جایی هست بین گردن و کتف. همان استخوان ترقوه یا چنبر. یک گودی، که امتداد آن به سمت دست ها کشیده می شود. شبیه یک چشمه ی خشک، یک برکه ی بی آب. که نام علمی آن کلاویکولا ست...
چقدر دلم می خواست یک ابر نرم بودم. یک استراتوس... تا توی دریاچه ی کلاویکولای تو ببارم.
#حمید_جدیدی
@nesfeaw🖤
وانا لا احبك فقط
ولكني أؤمن بك
كما يؤمن الاصيل بالوطن ....
من تنها عاشق تو نیستم ،
من به تو مومنم ،
همانطور که انسان با اصل و نسب ،
به وطن ایمان دارد ...
👤غسان کنفانی
@nesfeaw🖤
هم از سکوت گریزان، هم از صدا بیزار
چنین چرا دلتنگم، چنین چرا بیزار
زمین از آمدن برف تازه خشنود است
من از شلوغی بسیار ردپا بیزار...
#فاضل_نظری
@nesfeaw🖤