کرمان وکیل

🔴صبح که آدم از خواب پا می‌شه توی لحظه‌های اولِ هوشیار شدنش شروع می‌کنه به فکر کردن به اینکه خب... من امروز واسه چی و چه کارایی دارم بیدار می‌شم. گاهی استرس یک رویدادی که در پیش داریم... گاهی نور تابنده‌ی دیداری که دلمون رو قراره روشن کنه... گاهی رکود و بلاتکلیفی و گاهی احساس سنگین غمی که در مدت خواب در وجودت گم شده بود. حالا چیزای مختلفی پیش میاد و سنگ بنای حال و احوالمون برای اون روز می‌شه. اما یک نکته مهم وجود داره که باید به اونم فکر کنیم که بعضی رویدادها، خواب و بیداری خیلی از آدما رو شبیه هم می‌کنه... یعنی فکر که می‌کنیم می‌بینیم کلی آدم دیشب با فکرایی شبیه من خوابشون رو شروع کردن و صبح هم با اون چیزی که من بهش فکر کردم و نگرانی‌هاش رو داشتم بیدار شدن و امروز هم همه مثل هم به چیزایی که واسه هممون مشترکه فکر می‌کنیم. حتی الان که داره بهار میاد و کم کم شکوفه‌ها جلوی چشممون شکوفا می‌شن به چیزایی فکر می‌کنیم و احساسی رو داریم که مثل همیشه نیست. این اتفاق مدتیه که واسمون افتاده و رنگ فکرامون شبیه هم شده. غم‌هایی داریم که وجودمون رو پر کرده و شاید امیدهایی که بخاطرشون هنوز نفس می‌کشیم. آهنگ‌های مشترک... دردها و نگرانی‌های مشترک،تصاویر مشترک... خواست‌های مشترک... آرزوهای مشترک و اون حسی که می‌گه هیچوقت اینهمه آدم نبوده که اینجوری مثل هم بدون هیچ امر و دستوری اشتراکاتی داشته باشن که گذر روزهاشون رو شبیه هم کنه... حالا همین شاید خودش یک دلگرمیه که توی آخرین ماه زمستون بتونیم با هم بگیم: و ما زمستان دیگرى را سپرى خواهیم کرد... با عصیان بزرگى که درون ماست و تنها چیزى که گرم مان مى دارد آتش مقدس امیدوارى ست! و به هم بگیم: باشد که چنان شود خوشی‌ درِ خانه‌‌هایمان را بزند و مهمان خانه‌‌مان شود و نمک گیر شود. و بماند و بماند و بماند...و هرگز و هرگز نرود. باشد که چنین... #وحید_قرایی @kermanvakil