مصدع اوقات

به صورت کلی عاشق شکوه و عظمت کوه‌ها هستم و از تماشاشون سیر نمیشم؛ فرقی هم نمیکنه که یه کوه کوچیک و خشک وسط کویر باشه یا یه رشته کوه بزرگ وسط سردترین کوهستان‌های دنیا. اما جنس شکوه و عظمت دماوند متفاوته. دماوند نماد پیوستگی یک تمدنه، نماد پایداری و ایستادگی یک ملت. عاشقتم دماوند عزیزم.

بعد آخه ارزش چیزی که از ته قلب و ذهن طرفتون درنیومده و صرفا چون یکی دیگه انجام داده اینم انجامش داده و هیچ خصوصیتی با شخصیتِ رابطه‌ی شما نداره چیه جدی؟ نمیدونم شاید این هم جزء چیزهاییه که من از درکش عاجزم.

اصلا نمیفهمم چرا انقدر تو روابطتون اسیر مقایسه‌اید. اعصابتون رو از سر راه آوردید انگار. هر وقت تو اینترنت دو نفر رو میبینید که دارن یه غلط رمانتیکی میکنن شروع میکنید مقایسه و آی فلانی فلان کار رو کرد و تو چرا برام فلان کار رو نکردی و فلان و بیسار. حاضرم قسم بخورم برخی از شما کل علاقه‌تون حتی به گل گرفتن هم سر چنین‌چیزهایی باشه. چی بگم والا. رابطه‌ای که سر مقایسه با دیگران، هرروز و هر لحظه با هر عکس و ویدیوی جدید تو اینترنت یه جای خالی تو قلبتون درست کنه اصلا رابطه نیست. حتی اگر رابطه باشه هم دیگه واقعا دوست داشتن نیست.

مردم ایران شمال‌ایشوز داشته و نیازمند تراپی دسته‌جمعی هستند

این بارون‌های اوائل تابستون من رو یاد این سکانس میندازن. الان که فکر میکنم چقدر اون هوا، بارون و رعد و برق به ریتم مکالمه‌ای که اون لحظه در جریان بود میخورد جدی. تازه جالبیش هم اینجاست که تو کتاب چنین چیزی نبوده و اومدن توی فیلم به داستان اضافه‌ش کردن‌‌. اصلا شاید هم بخاطر همون دلیلی که گفتم اضافه‌ش کردن؟ نمیدونم والا. انتخاب درستی کردن به هر حال.

