اللطائف الالٰهیّة - احسان الله نیلفروش زاده

. ༺✾علیــﷻـست ما حَصَل «لا اله الّا هو» ✾༻ ┅─┅─═• 🔆 •═─┅─┅ ↗️ http://facebook.com/ehsan.nilforoushzadeh ┅─┅─═• 🦋 •═─┅─┅ 🔆روز عرفه است اینک و فردا عید است این نکته ز من شنو که بی تردید است آن دم که شناختی همان دم عرفه است قربانی او(؏) شدی، همان دم عید است 🍃با ذکرِ «یا عـﷻــلے» همقدم شوید ... 🔰 ⇩قدم اوّل: حقیقتِ حجّ ⇩🔰 🍃۞ حجّ؛ صرفاً یک مناسک، در کنار فرائضِ دیگر نیست. بلکه در همهٔ فرائض ملحوظ است. چرا که به طور مطلق؛ 💫«الحجُّ قصدٌ إلی الله»💫 است. 🍃֎⇯⇦ بنابراین؛ حجّ از حقیقتِ معنا و باطن تا ظاهرِ مناسک، جلوه کرده است. و در حقیقت، حجّ؛ مطلقِ «قصد به سویِ خداوندﷻ» است. و ممکن است در صورتِ ظاهر، کسی مناسکِ حجّ را انجام دهد و به تعَب و زحمتِ ظاهری هم باشد ولی چون قصد الهی نداشته، حاجی محسوب نشود. ✨ امّا حجّ تمام و تمامیّتِ حجّ؛ که بر اساس آیات و روایات «عشرةٌ کاملةٌ؛ بقره، ۱۹۶» نامیده شده است، چیست؟ 🔷☜ حضرت امام جعفر صادق (علیه السّلام) می‌فرمایند: 🔻〖تمَامُ الحَجِّ لِـــقَاءُ الإمَــــام〗🔺 ✾ تمام حجّ، ملاقات امام(ع) است. 📚 الكافي، ط - الإسلامية، ج۴، ص۵۴۹ و در حدیث دیگری می‌فرمایند: 🔻«نَحْنُ الْحَجُّ»🔺 ما [خودِ] حج هستیم. 📚بحار الأنوار (ط - بيروت)، ج‏۲۴، ص۳۰۳ ⏎ ❂ پس؛ حج؛ جلوه‌ای از جلواتِ ائمه اطهار(ع) است. 🕋 حجِ تمتّع در ماه ذی الحجّه انجام می‌گیرد. از این رو، لازم است حقیقتِ ماه‌های سال شناخته شود: 🔰 ⇩قدم دوّم: حقیقتِ ماههای سال⇩🔰 قرآن می‌فرماید: 💎『إِنَّ عِدَّةَ الشُّهُورِ عِنْدَ اللَّهِ اثْنا عَشَرَ شَهْراً في كِتابِ اللَّهِ يَوْمَ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ مِنْها أَرْبَعَةٌ حُرُمٌ ذلِكَ الدِّينُ الْقَيِّم...』💎 همانا تعداد ماهها نزد خدا، آن روزى كه آسمانها و زمين را بيافريد، در كتاب الهى، دوازده ماه بود، كه از آنها چهار ماه حرام است. [و] آيين درست همين است ... (سورۀ توبه آیۀ ۳۶) 📗در احادیثِ تأویلِ این آیۀ شریفه آمده است که منظور از ۱۲ ماه، حضراتِ دوازده امام (علیهم السلام) هستند و آن #چهار_ماه_حرام ، چهار امامی هستند که نام مبارکشان «#علی» است و از این رو، این چهار ماه، حرمت داشته و ماهِ حرام هستند (📚تفسیر روایی برهان، ج۲، ص۷۷۴). 🌙 که #ماههای_حرام عبارتند از : #ذی_القعده ، #ذی_الحجه ، #محرم ، #رجب ︻︻︻︻︻︻︻︻︻︻︻︻︻︻︻ 🆔@ehsannil2 کانال اللطائف الالٰهیّة ︼︼︼︼︼︼︼︼︼︼︼︼︼︼︼ ༺•✿👇🏻ادامه‌ی سخن👇🏻✿•༻ 🔆

