Papooole(په پووله)

جریمه‌ی‌نقدی برای والدینی که مانع تحصیل‌فرزندانشان شوند. ▪️بر اساس مصوبه مجلس والدینی که جلوی تحصیل فرزندانشان را می‌گیرند مشمول جریمه نقدی خواهند شد. ▪️ نمایندگان مجلس در جلسه علنی امروزمجلس ماده۷ لایحه حمایت از کودکان و نوجوانان را با ۱۳۹ رای موافق، ۱۱ رای مخالف و ۲ رای ممتنع از مجموع ۱۹۹ نماینده حاضر به تصویب رساندند . ▪️به موجب این مصوبه هر یک از والدین، اولیاء یا سرپرستان قانونی اطفال و نوجوانان، مکلفند موجبات تحصیل آنان را فراهم کنند و در صورت استنکاف با وجود فراهم بودن شرایط برای باراول ملزم به انجام این تکلیف می‌شوند و برای باردوم به جزای نقدی درجه هفت و برای مراتب‌بعدی به جزای نقدی درجه شش محکوم می‌شوند. @papooole

جریمه‌ی‌نقدی برای والدینی که مانع تحصیل‌فرزندانشان شوند. ▪️بر اساس مصوبه مجلس والدینی که جلوی تحصیل فرزندانشان را می‌گیرند مشمول جریمه نقدی خواهند شد. ▪️ نمایندگان مجلس در جلسه علنی امروزمجلس ماده۷ لایحه حمایت از کودکان و نوجوانان را با ۱۳۹ رای موافق، ۱۱ رای مخالف و ۲ رای ممتنع از مجموع ۱۹۹ نماینده حاضر به تصویب رساندند . ▪️به موجب این مصوبه هر یک از والدین، اولیاء یا سرپرستان قانونی اطفال و نوجوانان، مکلفند موجبات تحصیل آنان را فراهم کنند و در صورت استنکاف با وجود فراهم بودن شرایط برای باراول ملزم به انجام این تکلیف می‌شوند و برای باردوم به جزای نقدی درجه هفت و برای مراتب‌بعدی به جزای نقدی درجه شش محکوم می‌شوند. @papooole

عبور توپک ها ازدروازه با فوت کردن بااستفاده ازچوپ یا آجرهای اسباب بازی دروازه درست میکنیم وبچه هابافوت کردن سعی میکنن توپ روازدروازه رد کنند

#بازی_هدفمند #بازی_تمرکزی حمل دونفره #توپ به کمک چوب

هدفی را درنظر میگیریم مثل لیوانهای یکبار مصرف رنگی باید هدف را مشخص کنیم مثلا لیوان قرمز .نوآموز باید در فاصله دو متر هدف مشخص شده را بزند

بوسیله توپ تنیس و دو عدد نی دو نوآموز در دو طرف میز مینشینند و نی ها را در دهان میگذارند و فوت میکنند نباید اجازه دهند توپ از طرف آنها به زمین بیوفتد

#بازی با #توپ تنظیم سرعت و قدرت پرتاب با کودک است اجازه دهیم کودکان خود تجربه کنند ، دراین صورت است که به ادراک خواهند رسید.

ما را برای پویش بازی و توپ همراهی کنید. مشتاقم که تمام بازی هایی که با توپ را می دانید برام ارسال کنید. سپاس از لطفتان

.

آقای جبار زاهدی: همایش ملی هویت کودکان ایران اسلامی: 🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷 معاونت آموزش ابتدایی وزارت آموزش وپرورش برگزار می کند:👇👇👇 اولین همایش ملی هویت کودکان ایران اسلامی دردوره پیش دبستانی به مدیریت اجرایی معاونت آموزش ابتدایی استان یزد 🍃🍃🍃🍃👇👇👇👇🍃🍃🍃 🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷 اولین همایش ملی هویت کودکان ایران اسلامی دردوره پیش دبستانی 🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷 مخاطبین: مربیان،معلمان واساتید کلیه دوره های مختلف تحصیلی،دانشجویان،پژوهشگران،صاحب نظران وکارشناسان 🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷 قالب های ارسال آثار: مقاله،فیلم کوتاه،قصه گویی،عکس،آواها ونواهای بومی-محلی،دکلمه خوانی 🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷 گروه سنی: اعضای گروه سرود ودکلمه👇 ۴الی ۹سال 🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷 زمان برگزاری همایش: ۳۰آبان و ۱ آذر ۱۳۹۷ محل برگزاری همایش: استان یزد 🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷 ادرس سایت همایش: www.hkiip97.ir 🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷

