☫•كآفِه رَحيـــٓــمی•☫

روزِ مادر ، روزِ زن مبارک! که «زن مَگــو، مرد‌آفـرینِ روزگار…»🤍

-

خیلی وقت بود آسمونِ تهران «رنگ» به خودش ندیده بود. زمین هم نَمِ بارون! اما خدا همیشه به موقع به دادِ ما می‌رسه، خاکستری‌هارو پس می‌زنه، بازم رنگ می‌پاشه به زندگی‌هامون. الحمدلله.

«راویِ قدرت‌ها باشید» آقایان مسئول! نه همش ذکرِ مصیبت. مسئولید! در برابرِ مطالبه‌ها و آرامشِ جامعه مسئولیت‌پذیر باشید.

«اولویت»

- سوال خوب تسنیم. دقیقا کجایید؟ درحال تکرارِ ذکر مصیبت‌های صادقانه(!)، در بهترین حالت مشغولِ شعارهای تکراری انتخاباتی و تعریفِ خاطرات دورهٔ جوانی، هوچی‌گران سابق و سوت‌زنانِ امروز هم بجای مطالبهٔ به‌موقع و صحیحِ اولویت‌های «واقعی» جامعه؛ مشغولِ دعواهای انتخاباتی. روزنامهٔ همشهری در واکنش به اینهمه ذکرِ مصیبت دولتی‌ها در برابر پرسش‌های دانشجوها نوشته بود «درد را گفتید! درمان‌تان چیست؟!» ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ اما این وسط من شرمم میاد عنوان «فعال‌ رسانه‌» بدم به یه عده جماعت بیکارِ سوت‌زن که خیلی هماهنگ و اتفاقی(!) تصمیم می‌گیرن ضرورت‌ها رو به حاشیه ببرن. چقدر از اولویت‌های اصلی و ضروری دورید، چقدر بیکارید، چقدر حرف می‌زنید، چقدر نابلدید، چقدر بچگانه و ناشیانه منافع سیاسیِ خودتون رو جای ضرورت‌های جامعه به بقیه تحمیل می‌کنید و تبدیلشون می‌کنید به تیتر اخبار، چقدر پَرتید که تو این اوضاع عجیب و آشفتهٔ بخش‌های مختلف دولت‌ -از وزرایی که بخاطر ناکارآمدی در صفِ استیضاحن تا رهاشدگیِ بازار و بی‌برنامگی‌‌ها و …- و اولویت‌های واقعی که شما به مسخره گرفتیدش؛ دنبالِ بازی‌های خودتونید. چقدر اتفاقی هر قدمی که برمی‌دارید در راستای خلافِ فرمایشات و اولویت‌های مدنظرِ رهبریه، خیلی اتفاقی! جنس دغدغه‌هاتونم پلاستیکیه. خیلی جالبه. فقط یادتون باشه اگر دوباره اتفاقی رخ داد؛ شما سهمی از «اتحاد مقدس» نخواهید داشت. بیچاره وطن! #موقت

و هنگامی که در دریا ناراحتی به شما برسد، جز او، تمامِ کسانی را که [برایِ حل مشکلات خود] می‌خوانید، فراموش می‌کنید؛ اما هنگامی‌که شما را به خشکی نجات دهد، روی می‌گردانید؛ و انسان بسیار ناسپاس است…

- سورهٔ محترم اسراء آیه ۶۷.

این روزها به لطفِ خدا داره شهرهایِ مختلفِ کشور بارون و برف می‌باره؛ چقدر یادِ این آیه میفتم. تا همین چند ‌وقت پیش برای یه قطره بارون دل‌هامون لک زده بود و التماسِ خدا رو می‌کردیم؛ تا بارید باز یه عده‌مون فراموش کردیم که به لطف و رحمِ خدا چقدر محتاجیم… و حیف که این فراموشـی روالِ همیشگـیِ زندگیِ ما آدم‌هاست.