🍃࿐ 🌿⇯⇦ بنابراین؛ وجودِ غیبُ‌الغیوبیِ حضرتِ حقّﷻ - که بیان شد #عماء است و به واسطۀ مطلقۀ #هواء، رؤیت و ظاهر می‌شود -؛ 🍃☜ ذاتاً «مُرْسِلُ الرِّيَاح‏» است. 🌿۞ حال؛ «ریاح» چیست؟ 🍃֎⇦ حضراتِ روح‌ُالله (علیهم السّلام)؛ راجع به حقیقت و بلندایِ #ریح می‌فرمایند: ༺𒆳 🔻«الرِّيحُ هَوَاءٌ إِذَا تَحَرَّكَ سُمِّيَ "رِيحاً" فَإِذَا سَكَنَ سُمِّيَ "هَوَاءً" وَ بِــهِ قِــوَامُ الدُّنْيَا وَ لَوْ كُفَّ الرِّيحُ ثَلَاثَةَ أَيَّامٍ؛ لَفَسَدَ كُلُّ شَيْ‏ءٍ عَلَى وَجْهِ الْأَرْضِ وَ نَتُنَ ... فَهِيَ بِمَنْزِلَةِ الرُّوحِ إِذَا خَرَجَ مِنَ الْبَدَنِ نَتُنَ الْبَدَن‏»🔺 🍃 باد؛ آن هنگامی که تحرّک دارد، #ریح نامیده می‌شود. و آن هنگامی که ساکن است، #هواء نامیده می‌شود. و قوامِ دنیا به آن است. و اگر باد، سه روز متوقّف شود؛ هر چیزی بر روی زمین، فاسد شده و می‌گندد («ثلاثة ایّام»؛ می‌تواند اشاره به ذات و صفت و فعل باشد). و «ریح» به منزلۀ «روح» است که اگر از بدن خارج شود، بدن می‌گندد. 📚 بحار الأنوار ،ط - بيروت، ج‏۵۸، ص۳۵ 🌿⇯֎ بنابراین؛ 🍃֎⇦ #ریح؛ همان «هواء»ئی است که تحرّک دارد. و اینکه وجودِ غیبُ‌الغیوبیِ خداوندﷻ (یعنی؛ عَماء)؛ ذاتاً «مُرْسِلُ الرِّيَاح‏» است، بدین معنا است که؛ 💫☜ وجودِ حقّﷻ؛ علی‌الدّوام با حرکتی لُبّی و مَلَئی، در حالِ رؤیت شدن لبّی وُ ظهور از غیب (یعنی؛ از مکانتِ عَماء) به شهود است به واسطۀ مطلقۀ «هواء». [در شرحِ حرکتِ لبّی و ملئی؛ رجوع شود به ❂☜ https://t.me/ehsannil1/162] 🍃⇯⇦ و به دیگر بیان؛ ⛲️☜ ذاتِ حقّﷻ به حرکتی لبّی و ملئی؛ علی‌الدّوام، به خود، از خود، در خود، بر خود، و به سوی خود، و تا خود؛ متجلّی است و می‌جوشد. که روحِ این جوشش و تجلّی، روح مطلق الهی یعنی؛ حضراتِ «روح الله» ائمه اطهار (علیهم‌السّلام) هستند که خلوَت و جلوَتِ باریتعالیٰ می‌باشند. 🍃⇯֎ حال؛ همان طور که اگر «ریح» متحرّک نبوده و ساکن باشد، «هواء» نامیده می‌شود؛ «روح» نیز اگر در تحرّکِ حیاتیِ #ایمان نباشد، «هواء» نامیده می‌شود و دنباله‌رَویِ آن باعثِ گمراهی و مبدّل شدن به اَنعام و چهارپاست، چنان که قرآن می‌فرماید: 💎【أَ رَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلهَهُ «هَـــواهُ» أَ فَأَنْتَ تَكُونُ عَلَيْهِ وَكيلاً. أَمْ تحَسَبُ أَنَّ أَكْثرَهُمْ يَسْمَعُونَ أَوْ يَعْقِلُونَ إِنْ هُمْ إِلَّا «كاَلْأَنْعَـــامِ» بَلْ هُمْ أَضَلُّ سَبِيلاً】💎 ✾ آيا آن كس كه هواى نفسِ خود را معبود خويش گرفته است، ديده‌اى؟ آيا تو ضامن او هستى؟ آيا گمان مى‏‌كنى كه بيشترشان مى‏‌شنوند يا مى‏‌انديشند؟ آنان جز مانندِ ستوران نيستند، بلكه گمراه‌تر هستند. 📘 سورۀ فرقان، آیات ۴۴-۴۳ 🍃۞ بنابراین؛ ֎⇦ «هواء» - که واسطۀ مطلقۀ رؤیت و ظهورِ حقّﷻ از غیب به شهود است -؛ از اطلاقی که دارد، مجالِ به غیر هم می‌دهد، تا جایی که «هوایِ نفس»‌ هم - که مقابلِ حقیقتِ الله است -، قد عَلَم می‌کند و جولان می‌دهد. 🌿⇯⇦ امّا دقّت شود که این جولان؛ فقط از بابِ #مجالی است که حضراتِ واسطۀ مطلقه (؏) داده‌اند. و الّا در همان نقطۀ ابتدائیّتِ «هوا» و نقطۀ ابتدائیّتِ «نفس»؛ 🍃֎⇦ چیزی جز حضرتِ «اَلْهواء» و «نفْسُ الله تعالیٰ» (علیهم السّلام) نیست که در حکومت و سیطرۀ خودش، به «هوای نفس» هم مجالِ جولان داده است. 