ادبیات سئونلر

«دومان بختیاری» اوتوروب یازیمیزدا،  یار دئییر، یار... آغاجی بوداق بوداق دوغرانیر قالماییب  بار آغاجی شاختا آلیب آرانی، کولک یولو باغلاییب "دوروم ائله آݟیردیر سیندیریر قار آغاجی" بوشقو کسیر آلمانی اوراق سویور گیلاسی سؤیود‌لر بالتا ساپی، چینارلار دار آغاجی قورخودان تیر تیر اسیر قیزیل گولون دوداغی بنؤوشه‌نین یاسیندا آغلاییر نار آغاجی آغاج دلن باشلاییب سؤکور توتون اوره‌گین توتا یازیغیم گلیر، لال اولوب تار آغاجی بولاق‌لاری قانلی‌دیر، بولبول‌لری قفسده بایقوشون باغیرتیسی ائله‌ییب کار آغاجی بو مئشه‌نین طالعی یاشاماغا یازیلیب گئجه گوندوز دوغرانیر هله ده وار آغاجی آغاج آغاج گؤیه‌ریر بوداق بوداق بوی آتیر آغاج‌لارین قانیندان  نئچه‌مین یار آغاجی https://t.me/Adabiyyatsevanlar

اوشاق ادبیاتی اوشاقلاریمیزی مکتبدن گوتورنده اولاردان نه سوروشاق...؟ https://t.me/Adabiyyatsevanlar

اوشاق ادبیاتی نئچه دنه آغاج حاضیرلاییب سسلندیرن:« فاطمه محمودی» https://t.me/Adabiyyatsevanlar

اوشاق ادبیاتی دوست اولماغی باجارماق لازیمدیر بو اوشاق بیر قارقا ایله دوست اولوب قارقادا اونلا برابر مکتبه گئدییب. https://t.me/Adabiyyatsevanlar

اوشاق ادبیاتی لاخلایان دیش شعیر:«ویدا حشمتی» دیکلمه:«آسئنا» قوشاچایدان https://t.me/Adabiyyatsevanlar

اوشاق ادبیاتی حبیب فرشباف «قيش‌»    گيزله‌ديبدير گونشي‌ قارا بولوت‌ لاي‌ با لاي‌،  شاختاسيندان‌ هاوانين‌ دوندو بولاق‌، دوندو چاي‌.  گؤيدن‌ ياغان‌ پامبيقلار آغارديبدير باشيمي،‌  قارلي‌ ساچيم‌، ساققاليم‌ چوخ‌ گؤسته‌رير ياشيمي‌.  آغ‌ پالتاريم‌ گؤرنده‌ هامي‌ دئيير - قيش‌ - منه‌،  اوشوينده‌ اَل‌لري‌ ائديرلر قارقيش‌ منه‌.  يون‌ پالتارلار گئييرلر ائولرده‌ده‌ پینج يانير،  آنجاق‌ لوت‌دور آغاجلار قار ياغديقجا ايسلانير.  قاردا دوندو شاختادان‌ يئنه‌ده‌ ياغ‌ تزه‌ قار!  مئشه‌لري‌، داغلاري‌  آغ‌ اؤرتوكله‌ بزه‌ قار!  قوي‌ اوشاقلار سئوينجك‌  قار آدامي‌ دوزلتسين‌،  قار گولله‌سي‌ اويناسين‌  زوي‌ گئديب‌ شادليق‌ ائتسين‌.  دي‌، بهمن‌، اسفند منم‌  قارلي‌ قيشام‌، قارلي‌ قيش،‌  ايلين‌ قوجا فصلي‌يم‌  ساچ‌ ساققاليم‌ آغارميش.‌    https://t.me/Adabiyyatsevanlar  