چقدر اینو این‌روزا زیاد می‌شنوم! :))))) منم همین‌طور، خیلی منم همین‌طور…

-

- رحمتِ خدا سید ابراهیمِ عزیز که این‌روزا بیشتر از قبل یادش میفتم و هربار یه آهی از تهِ دل می‌کشم.. پ.ن: بهادری جهرمی رو از وقتی وسط شلوغی‌های ۱۴۰۱ رفت بین دانشجوها و علیرغم توهین‌هایی که بهش شد، پاسخگوی سوالات و انتقاداتِ دانشجوها بود؛ بعنوان یه مسئولِ پاسخگو می‌شناسم. این منش‌ها بیش باد.

- بهادری جهرمی رو از وقتی وسط شلوغی‌های ۱۴۰۱ رفت بین دانشجوها و علیرغم توهین‌هایی که بهش شد، پاسخگوی سوالات و انتقاداتِ دانشجوها بود؛ بعنوان یه مسئولِ پاسخگو می‌شناسم. این منش‌ها بیش باد…

- الان قصد ندارم به طیفی اشاره کنم که خودشون پایه‌گذار رفتارهای افراطی در حوزهٔ فرهنگ و پوشش بودن؛ اما امروز در جایگاه منتقدِ سیاست‌های همین حوزه قرار گرفتن. از اکبر پونزها که از فرو کردنِ پونز در پیشانی دختران بی‌حجاب،‌ حالا به نقش‌آفرینی در لباسِ اپوزیسیون رسیدن، بی‌اینکه پاسخگوی افراطی‌گری‌هایی باشن که حتی مورد‌ تایید امامینِ انقلاب هم نبود! تا … و خیلی از افراد نام‌آشنایی که امروز ژستِ انتقادی گرفتن. یه مصاحبه‌ای از اقای پزشکیان دیدم که می‌گفت «وقتی هنوز حجاب بصورت قانون وجود نداشت؛ ما بخشنامه کردیم و اعلام کردیم که همه باید در یک چارچوب و لباس آستین‌بلند و مانتو و روسری در دانشگاه‌ها‌ و بیمارستان‌ها حضور داشته باشند» پس این یعنی شما حتی از زمانی ‌که قانونِ صریحی وجود نداشت هم قائل به وجود یک چارچوبِ الزام‌آور بودید! اما الان مگه بحثِ چادر و غیرِ چادره؟ الان فرهنگِ جامعه و نهاد «خانواده» مستقیماً در تقابل با مجموعهٔ رفتارهای ضدهنجار و ضدفرهنگِ سازمان‌یافته قرار گرفته. رفتارهایی که مسئولیت‌پذیریِ اجتماعیِ افراد رو تضعیف می‌کنه و داغیِ اون به تعبیرِ شهید‌بهشتی می‌تونه آتشی بر خرمنِ فضیلت جامعه و خانواده بندازه. نگاهِ ابزاری به زن رو تقویت می‌کنه و شأن یک زن رو -بعنوان محور خانواده- اون‌قدر تقلیل می‌ده که ارزش‌گذاریِ اون بیشتر از هرچیزی؛ به جسمش معطوف و محدود بشه. می‌تونید یه چرخی تو مجازی بزنید و عمقِ ماجرا رو متوجه بشید. کجا و چه کسی گفته هرکی چادری نیست باهاش برخورد صورت بگیره؟ البته اقای پزشکیان یه جا هم می‌گه «حجاب مسئلهٔ ساده‌ای نیست و باید دربارهٔ اون اقناعی عمل کرد.» حرف درستیه. اما پیشنهاد می‌کنم خودتون این «باید» رو از این تریبونی‌ که در‌ اختیار دارید شروع کنید و اقناعی عمل کنید. از شعار عبور کنید. اگر ضدِ‌اخلاق و ضدِارزش، به یک افتخار تبدیل بشه، کم‌کم بی‌مسئولیتیِ اجتماعی به بار میاره، و در پسِ فراگیر شدنِ ضداخلاقی‌ها، تبعات این بی‌مسئولیتیِ اجتماعی دامن‌گیرِ همهٔ اعضای تشکیل‌دهندهٔ اون اجتماع خواهد بود. طبیعتاً رفتارهای بی‌قاعده جوابگو نیست، اما «رها کردنِ» ارزش‌ها و فرهنگِ جامعه هم نه‌تنها اسمش سیاست‌ورزی نیست؛ بلکه جفاست. ارزش‌ها و فرهنگ‌ها و خانواده‌محوری جامعه، بازیچهٔ افراط دیروز و تفریطِ امروزِ دوستان شما نیست.