🌿⇯֎ در مقامِ جمع‌بندی کلّی بیان می‌شود؛ ֎⇦ آن «هواء»ئی که «مَا فَوْقَ» و «مَا تَحْتِ» عَماء (ذاتِ غیب‌الغیوبیِ حقّﷻ) بود؛ 🍃☜ ساکنِ لُبّی است. بدین معنا که؛ جامعِ سکونِ عَماء (جلوۀ جلالیِ ذاتِ حقّﷻ)، و تحرّکِ عَماء (جلوۀ جمالیِ ذاتِ حقّﷻ) است و به دیگر بیان؛ 💫☜ ما فوق و ما تحتِ عماء (غیب)؛ آن «هواء»ی مطلق است که در قیدِ «مطلق بودن» نگنجیده و تا جلواتِ نوری (ریح و روح) و ناری (هوای نفس) آمده است. 🍃֎⇦ النّهایة؛ به اختصار و تحلیلاً بیان می‌شود: ༺𒆳 ۞ عَماء => لاتعیّنی، جلالت، فاطمیّت (س) ۞ هواء => لا تعیّن، #جلال، #مطلق، ساکنِ لبّی ۞ شدّتِ هواء => تعیّنات، #جمال، علی‌الاطلاقِ #نوری و علی‌الإطلاقِ #ناری 💫۞ عَلَی‌الإطلاقِ نوریِ هواء => ریاح، رایحةً طیّبةً، بشارتِ عماء (رحمتِ «بَیْنَ یَدَیْن»ی وُ منقلب)، جَوَلانِ هواء ... 🔥۞ عَلَی‌الإطلاقِ ناریِ هواء => هوای نفس، سکونِ حدّی (خشکیدگیِ ملعون)، جُوْلانِ هوا ..‌‌. 🍃 «والحمدلله ربّ العالمین»🌱 🖊🦋 #احسان_الله_نیلفروش_زاده #لطیفه_عماء_و_هواء 🍃࿐ ─═༅࿇༅ 📖 ༅࿇༅═─ 🆔 @ehsannil ✍️ 🆔 @ehsannil1 #کانال_معرفة_الحق 🆔 @ehsannil2 #کانال_اللطائف_الالهیة 🆔 instagram.com/ehsan_nil 🦋 ‎‌‌‌‌‌‎─═༅࿇༅ 📖 ༅࿇༅═─ 🍃࿐ .

🍃࿐ 🌿⇯⇦ اگر مطلب فوق؛ درست تبیین و درست تفهیم شده باشد، دیگر فرقی نمی‌کند که «#ما» در «#ما فَوْقَهُ هَوَاءٌ وَ #ما تَحْتَهُ هَوَاء» را به معنایِ «مایِ شبیه به لیس» بگیریم یا مایِ #موصوله، زیرا در حدّ، معنا نمی‌شود. [البته دقّت شود که به خاطر اینکه خبرِ «ما» که «هواءٌ» است، منصوب نیست، پس نمی‌تواند به معنایِ «لیس» باشد.] 🌿⇯⇦ بدین معنا که؛ 💫☜ اگر «#ما» را به معنای نفی بگیریم و بگوییم که فوق و تحتِ عماء؛ هواء #نبود؛ این معنا، از لُبّیّت بیان شده است و نفیِ لُبّی فرموده و نه نفیِ حدّی. [در شرح معنایِ نفی لبّی، لطفاً به آدرس ذیل؛ مراجعه بفرمائید ❂☜ https://t.me/ehsannil1/384] 💫☜ و اگر به معنایِ «ما»یِ موصوله بگیریم، همان است که بیانش به لطف حقّﷻ روزی شد. چنان که قرآن می‌فرماید: 💫『 وَ الرَّحْمنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَویٰ』 『 لَهُ مَا فىِ السَّمَاوَاتِ وَ مَا فىِ الْأَرْضِ وَ مَا بَيْنهَُمَا وَ مَا تحَْتَ الثرَّیٰ』💫 ✾ خداى رحمانﷻ بر عرش، استيلاء دارد. ✾ هر چه در آسمان‌ها و زمين و ما بينِ اين دو است و هر چه زير خاک است، از اوﷻ است. 