‏اوشاق آدبیاتی قار آدامی«آدم برفی» https://t.me/Adabiyyatsevanlar

اوشاق ادبیاتی تلخون۸ یازار:«صمد بهرنگی» چئویرن:« منیژه جم‌نژاد» تلخون بونلارین هامیسینا بیر ستونون دالیندان باخیردی. یالنیز بیر یول اؤز یانیندا دئدی: <<بئله گؤزل خانیمین اولا، هر جوره راحاتلیغین دو٘زلده سن، اودا باشینی کسیب، گلیب بئله حرامی لارلا خوش کئچیره. دئمک بوردا دا...آه نه پیس! >>آما آه گلمه دی. النیدن بیر ایش گلمیردی دئیه. اؤزو دئمیشدی. تلخون گئنه دو٘شوندو گئدیم کیشیه خبر وئریم، بلکه ده بیری اولا منه خبر وئره. سحره یاخین ایدی. تاجرین آروادی ائوه گتمک ایسته دی. اوندان تئز گلیب یئرینه گیردی، اؤزونو یوخویا ووردو. تاجرین خانیمی اوتاغا گلدی، او٘ز گؤزونو سیلیب سونرا درگنجه دن بیر فنجان چیخاردی، ایچینده بیر قو یئله یی، بیر ده سو. یئله یی سویا ووردو، ارینین بویون بوغازینا ووروب، باشینی یئرینه یاپیشدیردی. تاجر کیشی آسقیریب اویاندی. تاجر دئدی: خانیم  بدنین چوخ سویوقدو، هاردان گلیرسن؟ قادین دئدی: سو باشینا گئتمیشدیم. بوینون آغریمیر؟ یاسدیق دان دو٘شموشدو. کیشی دئدی: یوخ! سونرا او٘چو ده یاتدی. گو٘ندوز چاغی تلخون کیشیه خبر وئرمک ایسته دی. دئدی: خانیمینین اویناشلارینی گؤسترسم، منه نه وئررسن؟ تاجر کیشی سینیرله نیب دئدی: بو نه فضوللوق، شر یاپماق دی. سوز قورتولوب، کنیزین بیری خانیمینا بئله بیر افترا وورا. سونرا آند ایچدی تلخونون سوزو دوغرو اولماسا، باشینی کسه جک، یوخسا تلخونون ایسته دیینی وئره جک. تلخون یاری گئجه یه جه مهلت ایسته دی. گئجه یاریسی تاجرین خانیمی دونن کی ایشینی باشدان توتدو، قاپی دان چیخینجا، تلخون دوروب فنجانی درگنجه دن گتیریب یئله یی سویا ووروب، تاجرین بوینونا باشینا ووردو. بیر آزدان تاجر کیشی آسقیریب آییلدی. دئدی: خانیم سن سن؟ تلخون دئدی: یوخ، منم. خانیمین اویناش لارینین یانینا گئدیب، بوینون آغریمیر؟ تاجر کیش دئدی: یوخ! سونرا تلخون اونون الیندن توتوب هامان قبرین باشینا آپاردی. ایچری گیریب بیر گوشه ده دوروب باخدیلار. کیشی اؤز خانیمینی یئددی قلم بزه نیب دو٘زنیب، ان گؤزل پالتارینی گئییب، قیرخ بوغو بورما حرامیا چالیب اویناییر، گؤرونجه بتر آجیقلاندی. قاباغا گئدیب، اولارلا ال به یاخا اولماق ایسته دی. تلخون قویمییب دئدی: یاخجی دی گئدیب قادینین آداملارینا  خبر وئره لر. اولاردا اؤز گؤزلریله قادینین خیانتین گؤره لر دئیه. سونرا اونلارین یاردیمی له حرامیلار لا قادینی اؤلدوره لر. ائله ده ائلدیلر. سونرا تاجر تلخون لا ائولنمک ایسته دی. تلخون باخیب، ساده جه یوخ! دئدی. بونلارین یئرینه او فنجان لا سویو منه وئر دئدی. تاجر اونلاری تلخونا وئردی. تلخون تاجردن ایسته دی اونو آپاریب کؤله بازاریندا، بیر دامجی گؤز یاشی، بیر داملا قان باهاسینا ساتسین. تاجر چوخ ایسته دی اونو ائوده ساخلاسین، اولمادی کی اولمادی. سونوندا تلخونون الیندن یاپیشیب  کؤله بازارینا آپاردی. تلخون اوجا بیر سکی‌نین او٘ستونده دورموشدو. آلیجیلار اونون قاباغیندان کئچیر، اونا حیران قالیردی. آما تلخون، سانکی بونلارین هئچ بیرینی گؤرمییب، سایمیردی. اؤز یانیندا دردلرینه درمان تاپیلان آداملاری دو٘شونوردو. ایندی کی دردینین درمانینی تاپیب، نئجه سئوگیلی نین باشی او٘سته یئتیشیب اونو آلما آغاجینین آلتیندا تاپاجاغینی دو٘شونوردو. اونون باشی او٘سته چاتا بیلسه یدی ایش تامام ایدی. او٘ره یی سیخیلدی. دو٘شوندو کی: << کئشگه یئتیشه بیلسم، آما یئتیشنمرم..آه نه پیس!>> بو آه او٘ره یینین تکیندن چیخمیشدی. آنیندا گؤزو آها دو٘شدو، اونا یاخینلاشیردی. تاجر کیشیه دئدی: منی اونا سات. آه یاخینلاشدی. آلیش وئریش باش توتدو. تاجر تلخونو آلدیغی کیمی، بیر دامجی گؤز یاشی، بیر داملا قان باهاسینا ساتیب، ائوه گئتدی. تلخون دئدی: آه سن سن؟ آه دئدی: هه. تلخون دئدی: منی آپار باشی او٘سته! آه اونو هامان باغا آپاردی. باغ اؤنجه کی حالیندایدی. آما هر شئی هامان دورومدا دایانیب، قوروموشدو. یارپاق دا ترپنمه میشدی. قوشلار هاوا دا دونموشدو، کپنک لر گو٘ل لرین او٘ستونده؛ جوان دا آلما آغاجینین آلتیندا اوزانمیشدی. آه دئدی: اون ایلدی سو یئریندن اولمییب، اون ایلدی قوش اوخومییب، اون ایلدی کپنک قاناد چالمییب، اون ایلدی آغاج جو٘جرمییب، اون ایلدی هر شئیین ترلیی، تزه لیی گئدیب، اون ایلدی جوان بو آغاجین آلتیندا اوزانیب، اون ایلدی قانی دونوب، اون ایلدی او٘ره‌یی دؤیونمییب.... تلخون یاواشجا دئدی: آه دوز دئییرسن! سونرا یئله یی سویا ووروب، جوانین بئلینه چکدی. جوان آسقیریب دوردو. - تلخون منی نیه اویاتمادین؟ سانکی چوخ یاتمیشام. تلخون دئدی: یاتمامیشدین، اؤلموشدون. ائشیدیرسن؟ اؤلموشدون...اون ایلدی کی دردیوی چکیرم. سون 🔆تبریز ۴۰/۲/۶ https://t.me/Adabiyyatsevanlar