چیزی به عنوان «عدالت» هرگز وجود نداشته و نخواهد داشت. داستان زندگی آدم‌ها قبل از اینکه به دنیا بیان نوشته شده. نه کاملا دقیق و با جزئیات، ولی تم و ژانر داستان کاملا مشخص خواهد بود. جغرافیا، ژنتیک، محیط زندگی، خانواده و بسیاری از مسائل دیگه‌ای که از اختیار شما خارج هستن، ابتدائاً با ظرافت تمام صحنه رو طراحی و بعد شما رو وارد بازی خواهند کرد. بعدتر، زمانی که بزرگ‌تر میشید و مغزتون کم‌کم به خودآگاهی میرسه، یه روز به طور ناگهانی به خودتون میاید و متوجه میشید وسط صحنه‌ی تئاتری قرار گرفتید که حتی لحظه‌ی امضای قرارداد بازیگریش رو هم به یاد نمیارید. نمایشنامه‌ی تئاتر شما و نمایشنامه‌ی تک‌تک آدم‌های جهان با هم فرق دارن. برخی‌هاشون به مال شما شبیه‌تر و برخی هم بسیار متفاوت‌تر هستن، اما هرگز یکسان نخواهند بود. خطر اونجاست که این شباهت‌های ظاهری در نمایشنامه و طراحی صحنه‌ها، شما رو به اشتباه بندازن و باعث بشن تصور کنید که شما و بقیه در زمین یکسانی بازی میکنید. توی دیالوگ‌هاتون از دشواری‌هایی که کشیدید میگید و از صحنه‌های زندگیتون، از تجربیاتی میگید که حتی نابغه‌ترین آهنگساز دنیا هم نمیتونسته موسیقی پس‌زمینه‌ای براشون بسازه. تماشاگرها ساکت نشسته‌ان و تماشا میکنن. شما خسته و درمانده، نفس‌نفس‌زنان و با گلوی خشکیده کل اون نمایش مسخره رو ادامه میدید، چون تصور میکنید افسانه‌ای به نام «عدالت» وجود خارجی داره و قراره جایی از راه برسه و بهتون کات بده. برای زندگیتون میجنگید و برای عدالت زندگی میکنید، اما بدبختانه، در دورترین تصوراتتون هم نمیگنجه آدم‌هایی وجود دارن که صحنه‌‌ی تئاترشون اونقدر خوب چیده شده که حتی به عدالت فکر هم نمیکنن؛ چون هرگز بهش نیازی نداشته‌ان. این شما هستید که این مفهوم رو در ذهنتون ساختید؛ چون بهش نیاز دارید، چون باور به وجودش رو نیاز دارید. چون فقدانش تمام چیزیه که شما رو عقب نگهداشته‌. اما چه میشه کرد که «گاهی فقدان، خودْ طبیعت است و اتفاقا وجود، امریست غیرطبیعی». تماشاگرها همچنان ساکت نشسته‌ان و فقط تماشا میکنن. وقتی پرده‌ها بیفته، شما هم خواهید فهمید که این رقابت از ابتدا هیچوقت یکسان نبوده.

😭😭

آهنگ‌ها معمولا جنسیت ندارن اما به نظرم این یکی داره، و متاسفانه خیلی مردونه و واقعی هم هست. یعنی قشنگ چیزیه که ممکنه از دهن یه مرد دربیاد. «عزیزم درسته که اذیتت کردم و اعصاب و روانت رو گاییدم و تا جدا نشدیم قدر تو رو ندونستم، ولی ببین الان چقدر ناراحتم😞💔 ببخشید دیگه😞😞»

تنها هدفم از گشتن تو اکسپلور اینستاگرام دیدن ادیت‌هاییه که از پرایم مگان فاکس ساخته شده

تمام حرف بنده

مختصر و مفید در یک جمله بخوام بگم خیلی شاش دارید عزیزان. کل زندگی و تصمیماتتون به هیجاناتتون بنده.‌ امروز یک نظر دارید و فردا نظرات دیگه. بعد جالبیش اینجاست که با همین عقل فوق‌العاده‌تون در مورد همه‌چیز هم نظر میدید. صرفا چون میخواید شبیه اکثریت جامعه فکر نکنید حاضرید هر نوع زن‌جندگی رو به جون بخرید. وحشتناک هستید و بی‌تعارف برای خودم آرزوی صبر و آستانه‌ی تحمل بالا دارم که باید با شما هیولاهای متوهم زندگی کنم.

تازه مهربون و بامزه هم هست خیلی دوستش دارم😭😭😭

حرفم قراره کسونه‌واویلابازی به نظر بیاد ولی مسی برای بنده فقط یه فوتبالیست نیست، نماد معجزه‌‌ و دل‌خوشیه. یعنی هروقت از همه‌چیز ناامیدم و دلم یه معجزه‌‌ی واقعی میخواد که الکی برای چند دقیقه دلخوشم کنه، اگه بشه یه بازی از مسی میبینم و احساس میکنم بالاخره یه چیز جالبی هم تو این زندگی وجود داره که همونجوری که میخوام پیش میره و نمیزنه توی ذوقم. یه نقطه‌ی امن و یه استثنای جالب که معمولا هیچوقت ناامیدم نمیکنه

میگن گشت ارشاد داره برمیگرده ولی ما که خیالمون راحته، آخه ترانه علیدوستی و پگاه آهنگرانی گفتن این حقارت‌ها ده سال دیگه هم ادامه پیدا کنه اشکالی نداره. خدایا شکرت😍