📘 سورۀ طه، آیۀ ۶-۵ 🌿⇯֎ در جمع بندیِ این بخش می‌توان بیان کرد که؛ 🍃֎⇦ «عَماء» در تنزیل؛ همان «وجود» است که نفسِ #غیب است و در عینِ اینکه حاضر مطلق است و موجودات، موجود نیستند الّا به او؛ ولی از شدّتِ پیدائی، نهان است و «عَماء» است، که؛ «لا تُدْرِكُهُ الْأَبْصارُ» و «عَمِيَتِ الْأَبْصَارُ» ... حجابِ رویِ تو هم رویِ توست در همه حال نهانی از همه عالم ز بَس که پیدائی بیا که جانِ مرا بی‌تو نیست برگِ حیات بیا که چشمِ مرا بی‌تو نیست بینائی #فخرالدین_عراقی 🍃֎⇦ و آنچه که مهم است این نیست که حقّﷻ از ابصارِ خلایق در #عماء است، بلکه مطلبِ مهمّ این است که خودیّتِ خداوندﷻ؛ «عماء» است، بدین معنا که؛ 💫☜ اوﷻ غیبُ‌الغیوب مطلق است وُ به خود، در خود، ز خود، مستغرق است. دائماً او پادشاه‌ِ مطلق‌ است‌ در كمال‌ِ عزّ خود، مستغرق‌ است‌ «او به‌ سر نايد ز خود آنجا كه‌ اوست» کی‌ رسد عقل‌ِ وجود آنجا كه‌ اوست‌؟ #عطار_نیشابوری 🍃⇯⇦ منتها همان طور که بیان شد؛ اوﷻ آنچنان غیبُ‌الغیوبِ مطلق و رهائی است که حتی از قید و حدِّ غیبوبت نیز رهاست. بنابراین؛ به وساطتِ مطلقۀ خودیّتِ خویش (یعنی؛ «هواءٌ»)؛ رؤیت و ظاهر می‌شود، منتها هر چقدر هم که یافته و درک و رؤیت شود؛ 💫☜ باز هم در جلالتِ خَفائی است و باز هم در مقامِ عَماء، باقی است. 🍃۞ و امّا؛ شدّتِ جلوۀ هوا؛ «ریاحٌ» است که از جانبِ حقّﷻ بودنِ خویش را در جانِ «يُرْسِلُ الرِّياح‏» بودنِ حضرتِ «هوﷻ» ظاهر می‌سازد. چنان که قرآن می‌فرماید: 🍃『وَ هُوَ الَّذِي «يُرْسِلُ الرِّيَاحَ» بُشْرًا بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهِ』🍃 ✾ و اوست خدائی که #بادها را به بشارتِ رحمت خویش، پیش فرستد ... 📘 سورۀ اعراف، آیۀ ۵۷ 🌿⇯⇦ که این مطلب؛ نه صرفاً در عالَم ظاهر (وزشِ ظاهریِ باد) است، بلکه حقیقتی است در بطنِ ذاتِ باریتعالیٰ که تا عالمِ اشارات، متجلّی گشته است. که خداوندِ سبحان؛ 🍃֎⇦ ذاتاً «مُرْسِلُ الرِّيَاح‏» است و «مُرْسِلُ الرِّيَاح‏» از اسماءِ اوست («يَا مُرْسِلَ الرِّيَاح‏؛ 📚مصباح المتهجد، ج‏۲، ص۸۱۰»). و اسماء حضرت حقّﷻ، #توقیفی بوده، یعنی؛ حقیقتِ ذاتِ حقّﷻ است و برخاستۀ از آن. [در شرحِ توقیفی بودنِ اسماء حقّﷻ؛ به آدرس ذیل مراجعه بفرمائید ❂☜ https://t.me/ehsannil1/186] 🍃࿐ ︻︻︻︻︻︻︻︻︻︻︻︻︻︻︻ 🆔@ehsannil2 کانال اللطائف الالٰهیّة ︼︼︼︼︼︼︼︼︼︼︼︼︼︼︼ 🍃࿐ ༺•✿👇🏻ادامۀ سخن👇🏻✿•༻ .

🍃࿐ 🌿֎⇯⇦ جمع‌بندی اینکه؛ «عَماء» - که مقامِ جلالت و خفای حضرتِ «هوﷻ» است -؛ در تعیّن و حدِّ غیبوبت و کوری نیست، بلکه در لُبِّ «غیبُ‌الغیوب» بودن است. بدین معنا که؛ 🍃֎⇦ در قید و حدِّ غیبوبت نمی‌ماند وُ به وساطتِ مطلقۀ خودیّتِ خویش (یعنی؛ «هواءٌ»)؛ رؤیت می‌شود، امّا هر چقدر هم که یافته و درک و رؤیت شود؛ 💫☜ باز هم در جلالتِ خَفائی است و باز هم در مقامِ عَماء، باقی است. 