🌱

توز سر ره گوت نازارم ها مي ري د دسم گرد و غبار فراز گذرگاه خبرم داد كه در حال رفتن هستي چنو برز چنو دير عزيزم وه تو نمي رسم به جايي آنچنان بلند و دور كه ديگر به تو نخواهم رسيد خاو خوش و خيالم نازارم بون دير دنيام اي خواب خوش و خيال من! نازنين! اي دور دست ترين نقطه دنياي من گوتم هيسي و هيسم عزيزم وات موم د درديام گفتمت كنون كه تو هستي و من نيز هستم با تو از دردهايم مي گويم  تا چش بسم وا كردم عزيزم، نه تو بيي و نه دنيا مه تنيا تا كه چشم بستم و گشودم نه تو بودي و نه دنيا و من تنها توز سر ريا گوت نازارم مه پاپتي مي مونم و ره يا آن زمان گرد و غبار سر راه به من گفت كه پابرهنه بر سر راه­ها خواهم ماند شويا بي اساره چشياته ناره شبهاي تاريك كه نور ستاره چشم­هاي تو را ندارد  ته ريكي و ظلمات ره يا نادياره تاريكي و ظلمات همه جا را فرا گرفته و راه­ها نامعلومند نه تاو گوتنم هي نه سر اشاره نه دلي كه بسوزيه خوري بياره نه توان گفتن هست و نه سر اشاره و نه دلسوزي كه خبري بياورد چي زمين هوشكي كه بيه فراموش نميايه اوري كه نمي بواره مانند زمين خشك فراموش شده­اي هستم و ابري هم نمي­آيد كه نم باراني ببارد داره وه آرم ارم قسم موهوره ايوار  وه خين گرم افتاو دنيا نه مه نه واكس غروب دارد آرام آرام به خون گرم آقتاب قسم مي­خورد كه : دنيا براي هيچكس نماده است و دنيا فاني است و همه رهگذر