صد روز بعد از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، سه دانشجو در دانشگاه تهران پیش پایِ نیکسون معاون رئیس‌جمهور امریکا -عامل اصلی کودتای ۲۸ مرداد علیهِ دولت‌ملی‌ایران- توسطِ پهلوی‌ قربانی شدن. شهید چمران می‌گه «نیكسون معاونِ رئیس‌جمهور آمریكا به ایران می‌آمد تا نتیجهٔ بیست و یک ملیون دلارِ خرج كودتا را ببیند...» دانشجوها بخاطرِ کودتای امریکایی، تسلطِ امریکایی، دخالتِ امریکایی و چپاول‌هایِ امریکایی، به حضور مقامِ امریکایی در دانشگاه معترض بودن. پیشِ پایِ «امریکا» توسط عُمال امریکایی قربانی شدن. سالها بعد هم در جنگِ ۱۲ روزه بیش از ۸۰ دانشجوی ایرانی توسط «امریکا» به شهادت رسیدن. در راه هویتِ ایران. استقلالِ ایران! دانشجو باید بداند… تا امروز با تبریکِ بازماندهٔ سلسلهٔ پهلوی برای روزِ دانشجو، دلش خوش نشود! دانشجو باید بداند، تا امروز برای «قلـدریِ سابقه‌دارِ امریکا» توجیه نبافد.

«آرمان منو عوض کرد» آرمان! ببخشید درباره‌ات اونجوری فکر می‌کردما! ببخشید که بهت فحش می‌دادما…💔 - خیلی سوختم.

زنجیره‌ی دردها، رنج‌ها، ابتلائات و خستگی‌ها را به دستت می‌سپارند و تو مستأصل و مبهوت، امیدوار و آرام و صبور؛ بی‌آنکه بدانی چه در انتظارت نشسته آن گردن‌‌آویز را تماشا می‌کنی. پلک می‌زنی و درد می‌کشی. رنجور می‌شوی و صبر می‌کنی. خوشی‌ها و ناخوشی‌هایت را دو روی یک سکه‌ می‌پنداری، کلمه به کلمه خودت را روایت می‌کنی، مثل ابرهای مستعدِ باران‌شده می‌باری و سپس در گوش خستگی‌هایت می‌خوانی: می‌خواهم ادامه بدهم تا آخرین لحظه خروج روح از تنم. آن‌وقت می‌بینی که بر روی نگین کوچک گردن‌آویزت حک شده: «إِنَّكَ كَادِحٌ إِلَىٰ رَبِّكَ». پس ملاقاتی در پیش است. با این گردن‌آویز چقدر زیباتری... @kalamat_ir

- ما حق نداریم با «باطل» از «حق» دفاع کنیم. اهلِ‌بیت دوست ندارن. با خلافِ شرع نمی‌شه از حق دفاع کرد! این مرامِ اهلِ‌ بیت نیست… مومن گاهی در این دنیا زخمِ زبان می‌خوره، جگرش می‌سوزه… اما از دایرهٔ حق خارج نمی‌شه. هتاکی مالِ معاویه و امثالِ معاویه‌ست! نه امیرالمومنین و شیعیانِ امیرالمومنین… - حجة‌الاسلام حامد کاشانی - - بازیِ بُرده رو با سادگی، و توپ زدن در زمینِ باطل نبازید، هدر دادنِ اونهمه زحمت انصاف نیست!

- ما حق نداریم با «باطل» از «حق» دفاع کنیم. اهلِ‌بیت دوست ندارن. با خلافِ شرع نمی‌شه از حق دفاع کرد! این مرامِ اهلِ‌ بیت نیست… مومن گاهی در این دنیا زخمِ زبان می‌خوره، جگرش می‌سوزه… اما از دایرهٔ حق خارج نمی‌شه. هتاکی مالِ معاویه و امثالِ معاویه‌ست! نه امیرالمومنین و شیعیانِ امیرالمومنین… - حجة‌الاسلام حامد کاشانی - - بازیِ بُرده رو با سادگی، و توپ زدن در زمینِ باطل نبازید، هدر دادنِ اونهمه زحمت انصاف نیست!