𝐞𝐯𝐞𝐫𝐰𝐫𝐢𝐭𝐞… ⚯

خندیدن یک نیایش است… اگر بتوانی بخندی، یاد گرفته‌ای که چگونه نیایش کنی. جدی نباش. انسان جدی نمی‌تواند مذهبی باشد. کسی که تمام بازی زندگی را می‌بیند و می‌خندد، در بطن همین خنده به اشراق می‌رسد. — اُشو

وقتی باهات قهره برو بهش بگو: " چطوریه که حتی غصه‌ی نبودنت، قشنگ‌تر از بودن بقیه‌ست؟ " تموم ناراحتیاش همون لحظه با لبخندی که میزنه فراموش میشه.

توی کتاب "سه شنبه ها با موری" نوشته بود: اگه لازم باشه گریه کنم، مفصل اشک می‌ریزم اما بعد از آن به همه خوبی‌هایی که هنوز در زندگی از آنِ من هستند متمرکز می‌شوم.

"البته این حقیر، نابغه عظیم‌الشان گمنامی هستم که دنیا بعداً قدرم را خواهد شناخت و مجسمه‌ام را خواهند ریخت و برای فقدانم آب پیاز توی چشم‌شان خواهند چکانید و ننه من غریبم راه می‌اندازند و روی قبرم گل لاله عباسی نثار خواهند کرد." — صادق هدایت

"البته این حقیر، نابغه عظیم‌الشان گمنامی هستم که دنیا بعداً قدرم را خواهد شناخت و مجسمه‌ام را خواهند ریخت و برای فقدانم آب پیاز توی چشم‌شان خواهند چکانید و ننه من غریبم راه می‌اندازند و روی قبرم گل لاله عباسی نثار خواهند کرد." — صادق هدایت

زنانـی ڪه خود را باور دارند و مــی‌دانند ڪه اگر تصمیم بگیرند قادر بـه انجام هر ڪاری هستند، دارای یڪ زیبایــی درونــی مــی‌باشند. در توانایــی و عـزم یڪ زن ڪه مسیرش را بدون تسلیم شدن در بـرابـر موانع طـی می‌ڪند، شڪـوه و زیـبـایـی وجـود دارد. در زنـی ڪه اعتـمـاد بـه نفسـش از تجـربـه‌هـا نشأت می‌گیــرد، و میـداند ڪه میـتـوانـد بـه زمیــن بخورد، خود را بـلـنـد ڪند و ادامـه دهـد، زیـبـایـی وجـود دارد. زن زیباست اگر خودش را باور ڪند.

‏تردید نکن که نوری هست، شاید چندان نباشد که گفته‌اند، امّا آنقدر هست که از پس تاریکی‌ات برآید... — چارلز بوکوفسکی

با این که بشر دنیای اطراف خودش را تغییر داده، اما خودش تغییری نکرده است… حقایق زندگی پایدارند. زندگی می‌کنی و بعد می‌میری. از بطن یک زن به دنیا می‌آیی و اگر بخواهی زنده بمانی او باید به تو غذا بدهد و مراقبت باشد تا زنده بمانی و تمام اتفاق‌هایی که از لحظه تولد تا لحظه مرگ برایت می‌افتد، هر احساسی که در تو بروز می‌کند، هر جلوه‌ی خشم، هر موج خروشان شهوت، هر قدر اشک، هر قدر خنده، تمام چیزهایی را که در جریان زندگی‌ات حس می‌کنی، آدمی که پیش از تو به دنیا آمده هم احساس کرده بود، چه غارنشین باشی چه فضانورد، چه در صحرای گوبی زندگی کنی چه در مدار قطب شمال. — پل استر / سانست_پارک

با این که بشر دنیای اطراف خودش را تغییر داده، اما خودش تغییری نکرده است… حقایق زندگی پایدارند. زندگی می‌کنی و بعد می‌میری. از بطن یک زن به دنیا می‌آیی و اگر بخواهی زنده بمانی او باید به تو غذا بدهد و مراقبت باشد تا زنده بمانی و تمام اتفاق‌هایی که از لحظه تولد تا لحظه مرگ برایت می‌افتد، هر احساسی که در تو بروز می‌کند، هر جلوه‌ی خشم، هر موج خروشان شهوت، هر قدر اشک، هر قدر خنده، تمام چیزهایی را که در جریان زندگی‌ات حس می‌کنی، آدمی که پیش از تو به دنیا آمده هم احساس کرده بود، چه غارنشین باشی چه فضانورد، چه در صحرای گوبی زندگی کنی چه در مدار قطب شمال. — پل استر / سانست_پارک

Leila's Brothers