🍃֎⇦ بنابراین؛ #عماء به خودش؛ پوشیده شده و مخفی است. که خودیّتِ عَماء؛ «هواءٌ» است و هر جایی که «عَماء» در اشاره بیاید، به واقع؛ ❂☜ به «هواء» است که به اشاره می‌آید و از این جهت است که می‌فرمایند: 🔻«مَا فَوْقَهُ هَوَاءٌ وَ مَا تَحْتَهُ هَوَاء»🔺 🌿⇯֎ و بیانِ عباراتِ «مَا فَوْقَهُ» و «مَا تَحْتَهُ» یعنی؛ همه‌اش، و نه ما فوقِ حدّی و ما تحتِ حدّی، که برویم در بالایی و پائینیِ حدّی، آن طور‌ که عَماء، میانِ یک فوق و تحت محصور باشد! اینطور نیست! بلکه؛ ما فوق و ما تحتِ لُبّیِ نوری، مطرح است. 🍃֎⇦ چرا که خداوندﷻ فوق و تحتِ حدّی ندارد، چنان که می‌فرمایند: 🔻«فَوْقَ كُلِّ شَيْ‏ءٍ وَ لَا يُقَالُ شَيْ‏ءٌ فَوْقَهُ»🔺 ✾ بالای هر شیئی است، و گفته نمی‌شود که بالایش چیزی است. 📚 الإختصاص، ص۲۳۶ 🍃֎⇦ و یا می‌فرمایند: 🔻«لَا يَفُوقُهُ فَائِقٌ وَ لَا يَسْبِقُهُ سَابِقٌ»🔺 ✾ هیچ بالارونده‌ای بالایش نمی‌رود، و هیچ سبقت‌گیرنده‌ای از اوﷻ سبقت نمی‌گیرد. 📚 من لا يحضره الفقيه، ج‏۲، ص۶۱۳ 🍃֎⇦ و یا در دعا می‌خوانیم: 🔻«الْأَوَّلِ فَلَيْسَ قَبْلَهُ شَيْ‏ءٌ وَ الْآخِرِ فَلَيْسَ بَعْدَهُ شَيْ‏ءٌ وَ الظَّاهِرِ فَلَيْسَ فَوْقَهُ شَيْ‏ءٌ وَ الْبَاطِنِ فَلَيْسَ دُونَهُ شَيْ‏ءٌ»🔺 📚 إقبال الأعمال، (ط - القديمة)، ج‏۱، ص۴۸۴ 🌿⇯⇦ بنابراین؛ «عَماء»؛ قبل و بعد ندارد. و چیزی با خداوندﷻ نیست، چنان که حضرت امام محمّد باقر (؏) می‌فرمایند: 🔻«كَانَ‏ اللهُ وَ لَا شَيْ‏ءَ مَعَه‏ُ»🔺 📚 التّوحيد، للصّدوق، ص۶۷ 🌿⇯ جمع‌بندی اینکه؛ 🍃֎⇦ «هواء»ئی که مطرح شده است، چیزی در کنارِ «عماء» نیست. بلکه #عین_شخصی آن است. [در شرحِ معنای #عین_شخصی، به آدرس ذیل؛ مراجعه بفرمائید ❂☜ https://t.me/ehsannil1/299] 🍃֎⇦ پس إن شاء الله معلوم شده باشد که «عَماء» و «هواء»؛ که به ظاهر، متقابِلَیْن هستند (دو متقابل)، یک حقیقتند. بدین معنا که؛ 💫☜ «عَماء» به خودیّتِ خویش؛ که «هواء» است، پوشیده شده است. و بـه «هواءٌ»، رؤیت می‌شود. 🌿⇯⇦ بنابراین؛ #عماء؛ باطن و جلالِ «رؤیت» است. #رؤیت به هواءٌ؛ ظاهر وُ جمالِ «عَماء» است. 🍃 و بِالجمله؛ عَماء؛ #جلال است. رؤیت به هواءٌ؛ #جمال است. 🌿֎⇦ پس به تحلیل بیان می‌شود که؛ 🌑 «مَا فَوْقَهُ هَوَاءٌ»؛ ❂☜ رؤیت در مقامِ خَلْوَت است. 🌕 «وَ مَا تَحْتَهُ هَوَاء»؛ ❂☜ رؤیت در مقامِ جَلْوَت است. 🌿⇯⇦ و این دو به عینِ شخصی یکدیگر هستند. بدین تحلیل که؛ 🍃֎⇦ «مَا فَوْقَهُ هَوَاءٌ»؛ در عالَمِ #خلوت، این طور است که به لطافتِ مطلقه بودنش آن طور ظاهر است که خودش «هُوَ الظّاهر» است، به عینِ شخصیِ اینکه؛ #باطن است وُ «هُوَ الباطن». در نتیجه؛ 💫☜ خود به خود، و در خود، و از خود، و به سوی خود، و تا خود، «غیبُ‌الغیوبِ» مطلق است و «هـــو» (عَلَمِ غایب) است. 🍃֎⇦ «وَ مَا تَحْتَهُ هَوَاء»؛ در عالَمِ #جلوت؛ این طور است که به لطافتِ مطلقه بودنش آن طور ظاهر است که عینِ باطن و غیب است. و در نتیجه؛ 💫☜ «عَمِيَتِ الْأَبْصَارُ» و «لا تُدْرِكُهُ الْأَبْصارُ». 🍃࿐ ︻︻︻︻︻︻︻︻︻︻︻︻︻︻︻ 🆔@ehsannil2 کانال اللطائف الالٰهیّة ︼︼︼︼︼︼︼︼︼︼︼︼︼︼︼ 🍃࿐ ༺•✿👇🏻ادامۀ سخن👇🏻✿•༻ .‌‌