درآمریکا اینکه بچه ها بتونن چیزی بفروشن یا پول در بیارن یه قسمت از برنامه درسیشونه. الان بچه ها دارن لیموناد میفروشن تا پولش رو برای کمک به مردم کنیا بفرستن ❤️

⬅️⬅️ تنبیه یا هدیه ای به نام عشق ➡️➡️ ✍ طلعت رافعی ماشین را در زیر سایه درختی و در یکی از خیابان های فرعی برای دقایقی، پارک کردم، تا ساعت پایان طرح ترافیک آغاز شود و بتوانم وارد منطقه طرح شوم. در این مواقع به جای فرو کردن سر در گوشی، علاقمندم تا بیشتر، آدم ها، تعاملاتشان و آنچه در محیط می گذرد را ببینم و واکاوی کنم. کودکی حدودا 9 ساله را دیدم که با شتاب، کوله اش را جلوی در خانه ای انداخت و پشت سر خانم سالمندی که در دستانش چند پلاستیک از مایحتاج خریداری شده اش بود، دوید و گفت: خانم، خانم! اجازه بدهید کمکتون کنم. به یک باره انبوهی از پرسش ها، همراه با حالی شگفت زده و متعجب، ذهنم را در بر گرفت. این پسر بچه که گرچه به نظر بسیار باهوش، زیرک، و پر اعتماد به نظر می رسید، چگونه هم از خود مراقبت می کند و هم به دیگران اعتماد؟ در شرایطی که بچه های این سنین، یا وابسته به والدین هستند، یا سر در بازیهای کامپیوتری دارند، یا مشغول بازی با همسالان خود در کوچه ها هستند، یا مثل شاهزاده ها، در خانه با مربی خصوصی کار می کنند، چگونه نیاز یک سالمند را می بیند و به او کمک می کند؟ چه کسی به او آموزش داده است؟ چگونه این احساس امنیت و اعتماد را به دست آورده است؟ تا جایی که حافظه من یاری می کرد، این دست از کودکان با ویژگی های مستقل بودن و حمایت گر را در دهه شصت و هفتاد و بیشتر در مناطق شهرستانی و بومی که همه برای یکدیگر آشنا بودند، دیدم، نه سال نود و هفت که بزرگتر ها در اندیشه جوشش دیگ خویش هستند و کودکان در بند لذت های خود. در همین حال و افکارم سیر می کردم، که دیدم همان پسر بچه با یک شاخه گل در دست، مسیر رفته را بر می گردد. پیاده شدم و گفتم می دانم عجله داری، عذرخواهی می کنم وقتت را می گیرم. یک سوال داشتم. این کمک به دیگران را در کتابها خواندی یا در مدرسه به تو آموزش دادند یا پدر و مادرت به تو یاد دادند. همینطور که نفس نفس می زد و صورتش از گرما گل انداخته بود، گفت: هر زمانی تکالیفم را انجام نمی دهم، یا کار بدی کرده باشم، پدر و مادرم از من می خواهند که حتما یک کاری که کمک به دیگران هست را انجام بدهم. امروز استاد موسیقیم از تمرینم راضی نبود، مادر گفت برو ببین چیکار میخوای بکنی؟ گفتم یعنی والدینت تعیین می کنند با چه روشی باید کمک بکنی، یا خودت انتخاب می کنی؟ پاسخ داد: آنها فقط می گویند، ببین میخوای چیکار کنی؟ با خود فکر کردم عجب پدر و مادر فیلسوفی دارد این پسر. به یاد دانشمندان علم روانشناسی افتادم که سالها پیش، در دل آزمایشگاههای روانشناسی و از طریق آزمایش بر روی سگ و میمون و موش، روش های تشویق و تنبیهی را تولید و به خورد مردم جهان دادند، که حاصلش یا نسلی پر توقع و ناراضی از آب در آمد، یا نگران و مضطرب. یعنی این کمکت به این خانم مسن، تنبیهی بود که باید می شدی؟ گفت بله. گفتم دیگر چه کمک هایی به دیگران کردی؟ گفت چند بار به پسر همسایه که مدرسه استثنایی می رود، ریاضی آموزش دادم. چند بار هم رفتم پیش مادر بزرگم که تنهاست، خوابیدم. یک بار هم پول توجیبی روزم را دادم به یک نفر. گفتم این شاخه گلی که در دست داری داستانش چی هست؟ گفت: آن خانم از گل فروشی سر کوچه خونش خرید و به من داد. گفتم: اجازه دارم اسمت را بپرسم؟ گفت: محمد هستم. گفتم: محمد چند سال داری؟ گفت: 9 سال. گفتم: محمد، گل ندارم که به تو هدیه بدهم، ولی یک بسته شکلات گرفتم تا ببرم مهمانی، این را به تو که امروز، عشق، امید و شادی را به من هدیه دادی، می دهم. سلام منو به پدر و مادرت هم برسان. خواهشی هم داشتم، اول این که مراقب خودت باش. طوری که گویا فهمید منظورم چیست؟ خندید و گفت: هستم. یادم هست به هر کسی کمک نکنم. دوم اینکه وقتی بزرگ شدی و خیلی توانمند تر از امروز شدی، به کمکت به دیگران ادامه بده. دستی تکان داد و خداحافظی کرد و رفت. خوشحال شدم که هنوز می توان دلهایمان را آب و جارو زد. هنوز می شود به فرزندانمان یاد بدهیم که در رنج، درد، شادی و غم دیگرا شریک شوند. هنوز می شود عشق را به دیگران هدیه کرد. هنوز می توان لبخند را بر آسمان هر کوچه ای به پرواز در آورد

✨دکتر الهی قمشه ای​✨ وقتی از آستانه پنجاه سالگیم گذشت فهمیدم هر چه زیستم اشتباه بود ! 🔹هر چه برایم ارزش بود کم ارزش شد . حالا می فهمم چیزی بالاتر از سلامتی، چیزی بهتر از لحظه حال ، با اهمیت‌تر از شادی نیست . حالا می فهمم دستاوردهایم معادل چیزهایی که در مسیر به دست آوردن همان دست آوردها از دست دادم ، نیستند . حالا می فهمم استرس، تشویش ، دلهره، ترس از آزمون کنکور و استخدام، اضطراب سربازی، ترس از آینده ، وحشت از عقب ماندن ، دلهره تنهایی ، نگرانی از غربت، غصه های عصر جمعه ، اول مهر ، ۱۴ فروردین ، بیکاری و . . . . هرگز نه ماندگار بودند و نه ارزش لحظه های هدر رفته ام را داشتند . 🔹حالا می فهمم یک کبد سالم چند برابر لیسانسم ارزشمند است . کلیه هایم از تمامی کارهایم ، دیسک کمرم از متراژ خانه ، تراکم استخوانم از غروب های جمعه ، روحم از تمام نگرانیهایم ، زمانم از همه ناشناخته‌های آینده های نیامده ام ، شادیم از تمام لحظه های عبوسم ، امیدم از همه یاس هایم ، با ارزش تر بودند . 🔹حالا می فهمم چقدر موهایم قیمتی بودند و چقدر یک ثانیه بیشتر کنار فرزندم زنده بمانم ارزش تمام شغل های دنیا را دارد . 🔸 هیچگاه به دنبال خبرهای بد و حرفهای اعصاب خُردی نباشید . چون تمامی ندارد . دنبال شادی باشید . بگذارید ذهنتان نفس بکشد .

