مصطفی قائمی

نسخهٔ ویدئوییِ این اپیزود توی IGTV پیج اینستاگرام‌م هست :) instagr.am/DrQaemi

به دوستایی که تازه اومدن خوش‌آمد می‌گم 🌷 خوشحالم این‌جا در کنار همیم :) امیدوارم #رادیوقاف مفید باشه براتون. تا الان در فصل اول، پنج قسمت داشتیم. فصل اول: تخصص بخونیم یا چی!؟ قسمت صفر: من کی‌ام و جریان چیه. در ۵ دقیقه :) قسمت یک: دکتر حسین تقوی؛ متخصص ترمیمی‌وزیبایی. قسمت دو: دکتر پویا اصلانی؛ متخصص پروتزهای دندانی. قسمت سه: دکتر معصومه اسکینی؛ متخصص درمان ریشه. قسمت چهار: دکتر علی زیلابی؛ دندان‌پزشک عمومی. — @DrQaemi

کامپوزیت‌ونیر و تکنیک Layering دموی 1 ساعت و 10 دقیقه‌ای روی کست :) ثبت‌نام: QafTeam.com

امشب رونمایی داریم :) از یه کورسِ خفن ✌🏻 - #Edu – @QafTeam — QafTeam.com

❗ این شروع یک داستان واقعی‌ست!

می‌دونی!؟ یکی از مشکلات ما آدم‌ها اینه که عجله داریم. اصلاً از ازل هم همین بوده ها؛ وَكَانَ الْإِنسَانُ عَجُولًا (+). و این عجله گاهی افسار زندگی رو از دستمون درمیاره و میندازتش دور گردن ما! و دیگه مسیرمون رو ما تعیین نمی‌کنیم. این عجلهٔ کوفتی اون‌قدر ما رو سرگرمِ اتفاق‌های نوکِ دماغ‌مون می‌کنه که از بلندپروازی‌های درست‌وحسابی جا می‌مونیم و حتی اگر هدف‌های خفن هم واسه خودمون بذاریم، نای پرواز واسه‌مون نمی‌ذاره. خلاصه که متوقف می‌شیم. چند شب پیش داشتم فکر می‌کردم که اگر به من ۵ سال وقت بدن (کی بده؟ 🤔) که برسم به هدف‌های الانم چطور می‌شه؟! خب. حقیقت اینه که ۵ سال وقت رو دارم! داده شده از قبل بهم :) (البته در تئوری!) و دیدم وقتی این‌جوری فکر کنم دیگه لَه‌لَه نمی‌زنم واسه موفقیت‌های کوچولوی نوکِ دماغی! و دیگه کمرِ همت رو می‌بندم واسه کارهای بزرگ‌تر. که البته اون کارهای بزرگ، قطعاً هدف‌های کوچیک‌کوچیک هم تو مسیرشون هست. که به مرور رسیدن به اون‌ها رو هم جشن خواهم گرفت 🤗😁 ❕ اما نگاه کردن به زندگی‌مون از بالا و در اسکِیل بزرگ‌تر، این امید و انگیزه رو به ما می‌ده که اگر توی همین دو روز و چهار ماه موفق نشدیم، یا کار شاقّی نکردیم، دلیل نمی‌شه که دو سال دیگه هم کار بزرگی نکنیم. و حالا با یادآوریِ این نگاه به خودم، آروم شدم مقداری و اومدم که بنویسم بالاخره. بنویسم داستانی رو که ترس داشتم (و هنوز دارم!) از نوشتنش. داستانِ خودمه. که یکم زیادی یه‌جوریه! اما خب خودم دوسش دارم. با این‌که زجر توش کم نکشیدم. اما دوسش دارم. و شاید موفقیت‌های نوکِ دماغی هم توش داشته باشم و از رسیدن بهشون ذوق‌مرگ شده باشم؛ اما تهش برام مقدسه. اون هدفِ اون انتها. مثل اون انتهای افق... واسه همین خوشحالم بابت نوشتنش :) – #UnDentistry | E.1 — @DrQaemi

اخیراً بهش عمل کردم. و دیگه پلن B ندارم. – #Stamina — @DrQaemi

سلام :) بچه‌ها این‌جا همه خوبا جمعن :) بیاین دور هم یه دورهٔ جامع اندو داشته باشیم ✌🏻🤗 ✅ ثبت‌نام: zil.ink/endo — @Dentalium + @DrQaemi

