سرخ

ماندالا: سقوط در سکوت سهمناک آدمی تو سقوط خواهی کرد در نجات فریادِ آدمی تو سقوط خواهی کرد در ژرفنای تاریکِ آدمی تو سقوط خواهی کرد در اعماق وجودِ آدمی تو سقوط خواهی کرد در تنگنای روانِ آدمی تو سقوط خواهی کرد در وسعتِ نگاهِ آدمی تو سقوط خواهی کرد و به همتِ بلندِ آدمی تو سقوط خواهی کرد از جهانی به جهان دیگری تو سقوط خواهی کرد آیون در آستانه‌ی آدمی آماده‌ای!؟ سقوط خواهیم کرد. آبان ماه ۱۴۰۵

⭕️حکایت دریاست زندگی

کسی که سکوت را انتخاب می‌کند، همه چیز را گفته است... داستایفسکی

و رسالت من این خواهد بود تا دو اِستکان چایِ داغ را از میان دویست جنگِ خونین به سلامت بگذرانم تا در شبی بارانی آن‌ها را با خدای خویش چشم در چشم هم نوش کنیم. زنده یاد حسین پناهی

🕊جاوید ایران مادام که شرایط بیرونی و روان‌شناختی چون امروز بماند، همواره این خطر هست که 《در هرآن چندین میلیون انسان دچار جنون تازه‌ای شوند و سپس جنگ جهانگیر یا انقلاب ویرانگر دیگری را تجربه کنیم》 تنها کافی است 《تعادل مغزی تعدادی از فرمانروایان زمین به شکل تقریباً نامحسوسی برهم بخورد تا جهان در خون و آتش و پرتوهای هسته‌ای غوطه‌ور شود》 آنچه به سرنوشت ملت‌ها شکل می‌دهد نه اراده‌ی افراد، بلکه عوامل فراشخصی‌ است. ⭕️کارل گوستاو یونگ #کیومرث 🔺[[music is our soul and life]]🔻 📕 @Red_Reason

🍁

ماندالا: ارکیده‌های وحشی جنگل #و_تو_باز_خواهی_آمد #به_رنگ_سرخ #با_حسی_از_تعلیق #در_تربیع_زنانگی #از_جهان_ماندالا 📕 @Red_Reason

می‌جوشم و یک فکر بیشتر در سرم نیست: تو.

من پرندگانی را می‌شناسم که وقتی بال‌هایشان را بریدند، دویدن را آموختند نام مستعار آن‌ها 《زن》 است.

به قول عباس کیارستمی: سوژه یا موضوع جاده یا راه، چرا راه؟ هزاران عکس از جاده ، راه و کوره راه!؟ آنچه مسلم هست، این راه‌ها یک حافظه‌ی تاریخی با خودشون دارند از یک جست‌و‌جوی انسانی که هرگز به ثبت نرسیده.. از تکاپوهای بسیار... بی‌دلیل نیست که سوژه‌ی راه، همیشه مورد توجه شاعران و نویسندگان بوده در ادبیات و شعر کهنِ فارسی نمونه‌های بسیاری هست و در شعر امروز. برای سهراب سپهری، شاعر معاصر ، جاده یعنی غربت. جاده یعنی غربت. باد، آواز، مسافر، و کمی میل به خواب. یا در شعر 《گرگی در کمین》 کیا رستمی: نورِ ماه تابیده بر کوره راهی که قصد عبور ندارم. کوره راهی می‌پیمایم، به سختی، بی مقصد یا در هر گذر چندین رهگذر به آرامی، با شتاب، از سویی به سویی مردد ایستاده‌ام بر سرِ دو‌راهی تنها راهی که می‌شناسم راه بازگشت است. در این جاده یا راه کسی با من نمی‌آید، یا نخواهد آمد شامگاه پاییزی می‌دانستم سرانجام روزی از این راه خواهم گذشت نمیدانستم اما تا دیروز که آن‌روز، امروز خواهد بود.

《یک روز سیاهی، سُرخی می‌بلعه!》 چسبیدیم به آن ذره‌ی امید، به آن قرمز! مارک روتکو 🔺[[music is our soul and life]]🔻 📕 @Red_Reason

و سقوط در چاهِ خود، به من آموخت که آب در ژرفاها شیرین‌تر است. @hestia_journal