SevenHells

این دو سه هفته ی مونده به عید داره بیشتر از همه ی طول زندگی من به درازا می انجامه.

یه رویاهایی هستن که از تصورشونم اشک شوق میاد تو چشمت. امیدوارم زندگیتون پر از این رویاها باشه و به همشون برسید...

در اجتماعات انسانی همیشه و حتی بدون دخالت حکومت، مردم به چند طبقه تقسیم میشن و نکته ی غم انگیز این ماجرا اینه که معمولن طبقه ی کارگر اینقدر هشتش گرو نهشه که وقت نمیکنه از طبقه کارگر بیاد بیرون و پیشرفت کنه. «عموما» در یک خانواده از طبقه کارگر به دنیا میان و با یک خانواده در طبقه کارگر از دنیا میرن...

اون اولا که برره پخش میشد چه دوران سختی بود. همه به بود میگفتن بید.

اینقدر خوابم میبره سر بعضی کلاسا که خودم مثل بچه های خوب پامیشم میام نمازخونه میخوابم.

هر وقت احساس کردید تنهایید به اون گوشه های اضافی کاغذ رنگی که توی هیچ کدوم از کاردستیامون استفاده نشدن فک کنید.

تو دانشگاه مسابقه گذاشتن، صابون گلنار و تخم مرغ جایزه دادن و شوخیای رکیکی کردن. هرچقدم ایران کشور دموکرات و آزادی باشه - که ماشالا چقدم هست! - یک فضای آکادمیک و رسمی نباید اینقد کسشر باشه.

کاش سحر قریشی یاد بگیره برای سلبریتی خوبی بودن، بجز حاشیه داشتن و ارتش فالوور داشتن و پول زیاد خرج کردن، چیزای دیگه ای هم لازمه.

احساس می‌کنم هر دفعه دورهمی رو میبینم یه شادی مصنوعی فرو میره تو چشمم. طرف میگه پخ، همه دست میزنن.

من اوایل یه گلوله احساس معذب بودن بودم بعد مو دراوردم شدم من.

ایران کشوریه که به بچه یاد میدن عنت اگه بو بده خجالت آوره. یعنی واقعن بچه از همون ابتدای بچگی مستاصل نمیدونه چیکار کنه خجالت آور نباشه و این احساس گناه بخاطر چیزای طبیعی تو وجودش نهادینه میشه. از پایه ریدیم رفیق.

من بیشتر عمرم چوب اینو خوردم که حوصله نداشتم فیلم باشم. حوصله نداشتم کسی که ازش بدم میادو بغل کنم تا بهش نزدیک شم و چاقومو محکم تر فرو کنم تو قلبش. چوب اینو خوردم که حوصله نداشتم خودم نباشم و اینجا زمینه! و آدما با اینکه خودت باشی اذیت میشن و دنبال یه مشت چاپلوس و پاچه خوارن که براشون دولا راست شه و من این آدم نبودم و همیشه چوبشو خوردم. همیشه!

خوب نکردن حال دوستات ساکس.