ.. نتونستم حرفم رو کامل کنم چون بستنی عروسکی هفت هزارتومنی کنار دستش رو برداشت و محکم پرت کرد سمتم. با اینکه تلاش کردم جاخالی بدم اما دیر به خودم جنبیدم و به کنار سرم برخورد کرد. نرم و اب شده بود اما واقعا درد داشت. ارشیا_یه کلمه دیگه حرف بزن تا زبونت رو ببرم. یا به بابام بگم گل میکشی تا خودش زبونت رو ببره. پوزخندی زدم. _من گل میکشم؟ بدبخت تو خودت تزریقی‌ای! چیزی نمونده نزده باشی. چینی به دماغش داد و با چهره ای که حتی موقع خشم هم کیوت و بی بخار بود گفت؛ _خودش میدونه. در ضمن منو نمیتونه بزنه. چند ثانیه سکوت کردم و بعد گفتم؛ _نه جدی، بی شوخی اونجا رفتین چیکار کردین؟ ارشیا_هیچی. عربی حرف میزدن درست نمیفهمیدم. _پیرزنه رو دیدی؟ ارشیا_اره. خیلی حس بدی بهش داشتم، شبیه مامانبزرگا نبود. انگار میدیدم، با اینکه کور بود. شونم رو بالا انداختم و خیره به چهره متفکر و جدیش گفتم؛ _خب میبینه.

ماه و ستاره و خورشید و فلک تکراریست. میخواهم تورا به اندازه یک کرم، پوست پرتقال، چوب موریانه خورده و یا صدف شکسته کنار ساحل خزر دوست داشته باشم، بی انکه کسی به جز من به ان صورت ابراز علاقه کرده باشد.

میگن هیچوقت دیر نیست، اما ماهی ای که یکبار از اب بیرون پریده و مرده رو اگر برای بار دوم بگیری دیگه تازه نیست.

شب را صبح میکنم، بی انکه به امید دیدن تو بیدار شوم.

دیدی تا یه‌چیزی رو میندازی دور فرداش به‌دردت میخوره؟ بزار ادما فکر کنن گذاشتنت کنار. مطمئن باش همون فرداش بهت نیاز پیدا میکنن.

با همون خنجری من رو زدی که روزی با‌هم تیغه‌ش رو تراشیدیم.

محال است کسی با من هم‌صحبت شود و اسم تورا نشنود.

ای کاش شب‌ها قلبم هم مثل مغزم میخوابید.

ما که میخوایم رشد کنیم، بذار جهان تا میخواد کود انسانی بپاشه.

تورا در همان نیمه‌شبی ترک کردم که میخواستی با او صبح کنی.

فروغ فرخزاد

میبرم زنده به‌گورش سازم تا از این پس نکند یاد وصال.

متاسفانه همیشه حق با اون دوستته که حرفاش بیشتر از همه ناراحتت میکنه.

من در نقطه اغاز جهان منتظرت ایستاده‌ام. جایی که داستان به‌هم نرسیدن‌های پی در پی‌مان را نوشتند.

چیز مهمی نیست. تو فقط یه ایده‌ احمقانه بودی که ازت یه کتابخونه ساختم. بدون اینکه حتی توی برگه کتاب‌ها چیزی نوشته باشه.