مصدع اوقات

مشکلتون با فحش دادن چیه؟ فحش دادن اوج تمدن بشره، بعد از اختراع فحش اعمال خشونت به مراتب کمتر شده، مثلا وقتی یکی ناراحتت می‌کنه بجای اینکه بهش سنگ پرت کنی میتونی بگی کس ننه‌ات. ‏مشکلش چیه؟ یونانی @zhazhkha

انقدر گرمه که ابلیس هم اگر الان به تهران سفر کرده بود با اولین وسیله نقلیه در دسترس به اسفل السافلین برمی‌گشت(با علاقه).

از افرادی که هر اتفاقی رو زیر سایه‌ی حقوق بین‌الملل و سازمان ملل بررسی می‌کنن بیزارم. داستان‌ لگوبازی ۸ سالگیم از سناریوهایی که سازمان ملل انتخاب می‌کنه بهشون اهمیت بده واقعی‌تر بود

تو شش سال اخیر هرکی دلخوشی داره از قبل داره.

از آدم‌های بااحساس خیلی خوشم میاد‌. کسی که سیستم احساسی مغزش پیشرفته و پیچیده باشه، انسان تکامل‌یافته. انسانی که می‌تونه احساسات مختلف رو تا آخرین نورون مغزش حس کنه و عمیقاً تلاش می‌کنه تا احساسات دیگران رو هم درک کنه. مسخره نمی‌کنه و به‌ جاش همدلی می‌کنه. عقب‌مونده‌هایی هم که فکر می‌کنن با همون چندتا حس اولیه‌ای که انسان نخستین برای بقا در عصر یخبندان لازم داشته می‌تونن ادامه بدن، انشالله خود به خود در روند تکامل حذف خواهند شد و به اجداد وحشیشون خواهند پیوست.

واقعا خوشحالم که جنگ تموم شد و حالا دیگه تحلیل‌های سیاسی کودکانه‌تون رو نمی‌بینم.

‏فرض کن این B2 ها ویتامینن _ساکن هرزآباد_ @uttweet

کیرم تو نظرت. “به نظرم”، “از نظر من”. کیرم تو نظرت. یک دقیقه نظر نده. پرجین @sut_tw

از فردای سیزده بدر ۱۴۰۴، هفته‌ای نبوده که بدون بگایی پشت سر گذاشته باشم. چی شده جدی آقا جان؟ اصلا مگر ممکنه چنین کسشری؟ واقعا دیگه ریده‌ام توی خودم.

‏ای لک لک مادرجنده ای لک لک مادرجنده frome the basement @sut_tw

زیبایی ماه حیرت‌زده‌ام می‌کنه. فکر اینکه دارم به چیزی نگاه می‌کنم که انسان‌های چندهزارسال قبل از من هم نگاهش کردن ×2 حیرت‌زده‌ام می‌کنه.

از دخترای مثل سیدنی سویینی متنفرم. مادرقحبه می‌گفت «وای نه من نمیخوام فقط بخاطر سینه‌هام شناخته بشم🥺💔» (پس بعد از این با صابون آب حمومم من رو بشناسید)

اونقدر بدبختی دارم که درس خوندن اولویت آخرمه ولی همین‌ که اولویت آخرمه هم بهم استرس می‌ده

سه تا چیز هست که شنیدم میگن انسان تا وقتی که اینا رو داشته باشه زنده‌ست و اگه اونا رو نداشته باشه با یه مرده تفاوتی نداره؛ امید، هدف و کسی که دوستش داشته باشن. برای من که ظریف‌ترین احساسات رو هم تا عمق استخونم حس می‌کنم گزینه‌ی سوم کاری نداره. خیلی راحت می‌تونم کسی رو که قبول دارم دوست داشته باشم. خانواده اولیش‌. اما سوالات زیادی در ذهن من منتظر جوابن. آدمیزاد اون دوتای دیگه رو از کجا باید گیر بیاره؟ چرا باید گیر بیاره؟ که چی‌کار کنه؟ زندگی کنه؟ منظور از این زندگی کردن، همون لذت بردن از مسیره و نه مقصد؟ یعنی درواقع خودش رو گول بزنه چون میدونه که مقصدی نیست؟ که هرشب‌‌ وقتی با افکارش تنها میشه با اکسپلور اینستاگرام از مغزش فرار کنه؟ چون رو به رو شدن با بی‌معنایی زندگی وحشت‌زده‌ش می‌کنه؟ و می‌دونه که تا ابد نمی‌تونه خودش رو گول بزنه و ممکنه یه شب بعد از معاشرت با افرادی که دوستشون داره دیگه حالِ فرار کردن نداشته باشه؟ چون می‌دونه که فقط همین یک بار زنده‌ست و همین یک بار رو هم از لحظه‌‌ای که به‌دنیا اومده از دست داده؟ اگه زندگیش از اول درست پیش می‌رفت الان چقدر آدم بهتری بود؟ مگه متولد نشدن چه اشکالی داشت؟

ای کاش شیر بودم و هروقت بچه‌م باهام بازی میکرد بهش میگفتم با دم شیر بازی نکن