🍃࿐ 🍃۞ حضرت امام حسن عسکری (علیه السّلام) می‌فرمایند: 🔻«لَا تَجُوزُ الرُّؤْيَةُ مَا لَمْ يَكُنْ‏ بَيْنَ الرَّائِي وَ الْمَرْئِيِّ هَوَاءٌ لَمْ‏ يَنْفُذْهُ الْبَصَرُ»🔺 ✾ تا وقتى كه بینِ بيننده و ديده شده (هدفِ ديد)؛ هوائى نباشد، ديد در آن نفوذ نكند (یعنی؛ دیده نمی‌شود). 📚 الكافي (ط - الإسلامية)، ج‏۱، ص۹۷ 🌿֎⇯بنابراین؛ «هواء» - که واسطۀ مطلقه است -؛ علّتِ رؤیتِ اشیاء است. که #رؤیت، در رقیقۀ معنا؛ 🍃֎⇦ وجودِ واسطۀ مطلقه است که رائی (بیننده) و مرئی (دیده شده) به اعتبارِ آن مکانت؛ معنا پیدا می‌کنند. 🌿۞ البتّه دقّت شود که: 🍃֎⇦ اوّلًا؛ موضوعِ رؤیت مطرح نیست. بدین معنا که؛ متعلَّق رؤیت، مهمّ نیست. بلکه خالصۀ رؤیت، به «هوا» محقّق است و بس. یعنی؛ کاری به این نداشته باشیم که مرئی (یعنی دیده شده) کیست یا چیست. هر جائی که رؤیتی باشد، فتراک و جان و علّت و حیاتش؛ «هواء» است. 🍃֎⇦ ثانیاً؛ رؤیت، خالصۀ درک است. و درک؛ حضورِ مُدْرَک (درک شده) است نزدِ مُدْرِک (درک کننده). بنابراین از آنجا که در روایتِ فوق؛ مطلقِ رؤیت به واسطۀ «هَواء» بیان شده است؛ ❂☜ حضورِ حقّﷻ نزد خودش نیز بِـ«الْهَواء» است. که بواقع؛ «الْهَواء» - که واسطۀ مطلقه است -؛ چیزی نیست جز خودیّتِ حقّﷻ. بدین معنا که؛ ❂☜ حضورِ خداوندﷻ نزد خودش، و رؤیتِ خداوندﷻ خودش را؛ به خودیّتِ حقّﷻ، یعنی؛ حضرات آل‌الله (علیهم‌ السّلام) است. [ 🔔👆🏻 به مطلب مهمّی اشاره شد که تأمّل می‌طلبد.] 🍃֎⇦ ثالثاً؛ از طرفی به «هواء»، رؤیت، ممکن است. و از آن طرف؛ «عَماء» از «عَمَیَ» به معنای کوری می‌آید. پس دو متقابل داریم؛ ❂☜ #رؤیت و #عمی. یا به عبارتی؛ #درک و #لا_درک. 🌿⇯֎ به چه معنا؟ 🍃֎⇦ قرآن می‌فرماید: 💎『 لا تُدْرِكُهُ الْأَبْصارُ وَ هُوَ يُدْرِكُ الْأَبْصارَ وَ هُوَ اللَّطيفُ الْخَبيرُ 』💎 ✾ ديدگان، اوﷻ را درک نمى‏كنند ولى اوﷻ ديدگان را درک مى‏كند و او لطيف و دانا است‏. 📘 سورۀ انعام، آیۀ ۱۰۳ 🌿۞ امّا از کجا و چرا این طور است که دیدگان، اوﷻ را درک نمی‌کنند؟! ❂☜ از آنجا که حضرتِ «هوﷻ»؛ حقیقتِ بصیرت وُ خودِ نورِ ابصار است. و نه اینکه ابصار در طرفی باشند و حضرتِ «هوﷻ» هم در طرفی دیگر، و بعد بگوئیم اوﷻ آنچنان جلالتی دارد که این ابصارِ کم‌سو، درمانده از درکِ آن «هو»ی غیبی هستند! همه عالم به تو می‌بینم و این نیست عجب به که بینم؟ که توئی چشمِ مرا #بینائی جز تو اندر نظرم هیچ کسی می‌ناید وین عجب‌تر که تو خودْ رویْ به کس ننمایی #فخرالدین_عراقی 🌿⇯֎ مطلب، بسیار فراتر از آنی است که در #حدود، تصوّر بشود. چون حضرتِ «هوﷻ»؛ خودِ نورِ ابصار وُ خودِ بینائیِ ابصار است، «ابصار» از درکِ خودیّتشان عاجزند، نه اینکه حضرتِ «هو»ی مطلقﷻ - اَلعیاذُ بالله - نهان در پستوئی باشند وُ ابصار را دسترسیِ حدّی به آن پستو نباشد! 