مصدع اوقات

بنده وقتی یه پست قدیمی از خودم رو فوروارد میکنم تو چنلم:

تلگرام عزیزم من اگر روزی شمارم رو عوض کنم اول از همه به تو میگم. اینقدر به خودت استرس نده « ژنراتور » @uttweet

حالا وسط اجتماعی و معاشرتی بودنتون با دوتا هم‌جنس خودتون هم لاس چیز ببخشید حرف بزنید شاید خوشتون اومد

لطفا انقدر ترک‌هایی که تاکید دارن ایرانی نیستن و توسط «فارس»ها بهشون ظلم شده رو اذیت نکنید به اندازه‌ی کافی بار روی دوششون هست

متاسفانه شوی ویکتوریاسیکرت هم مثل بقیه جوانب زندگی کسل‌کننده و ناامید‌کننده بود. نمی‌دونم لابد اپنینگ زندگی من رو هم دادن دست جی‌جی حدید که انقدر ریده‌ست دیگه.

به‌قدری همه‌چیز معناش رو برام از دست داده که احساس می‌کنم یه مداد سفیدم بین مدادرنگی‌ها

یک منشن عادی از کسی که معتقده درست‌نویسی اهمیتی نداره و انسان نباید خودش رو درگیر این‌چیزها کنه:

کامنتای ایرانی‌ها زیر پستی که خارجیه و توش کوچکترین اشاره‌ای به ایران شده، سیزدهمین دلیل کافی برای مهاجرته

همه‌ی شاعرها هم که در هر برهه‌ای از زمان معتقد بودن عشق و عاشقی تو اون دوره و زمونه‌ی خودشون دیگه مثل قدیم‌ها نیست‌. پس دقیقا عشق واقعی کِی وجود داشته؟ زمان انسان‌های نخستین و غارنشینی؟

واکنش صادقانه‌ی بنده هرموقع که یاد سریال امپراطور دریا میفتم:

‏«برو که بی‌حقیقتی» خیلی بده. از گمشو هم بدتره. حتا از سیکتیر. -migra- @uttweet

اینا جدی جدی فکر میکنن از هرکی که بیشتر بدشون میاد باید تعداد روزهای بیشتری تو تقویم براش بذارن؟ این همه روز دختر تو ایران بیشتر شبیه یه جوک بزرگ می‌مونه

تحمل کردن دختر پیک می، مثل تحمل کردن سنگریزه توی کفشه. نمی‌کشتت، حتی آسیب جدی‌ای هم قرار نیست بهت وارد کنه؛ اما کسخلت رو تا مرحله‌ای که بخوای سرت رو به دیوار بکوبی؟ چرا، قطعا در می‌بره.

کاش ملافه بودم ولی کلافه نبودم

خسته‌ام خسته، مثل مرغ بال و پر شکسته.

عاشق این قضیه‌ام که آدم‌ها دیر یا زود لیاقتشون رو لو میدن.

دخترایی که درس میخونن، کار میکنن و مستقل هستن: