SevenHells

" زندگی به خیلی چیزا وابسته‌س. اونقد که اگه اون چیزا نباشن، آدم تنها راهش دق کردن و مردنه، مثلا اکسیژن، مثلا غذا، مثلا تو، وقتی که میخندی... "

" آرامش را در خط خطی های موهایش می یافتم، وقتی دست هام لایشان میخزید. آرامش را توی خط خطی های گوشه چشم هایش می یافتم، وقتی میخندید. حال که از من دور است، قرار ندارم و آرام نیز. همه چیز خاکستری شده، تنها سایه او رنگی است که لای هوای مه آلود آرام آرام محو می شود، مثل آرامش من. "

کاش میشد ناراحتی رو تف کرد و دیگه ناراحت نبود.

پسرم ایسم‌های زیادی در دنیا وجود دارد که می‌توانی برای توصیف خودت از آنها استفاده کنی. می‌توانی در طول عمرت پیرو فلانیسم و بهمانیسم باشی و از برکات هر ایسمی که انتخاب کرده‌ای بهره‌مند شوی اما یادت باشد؛ هیچ ایسمی به تو کمک نخواهد کرد احساساتت را به کلمه‌ی درست دربیاوری. هیچ مطالعه‌ای به تو این را نمی‌آموزد و هیچ ایسمی چنین برکتی را به زندگی‌ات نمی‌آورد. مهربان باش و سعی کن آدم‌ها را بیشتر از ایسم‌هایت یاد بگیری...

اون لحظه ای که خوشبختی رو با تک تک سلولام حس میکنم مطابق با اون لحظه ایه که لب پرتگاه وایسادم و قراره تا چند لحظه دیگه به قعر گا فرو برم.

من اگه روم میشد پولایی که قرض دادمو پس بگیرم الان حداقل یه پونصد تومنی دستمو میگرف، ذلیل عام و خاص نمیشدم.

دیگه اینکه برن برا پرشین گلف و اینا رای بدن قدیمی شده. جدیدا میرن برای لغو fatf و فلان رای میدن. فکرم میکنن تاثیر داره. ای خدااااا

به امید اینکه صب بیدار شیم ببینیم چند سال دیگه س و این شکلی هستیم.

بیاین به بطالت بگذرونیم : https://t.me/joinchat/HsuDUUiFRvbr9m5S-cRi-A

" اگر انسان نتواند توی چشم‌های پوچ زندگی داد بزند که عاشق چیزی است، چه عمری برایش باقی مانده؟ اگر آدمی توی پوچ‌ترین لحظه‌ها و ثانیه‌ها، تکه‌ی کوچکی از خوشبختی توی دلش نلولد، دیگر برای چه زندگی میکند؟ "

" نگاهم را توی نگاهش قفل کردم. میخواستم داد بزنم که چرا نمیتواند مثل تمام آدم‌های عادی برایم خوشحال باشد؟ میخواستم داد بزنم که آدم اگر بچه‌اش را میخواسته و ناخواسته او را به این کثافت نکشانده، چرا یک بار نباید بهش بگوید دوستت دارم؟ اما آدم هر دردی را نمیتواند داد بزند، باید بغض کند و فقط لبخند بزند. "

" هیچوقت مشکلی با ساکت بودن دیگران نداشتم، حقیقتش از تنهایی لذت میردم، از اینکه مجبور نباشم سر تکان بدهم و بگویم اوهوم! در صورتی که اصلا نمیدانستم قضیه چیست. همه چیز را ساکت و ملایم دوست داشتم، تا اینکه صدای او را شنیدم. صدایش لطیف‌تر از سکوت، روی استخوان‌هایم راه میرفت و درد را از مغزشان بیرون میکشید. او تنها کسی بود که میخواستم حرف بزند و حرف بزند و حرف بزند..."

چقد کسشر شدن مردم. عجیبه.