🌿۞ همان طور که در ادامۀ آیه می‌فرماید: «وَ هُوَ اللَّطيفُ»؛ 🍃֎⇦ حضرتِ «هوﷻ» آن‌قدر لطیف است که اگر ابصار، در طرفی باشند و حضرتِ «هوﷻ» در طرفی دیگر، آن «هو»ی حدّی تصوّر شده دیگر لطیف نیست، بلکه در ضخامتِ تَبَعُّد و دوری است، نه اینکه از لطافت در غیب الغیوب بودن باشد. 🌿۞ و حضرتِ «هوﷻ» آنچنان «لطیف» است، که جان و حقیقتِ ابصار است. اینچنین است که به لطافتِ مطلق بودنش؛ «خبیر» مطلق است. 🌿⇯⇦ #لطیف که صفتِ مشبّهه از «لطف» است، به معنای بسیار نزدیک است. و وقتی نزدیکی در زیادت و اطلاق است که؛ مقرِّب و مقرَّب، یک حقیقت باشند. بدین معنا که؛ 🍃֎⇦ «لطیف»؛ جانِ ابصار باشد. 🌿⇯⇦ و چون حضرتِ لطیفﷻ، جانِ ابصار و بینائیِ دیدگان است؛ ❂☜ «خبیر» مطلق است. که «خبیر» نیز صفت مشبّهه است و اطلاق را می‌رساند و وقتی خبردار بودن در اطلاق است که؛ مُخبِر (خبر دهنده) و مُخبَـــرٌ عنه (چیزی که از آن خبر می‌دهند) یک حقیقت باشند. بدین معنا که؛ 🍃֎⇦ چون «خبیر»؛ جانِ «مخبَرٌ عنه» است، در اطلاقِ خبردار بودن است. 🌿۞ این حضورِ مطلقِ حضرتِ «هوﷻ» است که به عینِ شخصیِ اینکه در نهایت و اطلاقِ «لطافت» و حضور و قرابت است؛ «هو»ی غیبی است و غیب الغیوب، که؛ 🔻«عَمِيَتِ الْأَبْصَارُ وَ كَلَّتِ الْأَلْسُن‏»🔺 [در شرحِ معنای #عین_شخصی، به آدرس ذیل؛ مراجعه بفرمائید ❂☜ https://t.me/ehsannil1/299] 🍃࿐ ︻︻︻︻︻︻︻︻︻︻︻︻︻︻︻ 🆔@ehsannil2 کانال اللطائف الالٰهیّة ︼︼︼︼︼︼︼︼︼︼︼︼︼︼︼ 🍃࿐ ༺•✿👇🏻ادامۀ سخن👇🏻✿•༻ .‌‌

. ﹏.𐫱 لطائفی از «#عماء » و «#هواء» 𐫱.﹏ ༆࿐ ─═༅࿇༅ 🍃 ༅࿇༅═─ ↗️ http://facebook.com/ehsan.nilforoushzadeh ─═༅࿇༅ 🍃 ༅࿇༅═─ ༆࿐ 🌿۞ راوی از محضرِ مبارکِ امام (؏)، سؤال می‌پرسد: 🔻«أَيْنَ كَانَ رَبُّنَا قَبْلَ خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَ الْأرْض‏؟»🔺 ✾ پرودگارِ ما قبل از خلق آسمان‌ها و زمین کجا بود؟ 🍃۞ و حضرت (؏) می‌فرمایند: 🔻«كَانَ فِي عَمَاء مَا فَوْقَهُ هَوَاءٌ وَ مَا تَحْتَهُ هَوَاء»🔺 ✾ در #عماء بود. مافوقش هوا بود و ماتحتش هوا بود. 📚 عوالي اللَّئالي، ج‏۱، ص۵۴ 🍃⇯⇦ این در حالی است که خداوندﷻ، از آنجائی که خالقِ زمان و مکان است؛ مقهورِ زمان و مکان نمی‌باشد، چنان که در روایتِ دیگری می‌خوانیم که راوی از حضرت مولیٰ امیرالمؤمنین علیّ (علیه السّلام) سؤال می‌پرسد: 🔻«أَيْنَ كَانَ رَبُّنَا قَبْلَ أَنْ يَخْلُقَ سَمَاءً وَ أَرْضاً؟»🔺 ✾ پروردگارمان پیش از خلق نمودنِ آسمان و زمین، کجا بوده است؟ 🍃۞ و حضرت مولیٰ امیرالمؤمنین علیّ (علیه السّلام) می‌فرمایند: 🔻«"أَيْنَ" سُؤَالٌ عَنْ مَكَانٍ وَ كَانَ الله وَ لَا مَكَانَ.»🔺 ✾«أیْنَ»؛ سؤالی از مکان است، و خداوند، مکان ندارد. 