اوشاق ادبیاتی لاخلایان دیش شعیر:«ویدا حشمتی» دیکلمه:«آسئنا» قوشاچایدان

اوشاق ادبیاتی اوشاق ادبیاتی هرهفته پنجشنبه گونو ادبیات سئونلر کانالیندا  . اوشاق ادبیاتینا دایر یازیلارینیزی بیزه گوندرین . https://t.me/Adabiyyatsevanlar

حالا نظر تو چیست: فکر می‌کنی خیر و شر، فضیلت و فساد به یک اندازه باید در آدمی باشند؟ و عشق با جادوی خویش تعادل و صلح را بین این دو میسر می‌سازد؟   *چه قدر این پاراگراف شاعرانه و زیبا شبیه این قسمت از داستان فولکلوریک خودمان است: »بیره‌بی چیخدی داما قار تؤکسون، دامدان دوشدو کوره‌یی اونبالان قالدی. بید خانیم باشین آچدی؛ ساچ‌لارین یولدو. خانیم امجک‌لرین تندیره یاپدی، قارا‌واش قاب‌لارین سیندیردی. چای سویون قوروتدو. جویز یارپاق‌لارین تؤکدو. قارقا قانادلارین یولدو. نؤکر اینک‌لری اؤلدوردو.«  برای همین در نظراتی که برای شعرها و داستان‌های ارسالی برخی از دوستان بسیار عزیز بئش‌داش می‌نویسم، آن‌ها را به مراجعه و دقیق شدن در ادبیات شفاهی‌ آذربایجان دعوت می‌کنم. #معرفی_کتاب #یادداشتی_بر_کتاب_ویکنت_دو_نیم_شده https://t.me/Adabiyyatsevanlar

