حــرفــــ دل

نامش احوالِ گُنگِ نیازمندِ ترجمه هستش. اسم دیگری برایشان پیدا نکرده‌ام. گاهی که دقیق‌تر می‌شوی، می‌بینی غم است، گاهی شادی، گاهی اضطراب، گاهی تردید، گاهی چندتای این‌ها با هم، گاهی هم هرچه دقیق‌تر می‌شوی، باز نامی برای این حالِ گُنگ‌ات پیدا نمی‌کنی. حالی را تجربه می‌کنی که دلت می‌خواهد سرت را بگذاری روی زمین و فرار کنی... یا دلت را بگذاری سرِ راه تا کسی برش دارد و تو را از خودت خلاص کند. هرچه هست، عمیقاً حس می‌کنی نیاز داری خودت یا کسی آن حال را برایت ترجمه کند، شاید بفهمی در درونت چه می‌گذرد، شاید بتوانی کاری برایش بکنی و شاااید از این حالِ گَسِ گُنگِ مَحو رها شوی.... @gitmit

میگم که؛ لنگ 5تومن باش؛ رو 10تا دست میچرخوننت؛ همین امشب بمیر؛ فردا صبح 100میلیون جور میکنن که به ملت کوبیده بدن که آبروشون نره؛ دنیا همینه مُردت بیشتر از زندت ارزش داره @gitmit

مکالمه های کوتاه... کفاف گلایه های بلند مرا نخواهد داد!  تا کی سلام کنیم؟ حال هم را بپرسیم؟  و به هم دروغ بگوییم که خوبیم؟!  من خوب نیستم!!!  اصلا... @gitmit

آدمای قوی معمولا اینجورین که شبارو عذاب میکشن… روزا میخندن… به دوست و رفیقاشون نصف مشکلاتشونو رو میگن و به خونوادشون هیچیشو نمیگن که نگرانشون نکنن! تا کی طاقت میارن نمیدونم، فقط میدونم که اینا خیلی وقتا… زندگیشون به مو میرسه، ولی پاره نمیشه :) @gitmit

می‌دونید... من؛ هم دستان بازتری داشتم و هم زبان تندتری اما گذاشتم غرورم بشکند روحم درد بگیرد و احساساتم جریحه‌دار شود و سکوت کردم تا دلِ شما را نشکنم... هیچ میدونید درست در همون لحظه که در مقابل شما سکوت کرده بودم، کوبنده‌ترین حرف‌ها رو برای گفتن داشتم؟ @gitmit

هستند کسانی که از شادی و موفقیت و حتی آرامش دیگران خوشحال نمی‌شوند. هستند کسانی که از تو بیزارند و به محض اینکه ببینند داری تقلا می‌کنی خودت را از مهلکه برهانی و به ساحل برسانی، سنگ مقابل راه تو می‌اندازند هرچیزی را ابزار می‌کنند تا تو را آزار بدهند و حاضرند حتی خودشان عذاب بکشند، تا ذهن و روان تو را متشنج و مشغول نگه دارند و تمامشان را می‌گذارند تا مطمئن شوند که تو آرام نیستی! به خودت نگاه نکن! هستند کسانی که نه زندگی می‌کنند نه می‌گذارند دیگران زندگی کنند و خودشان را به آب و آتش می‌زنند؛ تا تو احساس سوختن کنی! @gitmit

اتفاقا من مدیون کسانی ام که حمایتم نکردند، مراقبم نبودند و مرا به حال خودم رها کردند. من مدیون کارهای سخت و مسیرهای بن بستم. مدیون مشکلاتی که سخت حل می‌شدند و گره‌هایی که سخت باز می‌شدند و آدم‌هایی که خیلی سخت همراهی می‌‌کردند. من مدیونِ ضربه‌های گل نشده و تیرهای از کمان رها شده‌ی به هدف نرسیده‌ام... من مدیون زخم‌ها و رنج‌ها و آسیب‌هام... مدیون تک تک لحظاتی‌ که از خدا و کائنات و آدم‌ها انتظار همراهی داشتم و ناامیدم کردند! پرنده چطور پرواز می‌آموخت؛ اگر روی زمین به نیاز و مقصود می‌رسید؟! ماهی چطور راه دریا را می‌یافت؛ اگر رشد نمی‌کرد و از حصار محدود تُنگ به ستوه نمی‌آمد؟! @gitmit

‏یه جوری زندگی کنین که هیشکی متوجه روز خوب و بدتون نشه، باور کنین بیشتر اینایی که به عنوان رفیق و فامیل دور و برمونن با دیدن خوشحالیامون ناراحت میشن و با دیدن روزای تلخمون خوشحال میشن‌... @gitmit

هیچ وقت نذارید اطرافیانتون بفهمن آدم قوی وصبوری هستید، نذارید بفهمن که انعطاف پذیرید، نذارید بفهمن که بلدید حال خودتونو خوب کنید و به خودتون تکیه کنید، و از همه مهمتر نذارید بفهمن که همیشه موندنی هستید، چون یه روزی به خودتون میایید و می بینید که هیچ کاری براتون نمی‌کنن💔 @gitmit

اگر دیروز یا همین چند ساعت قبل در حد فروپاشی کامل بودم و امروز و همین حالا لبخند به لب دارم، چشم‌هام برق می‌زند و آماده‌ی ادامه دادن و زیستنی پر شور هستم؛؛؛ حتما در خلوتم با سختی، خویش را ترمیم کردم، روی زخم‌های باز و عمیقم مرهم گذاشتم، بهبود یافتم و بازگشته‌ام... پشت هر انسان بلندپرواز و ادامه دهنده‌ای، کوهی از شکست خوردن‌ها، از هم پاشیدن‌ها، دوباره پیوند خوردن‌ها و به میدانِ پیکار بازگشتن‌هاست. @gitmit