عیدتون مبارک 🌷

از امشب، ساعت ١٩، یک‌سری لایو اینستاگرامی رو قراره استارت بزنیم :) و در مورد رؤیاهامون حرف بزنیم... دندون‌پزشک‌هایی که فقط یک دندون‌پزشک نیستن. تک‌بعدی نیستن 😎 بریم ایده بگیریم که ما تو زندگی‌مون چه کارهایی بکنیم تا رضایت بیشتری داشته باشیم :) لایوها توی پیج اینستاگرام خودم برگزار می‌شن: Instagr.am/DrQaemi گروه تلگرامیِ دندان‌پزشکی و فراتر از آن: @QafLives ارادت؛ بچه‌های قاف‌تیم ♥️

حرفی که پذیرش آن برایمان درد نداشته باشد، چیزی به ما نیاموخته است. @justfor30days

چگونگیِ خوندن واسه آزمون تخصص ✌🏻

قسمت سوم کاسپ منتشر شد رفقا :) اینجا بشنویدش: @CuspPub

به دوستایی که تازه اومدن خوش‌آمد می‌گم 🌷 خوشحالم این‌جا در کنار همیم :) امیدوارم #رادیوقاف مفید باشه براتون. تا الان در فصل اول، پنج قسمت داشتیم. فصل اول: تخصص بخونیم یا چی!؟ قسمت صفر: من کی‌ام و جریان چیه. در ۵ دقیقه :) قسمت یک: دکتر حسین تقوی؛ متخصص ترمیمی‌وزیبایی. قسمت دو: دکتر پویا اصلانی؛ متخصص پروتزهای دندانی. قسمت سه: دکتر معصومه اسکینی؛ متخصص درمان ریشه. قسمت چهار: دکتر علی زیلابی؛ دندان‌پزشک عمومی. — @DrQaemi

😁

حقیقتش دوست دارم این‌جا بنویسم؛ این‌جا برایم از اولش دوست‌داشتنی بوده، این‌جایی که پشتِ حرف‌به‌حرفِ کلماتش خروارخروار رنج خوابیده. ولی همیشه امید بزرگ‌تر از تمامِ داشته‌هام بوده و هست. حتی یک بار در وبلاگم نوشتم: «شاید خدا هم وجودی از جنسِ امید باشد :)» الانی که دارم می‌نویسم، واقعاً جایی‌ست گم. گم‌شده در تاریخِ هزاران‌سالهٔ هستی! از ازل تا ابد. وَه که ما چه کوچکیم و گاه چه فکرها که نمی‌کنیم. بگذریم! یک‌سالی که تمام شد برایم سنگین‌ترین سالِ عمرم بود؛ سنگینی‌ای که سایه می‌گفت: که گمان داشت که هست این‌همه درد، در کمین دل آن کودکِ خُرد...؟ نیامده‌ام که از غم بنویسم. آمده‌ام دل‌نوشته‌ای در گوشه‌ای از این دنیای بزرگ رها کنم که شاید، اگر زنده بودم و سال‌ها بعد برگشتم، ماحصلِ گذرِ عمرم را مرور کنم و شاید قاه‌قاه بخندم! آری. سالی بود پر از نشیب و نشیب و باز هم نشیب و البته کمی فراز! ولی فرازهایش به قدری دل‌چسب بودند که من در دلِ خودم امسال را نقطه‌قوتِ زندگیِ نه‌چندان بلندم می‌دانم. آقای معلم (محمدرضا شعبانعلی را می‌گویم) به همهٔ فرزندانِ نداشته‌اش گفته بود که تِم انتخاب کنیم برای سال‌مان. من هم تِم انتخاب کرده بودم. مدرکش هم در آن کانالِ تک‌نفرهٔ "به او"ست! در همان پیامِ روز ١۵اُم فروردین‌ماه. و حالا که در گم‌شده‌ترین زمانِ تاریخ به روزهای حاضر در تقویم نگاه می‌کنم، می‌بینم تِم‌ام نقشِ پررنگی داشته در گذرِ این یک‌سال. و خوب من را آدم کرده تا کامل رعایت شود :) و از این بابت خوشحالم! شاید اهدافی که تعیین‌شان کرده بودم، خیلی دورترند از آن چیزی که می‌خواستم، اما تِم کار خودش را کرده و من خوشحالم :) امسال هم دوباره تِم تعیین می‌کنم و با ذره‌ذرهٔ وجودم در رنگ‌ولعابش غَلْت خواهم زد :) بسم‌الله. سال نوتون مبارک 🌷 زیاد حرف زدم، ببخشید. 👀 – #MyStory — @DrQaemi