ویکنت دو نیم شده ایتالو کالوینو مترجم: پرویز شهدی ناشر: چشمه  چاپ دهم 120 صفحه       جادوی عشق «محمد_عابدین‌پور» ممد_آبدین شاید تو هم مثل من دوست داشتی همه‌ی انسان‌ها تمام و کمال خوب باشند و خیر مطلق  بر وجود آن‌ها و  بر عالم حاکم باشد. شاید تو هم مثل من گاهی به نیروی‌هایی که در درون خودت صف کشیده‌اند نگاهی می‌اندازی تا ببینی کفه‌ی طرف خیر سنگینی می‌کند و یا طرف شر. البته اگر خودت را خیر مطلق و یا شر مطلق تصور نکنی، و در قطعیت خوب و بد بودنت تردید داشته باشی! غلبه بر شر و پیروزی نیروهای خیر آرزوی جاودانی بشریت بوده و هست، چنان‌چه بن‌مایه‌ی اکثر قصه‌ها و افسانه‌های او گشته است.  به نظر تو یک انسان چه‌قدر می‌تواند خوب باشد؟ و آیا انسان قادر است بر تمام نیروهای شر وجودش غلبه کند؟ اصلا تعریف تو از خوب و خوب بودن چیست؟ تو و من چه‌قدر حاضریم برای خیری مبرهن مثل رعایت پاکیزگی شهرمان و یا حفظ محیط زیست از منافع‌مان بگذریم؟ حالا نمی‌گویم برای سعادت بشر؛ که خیلی‌‎ها با بیرق‌های‌ که علم کرده‌اند با جنایاتی که انجام می‌دهند در پی آن هستند! و یا یک سوال عجیب دیگر: اگر یک نفر که قسمت شر وجودش را کنده و دور انداخته و خیر مطلق شده همین امروز امور شهر ما را به عهده بگیرد و بخواهد فضیلت و خوبی را نهادینه کند، با چه مشکلاتی مواجه می‌شود و آیا می‌تواند در این راه کاری انجام دهد؟ آیا من و تو و همشهری‌هایمان ظرفیت و کشش‌اش را داریم؟   «مداردو» دایی راوی نوجوان رمان  زیبای ِ«ایتالو کالوینو» در جنگ با تُرک‌ها دَمِ توپ می‌رود و دونیم می‌شود. نیمه‌ی راست که با زخمی‌ها به عقب برده شده به شکل معجزه آسایی زنده می‌ماند. به خانه و ملک اربابی پدر خود بر می‌گردد و بعد از مرگ پدر، ارباب جوان خیلی زود بساط ظلم و بی‌رحمی‌اش را به دور از کوچک‌ترین دلسوزی برپا می‌سازد. به خاطر  مجازات‌های بی‌رحمانه‌اش با بهانه‌های واهی، روزگار اهالی با حرمان و یاس سپری می‌شود و تیره‌بختی و سکون و رذالت سایه می‌گستراند. تنها پزشک منطقه به جای طبابت به فکر بهره‌برداری اقتصادی از  گازهای سوزان متساعد شده از تجزیه‌ی مرده‌ها است و... در اوج تاخت و تازهای نیمه‌ی راست، نیمه‌ی چپ مداردو که راهبان(ترک و یا مسیحی) از میان اجساد پیدایش کرده و نجاتش داده‌اند؛ به «ترالبا» بر می‌گردد و با کارهای خوبش همه را شگفت‌زده می‌کند. در نقطه‌ی مقابل نیمه‌ی شر قرار می‌گیرد. برعکس آن نیمه که هر جا پا می‌نهد خرابی، خشونت، سودجویی و مرگ  به همراه دارد؛ این نیمه با خود نیکی، مهربانی، یاری  و زندگی می‌آورد. شاید تو هم مثل من به اینجای داستان که می‌رسی از پیدا شدن نیمه‌ی خیر خشنود می‌شوی