دکتر فریبا بشر دوست

چرا بیماران روان‌پریش سیگار مصرف میکنند؟ ۱- سیگار باعث افزایش متابولیسم داروهای ضد روان پریشی می شود. ۲-نیکوتین نرون های دوپامینی را فعال میکند. ۳- علایم مثبت را کم میکند. #دکتر_فریبا_بشردوست #کلینیک تخصصی _ کاویان # سایکوز #ضد_سایکوز # روانپریش # سیگار # نیکوتین # پارکینسون # علایم_ مثبت https://www.instagram.com/reel/CzZJ9C2I0A1/?igshid=MXZldmtlejJybnk5Ng==

توماس آگدن در کتاب پیش رو حرکتی نوین در روانکاوی را توصیف می‍کند که باعث می‍شود روانکاو نسبت به آنچه در جلسه روی می‍دهد گیرندگی و پاسخگویی متفاوتی داشته باشد. او دو وجه مختلف و جدایی ناپذیر روانکاوی را پیش روی ما قرار می دهد: وجه معرفت‍شناختی (مربوط به دانستن و درک کردن) و وجه هستیشناختی (که با بودن و شدن مرتبط است). نویسنده در دو فصل این کتاب با ما همراه می‍شود تا دو مقاله تأثیرگذار وینیکات «ارتباط برقرار کردن و ارتباط برقرار نکردنی که به مطالعه­ی تضادهایی خاص انجامید» (1963) و «استفاده از ابژه و ارتباط به واسطه همانندسازی‍ها» (1967) را این بار از نگاه او بخوانیم. وینیکات در هر دوی این مقالات به ما می‍گوید که چگونه تمام احساس واقعی بودن به تجربه داده می‍شود. خواننده در دو فصل این کتاب به همراه آگدن به اتاق مشاوره‍اش می‍رود تا ببیند و از او بشنود که او چطور روانکاوی می‍کند. در واقع او می‍خواهد به ما بگوید چطور با هر بیماری و در هر جلسه‍ای روانکاوی را دوباره ابداع می‍کند. دو فصل دیگر کتاب حاضر به تغییر در مفهوم تولد ذهن و نقش استفاده از زبان در درک آن چیزی می‍پردازد که در جلسه روی می‍دهد. آگدن در فصل‍های پایانی کتاب به دنیای شعر رابرت فراست و امیلی دیکنسون می‍برد تا با او رؤیاپردازی و تجربه کردن و بودن و شدن را تجربه کنیم. در نهایت نیز در راستای همین هدف بحث نحوه نوشتن تحلیلی را پیش روی ما قرار می‍دهد.

چگونه به الزهایمر مبتلا میشویم ؟ انباشت مواد زائد ناشی از کارکرد سلولهای مغزی باعث آلوده شدن مغز می شود و آنتی اکسیدان ها و خواب مناسب میتواند این آلودگی را پاک کند . انباشت طولانی مدت مواد زائد منجر به از بین رفتن سلولهای مغزی و‌درنتیجه آتروفی مغزی میشوند . یادگیری مطالب پیچیده باعث جلوگیری از آتروفی مغزی میشود. #کیلینیک_کاویان #دکتر_فریبا_بشردوست #آلزهایمر # آتروفی_مغزی #آنتی_اکسیدان #یادگیری https://www.instagram.com/reel/CzT-q8dI7sl/?igshid=MTc4MmM1YmI2Ng==

| در باب تنهایی | اعتراف به‌تنهایی هم دشوار است و هم بی‌فایده. اگر کسی به‌تازگی بیوه شده یا به شهر جدیدی نقل‌مکان کرده باشد، تنهایی‌اش قابل‌توجیه است و در غیر این صورت هیچ توضیح محترمانه‌ای برای این‌که چرا دوروبر یک نفر به‌اندازه‌ی کافی شلوغ نیست وجود ندارد. آدم‌ها وقتی با چنین موقعیتی مواجه می‌شوند سریع نتیجه می‌گیرند که بی‌کسی این آدم باید به بیماری و یا چیز آزاردهنده‌ای در شخصیتش ربط داشته باشد و می‌گویند طرف بی‌کس و تنهاست چون ذاتش مشکل دارد و لیاقتش این است که تنها باشد. بااین‌اوصاف، در واقعیت چیزی که باعث می‌شود آدم احساس تنهایی کند این نیست که اصلاً کسی را برای معاشرت و همنشینی ندارد؛ مسئله این است که آدم‌های زیادی را نمی‌شناسد که بتوانند بخش‌های واقعی و عجیب‌وغریب و پرتناقض او را درک کنند. پیدا کردن آدمی که با او غذا بخوریم کار سختی نیست؛ همیشه کسی هست که بتوان با او درباره‌ی آب‌وهوا گپ زد، اما احساس ناخوشایند بی‌کسی در لحظه‌ای که با کسی حرف می‌زنیم همچنان برقرار است. این حس زمانی به‌پایان می‌رسد که رفیق و همنشینمان، وقتی درد و غممان را آشکار می‌کنیم، بتواند درکمان کند و همراهمان باشد. احساس بی‌کسی و تنهایی وقتی تمام می‌شود که دستکم کسی باشد که ما را بشنود و بتوانیم به‌او بگوییم رابطه‌ی صمیمانه چه‌قدر گیج‌کننده و مرگ چه‌قدر ترسناک است، چه حسرت‌ها در دل داریم، چه چیزهای به‌ظاهر کوچکی باعث اضطرابمان می‌شوند، گاهی چه‌قدر از خودمان متنفریم، گاهی چه‌قدر غمگینیم، چه‌قدر پشیمانی داریم، تا چه اندازه پریشان و ناآرامیم، رابطه‌مان با والدینمان چه‌قدر پیچیده است، چه پتانسیل‌های ناشناخته‌ای داریم، احساس می‌کنیم اعضای بدنمان عجیب‌وغریب هستند و این‌که چطور از نظر عاطفی همچنان نابالغیم. ظرفیت صادق بودن درباره‌ جنبه‌های بالقوه شرم‌آور طبیعت انسان که کم‌تر به آن‌ها پرداخته و درباره‌شان صحبت کرده‌ایم ما را به دیگران وصل می‌کند و درنهایت به تنهایی‌مان پایان می‌دهد. آلن_دوباتن https://t.me/DrBashardoost