روز دختر مبارک کانال په پووله @papooole

🔸 «چرا» بسیار مهم‌تر از «چگونه» است! @papooole مهم‌تر از اینکه بدانید چگونه باید یک کار را انجام دهید، این است که بدانید چرا باید آن کار را انجام دهید. اگر به اندازه کافی دلیلی بر‌ای چرایی انجام دادن کاری وجود نداشته باشد، آنگاه علاقه‌ای هم برای استقامت در چگونگی انجام دادن آن نیز وجود نخواهد داشت. دو مهارت خاص باعث موفقیت‌های زیاد در زندگی می‌شوند: اول) قدرت برنامه ریزی. دوم) متعهد ماندن به اهداف بزرگ. صفت متداول افراد فوق‌العاده، سریع و چابک بودن آنهاست. دو استراتژی مشترکی که بین تمام این افراد وجود دارد عبارت است از: ۱) تعهد راسخ و ثابت در روند یادگیری. ۲) اهداف واضح مکتوب و برنامه‌ریزی برای رسیدن به آنها. حتی یک نابغه در کشورهای پیشرفته، بدون نقشه راه نابود خواهد شد. نیاز دارید تا یک نقشه داشته باشید که به شما بگوید می‌خواهید به کجا بروید. زمانی که مردم توجه خود را به آن چیزی که هم اکنون دارند، متمرکز می‌کنند و یا چشم‌انداز و مسیر خود را به صورت روزانه معین می‌کنند، دچار انحراف می‌شوند. تنها زمانی که برای خود یک هدف در افق و دوردست قرار دهید، می‌توانید با سرعت و در مسیر مستقیم به سوی هدف‌تان حرکت کنید. قدرت «چرایی‌تان» مهم‌ترین عامل برای انجام دادن کارها است. زمانی که دلیل‌تان به‌اندازه کافی بزرگ باشد، قادر به انجام هر کاری هستید. اگر ندانید به دنبال چه چیزی هستید، هیچ‌گاه به آن نمی‌رسید. ذهن‌تان سعی می‌کند دنیای بیرونی شما را با چیزی که در دنیای درونی‌تان وجود دارد، تطبیق دهد. وقتی ذهن‌تان را طوری تنظیم کنید که همواره به دنبال چیزهایی که می‌خواهید، باشد. همان‌ها موجودیت بیرونی می‌یابند و شما قادر خواهید بود آن‌ها را ببینید. درواقع آن دسته از پیام‌هایی را می‌بینید، می‌شنوید و تجربه‌شان می‌کنید که ذهن‌تان بر آن‌ها متمرکز است. وقتی هدف‌هایتان را مشخص می‌کنید، به ذهن خود این فرصت را می‌دهید که به آن فکر کند. به ذهن‌تان چند جفت چشم می‌دهید که انسان‌ها، شرایط، گفتگوها و ایده‌های جدید را ببیند. به این صورت دنیای بیرونی‌تان با دنیای درونی‌تان که همان اهداف‌تان است، منطبق می‌شود. #دارن_هاردی

Shahram.emamgholi: مربیان بخوانند: رویکرد آموزشی #رجیو_امیلیا در تربیت اوان کودکی 👇 http://mahdekoodakan.com/reggio-emilia-educational-approach/

آزمایشات بروی کودکانی که در معرض دعواهای خانوادگی بین پدر و مادرشان قرار گرفته اند نشان میدهد، الگوی مغزیشان مشابه با سربازانی است که در جنگ بوده اند !

تك فرزندي يا چند فرزندي؟؟؟ بهتر است واقع بینانه تر به این موضوع بیندیشیم. اغلب والدین تک فرزندان و یا کسانی که تمایل به تک فرزندی دارند اینطور بیان می کنند که انرژی و توان تربیت بیش از یک کودک را ندارند. این در حالی است که معایب و مشکلات ناشی از تک فرزندی در برخی از موارد به گونه ای است که شاید عدم داشتن فرزند به نوعی بهتر باشد. چرا که تک فرزندان در طول زمان به مشکلاتی دچار می شوند که چند فرزندان کمتر در معرض آن هستند و این فرضیه ای اثبات شده در تحقیقات تربیتی و روانشناسی است. درست است که فرزندآوری و پرورش یک کودک امری دشوار و بسیار سخت است اما مسلما شرایط و چگونگی تربیت او از اهمیت بیشتری برخوردار است. چه بسا خانواده هایی که از ترس همین قضایا به تک فرزندی بسنده کردن و مشکلات آینده یگانه فرزندشان از خانواده ای که سه فرزند داشت، بیشتر بود. بهتر است قدری در باورهایمان تامل کنیم و از هزینه نگهداری از فرزند نترسیم و بدانیم که روزی رسان خداست و از طرف دیگر باور داشته باشیم که کیفیت بالای تربیت، صرفا در تک فرزندی نیست و چه بسا با حضور فرزند دوم، موفقیت در تکمیل فرایند تربیت، بیش از پیش شود.