📚 الكافي، ط - الإسلامية، ج‏۱، ص۹۰ 🌿⇯⇦ جمع‌بندی اینکه؛ «عماء»؛ #مکان نیست، بلکه؛ #مکانت و #مقام است. و پاسخ به «أیْنَ» در روایتِ اوّل؛ 🍃֎⇦ پاسخی در #مکانت است، و نه در مکان. همان طور که در فرازهای دعای ندبه، دائماً این کلمۀ استفهام را به کار می‌بریم و «أینَ» می‌گوئیم، در حالی که حضرت بقیة الله (عجّل‌الله‌تعالی‌ٰفرجه‌الشّریف)؛ مکان و زمان را در خود پیچیده‌اند و از اینکه مافوقِ زمان و مکان، و بلکه خالقِ آن‌ها هستند؛ در زمان و مکان هم هستند. 🍃⇯⇦ پس نکتۀ مهمّ این است که بدانیم: ❂☜ سخنِ اصلی از #مکانت است. و از آن مکانت است که در لفظِ «أيْنَ» می‌آید و به نظر برای #مکان هم استفاده می‌شود. 🍃۞ الغرض؛ خداوندﷻ در حدیث قدسی می‌فرماید: 🔺«لَا يَسَعُنِي‏ أَرْضِي‏ وَ لَا سَمَائِي‏ وَ لَكِنْ‏ يَسَعُنِي‏ قَلْبُ‏ عَبْدِيَ‏ الْمُؤْمِن‏»🔺 ✾ نه زمینِ من، و نه آسمانِ من، وسعتِ مرا ندارد؛ ولیکن قلبِ بندۀ مومن من، وسعتِ مرا دارد. 📚‌ عوالي اللئالي، ج‏۴، ص۷ 🌿⇯⇦ بنابراین؛ «عماء» را در قلبِ عبدِ حقیقی بیاب. که آن عبدِ حقیقی؛ حضرات آل‌الله (علیهم السّلام) هستند. و «قلب♡»؛ 🍃֎⇦ مطلقِ #دگرگونی است. یعنی؛ نقطۀ لا تعیّن بودن است و از لا تعیّن بودن؛ به چنگ نمی‌آید، پس در خُفْیۀ «عَمائی» است، چنان که رشحه‌ای از آن را در جامعۀ کبیره می‌خوانیم: 🔻«مَوَالِيَّ لَا أُحْصِي ثَنَاءَكُمْ وَ لَا أَبْلُغُ مِنَ الْمَدْحِ كُنْهَكُمْ وَ مِنَ الْوَصْفِ قَدْرَكُم‏»🔺 ✾ سَرورانم! نمی‌توانم ستايشتان را در شمار آورم و با مدح؛ به ژرفاى شمایان نمى‌رسم و با توصيف؛ نمی‌توانم منزلتتان را بيان كنم. 🌫 و امّا؛ «عَماء» به حسبِ ظاهر؛ به معنای اَبْرِ رقیق است. و در حدیثِ صدرِ سخن، بیان شد که حضرت (؏)؛ در وصفِ «عَماء» می‌فرمایند؛ «مَا فَوْقَهُ هَوَاءٌ وَ مَا تَحْتَهُ هَوَاء». ❂☜ در ابتدای تحلیل، این دو «مَا» را در عبارتِ فوق؛ مای #موصوله (به معنای آنچه) می‌گیریم. البتّه ظاهر عبارت هم به معنای موصولیِ «مَا» نزدیک‌تر است. 🍃֎⇯⇦ مراد از «هواءٌ» - که ما فوق و ماتحتِ عَماء است -؛ همان واسطۀ مطلقه یعنی؛ حضرات آل‌الله (؏) هستند، چرا که در احادیثِ «اَوّلُ ما خَلَقَ الله»ی؛ یکی از تعابیری که برای صادر و مخلوقِ اوّل بیان شده است، همین «هوا» است. به عنوان نمونه، می‌فرمایند: 🔻«أوّلُ المخلوقات‏ اَلْهَواء»🔺 📚 بحار الأنوار، ج‏۵۴، ص۳۰۸ 🍃֎ و یا می‌فرمایند: 🔻«إنّ الرّبَ تبارك و تعالىٰ خَلَقَ الهواء ثُمّ خَلَقَ القلم‏»🔺 📚 تفسير القمي، ج‏۱، ص۳۲۱ 🌿⇯⇦ مختصراً عرض می‌کنم که «هواءٌ»؛ حقیقتِ «عَماء» است، که در نهایتِ لطافت است وُ از لطیف بودنش؛ «عَمِيَتِ الْأَبْصَارُ وَ كَلَّتِ الْأَلْسُن‏؛ چشم‌ها [از دیدنش] عاجزند و زبان‌ها [از توصیفش] الکن؛ 📜دعای احتجاب، بحار الأنوار،‌ ج‏۹۱، ص۳۷۹)». ❂☜ یعنی مقامی که؛ 🔻«لا إسْمَ له و لا رَسْمَ له و لا نَعْتَ له و لا وَصْفَ له و لا ...»🔺 🍃࿐ ︻︻︻︻︻︻︻︻︻︻︻︻︻︻︻ 🆔@ehsannil2 کانال اللطائف الالٰهیّة ︼︼︼︼︼︼︼︼︼︼︼︼︼︼︼ 🍃࿐ ༺•✿👇🏻ادامۀ سخن👇🏻✿•༻ .‌‌