و منتظر هستی تا او با پس راندن نیمه‌ی شر حاکم مطلق شود! ولی داستان ما را با واقعیت عجیبی آشنا می‌کند. خیر مطلق جواب نمی‌دهد. نه ساکنان دهکده‌ی جزامی‌ها دوست دارند از فسق و فجورشان دست بکشند و نه پروتستان‌های کشاورز حاضرند به خاطر قحط سالی غلات خود را ارزان در اختیار دیگران بگذارند و از فرصت بدست آمده برای سود بیشتر بهره‌برداری نکنند. این‌گونه است که «نیمه‌ی خوب به مراتب بدتر از نیمه‌ی بد» در پیش آن‌ها می‌شود. «روزها به این ترتیب در ترالبا سپری می‌شد. احساساتمان بی‌رنگ و عاری از شور و شوق می‌شد، چون حس می‌کردیم میان فضیلت و فسادی به یک اندازه غیرانسانی گیر کرده‌ایم.» (ص108) بالاخره روزی می‌رسد که هر دو نیمه عاشق «پاملا» دختر کشاورز می‌شوند و سر ازدواج با او می‌خواهند دوئل کنند. فضای حاکم بر صحنه‌ی دوئل -که در واقع به نوعی خودزنی است- را قلم توانا و ذهن طنزپرداز «ایتالو کالوینو» نویسنده‌ی ایتالیایی کوبایی رمان این‌گونه به تصویر می‌کشد: «کرم‌ خاکی دم خودش را خورد، افعی خودش را گزید، زنبور نیشش را روی سنگ شکست. هیچ‌کس نبود که علیه خودش قیام نکرده باشد، برفک روی برکه‌ها تبدیل به یخ شد، گل‌سنگ‌ها تبدیل به سنگ و سنگ‌ها تبدیل به  گل‌سنگ شدند، برگ خشک به خاک تبدیل شد، صمغی غلیظ و سفت به شکل تفکیک‌ناپذیری درخت‌ها را در خود خفه کرد. به این ترتیب بود که مداردو به خودش حمله‌ور شد، هر دو دست مسلح به یک شمشیر.»(ص116)* دو نیمه به جان هم می‌افتند و با ضرباتی که بر هم وارد می‌کنند رگ‌های جوش‌خورده‌ی قدیمی باز می‌شوند و دکتر «تریلونی» -که با آمدن نیمه‌ی چپ دایی ملاردو و کارهای خیرخواهانه‌اش دست از جمع‌آوری گازهای آتش‌زای مردگان کشیده و به طبابت مشغول شده است- دو نیمه را به هم جوش می‌دهد.  «به این ترتیب بود که دایی‌ام مداردو مرد کاملی شد. نه بدجنس و نه پاک طینت، آمیخته‌ای از بدجنسی و خوش طینتی، به عبارتی دیگر، آدمی که هیچ تفاوتی با موقعی که دو نیم نشده بود، نداشت ولی تجربه‌ی دو نیمه‌ای را داشت که حالا به هم جوش خورده بودند: به همین دلیل آدم معقولی شد.» (ص119)

« میرحسین دلدار بناب»  ادبیات سئونلر گوزگوسونده  1402/8/30 آپاریجی:«کریم قربانزاده» 5 https://t.me/Adabiyyatsevanlar

« میرحسین دلدار بناب»  ادبیات سئونلر گوزگوسونده  1402/8/30 آپاریجی:«کریم قربانزاده»4 https://t.me/Adabiyyatsevanlar

« میرحسین دلدار بناب»  ادبیات سئونلر گوزگوسونده  1402/8/30 آپاریجی:«کریم قربانزاده» 3 https://t.me/Adabiyyatsevanlar

« میرحسین دلدار بناب»  ادبیات سئونلر گوزگوسونده  1402/8/30 آپاریجی:«کریم قربانزاده»2 https://t.me/Adabiyyatsevanlar