3 289
Подписчики
-324 часа
-167 дней
-5430 дней
Архив постов
3 289
.
در انتهای کوچه آذر دختریست به نام یلدا
با موهای بلند و مشکی،
پوستی سفید و گونه های سرخ مثل انار...
دختری که منتظر است کسی بیاید و با عشق، دقایق منجمدش را گرم کند.
آواز با هم بودن را در گوش هایش زمزمه کند
و با دیدار های کوتاه دوست داشتن های ته نشین شده اش را تکان دهد.
کسی که برای حال آشفته اش،حافظ بخواند
و برای نگاه های زمستانی اش، ساز گرما بزند...
سال هاست که همه، دقیقه آخرِ انتظارِ یلدا را جشن می گیرند
اما هیچ کس نمیداند که او، تنها برای دیدن معشوقی انتظار میکشد
که رسیدن به آن،امیدی محال است...
زمستانِ سرد، مقصد یلدایی بود،
که با هزاران آرزو برای دیدار با تنها یارِ پنهانی اش،
“بهار”جاده طولانی پاییز را پیموده بود...
@gitmit
21 дек. 2021, 03:02
3 289
یلدا،
دختر گیسو طلای زمستان،
دردانه ی مه رویِ سرما،
پیراهن ابریشمی بر تن،
با گونه های اَناری
نجوا کنان و پای کوبان رسیده است،
دلتنگی هایم را به باد داده ام...
خرامان خرامان با یلدا،
عشوه گری خواهم کرد...
@gitmit
21 дек. 2021, 02:59
3 289
يه روزی اما چشم وا ميكني ميبينی ديگه چيزي خوشحالت نميكنه !
ديگه بود و نبود كسي برات مهم نيست !
ديگه مهم نيست چی ميشه كی مياد كی ميره...
مهم های قبلِ زندگيت ديگه برات مهم نيستن...
يه روز مياد ميفهمي خيلی از آدما آدم نيستن...!
ديگه از كسي توقعي نداری...
ميفهمی هيشكی اونجوري كه حرف ميزنه نيست
ميفهمي فاصِلَت رو با آدما حفظ كنی،
چون همه از دور قشنگن...
يه روز مياد ديگه به هر چيزه مسخره ای نميخندی
حتي ديگه ناراحتم نميشب ، اشك نميريزی
يه روز مياد كه ديگه منتظر چيزی نيستي واسه خوشحال شدن...
اگه اون روز اومد، بدون بزرگ شدی...
@gitmit
17 дек. 2021, 11:32
3 289
برای سلامت روحم، برای حفظ غرورم، برای شعورم،
مدتهاست که آدمها را بدون اغراق به ذهن و قلبم میسپارم،
و میپذیرم آدمها چیزی که من فکر میکنم نیستند،
بیش از ظرفیتشان محبت نمیکنم و توقع ندارم
و جایی برای افسوس خوردن در آینده باقی نمیگذارم.
پذیرفتهام که عشق افسانه است،
دوست داشتن افسانه است،
وفاداری افسانه است
و دلخوش به هیچ افسانهای نمیشوم.
پذیرفتهام همانقدر آدمها
برایم مهم باشند که برایشان اهمیت دارم
و همانقدر آدمها را دوست داشتهباشم که دوستم دارند.
و حالا آرامم، از همیشه آرامتر...
@gitmit
13 дек. 2021, 13:03
3 289
پرسید: - چه خبر؟ خوبی؟؟
خواستم بگویم: دلم گرفته، خوب نیستم.
بگویم دیشب که بیرون رفتهبودم،
تمام شهر غمگین بود، آدمها مثل قبل نبودند،
پیادهروهای شهر بی روح بود، شهر بیروح بود،
همه چیز بیروح بود...
چشمها از نگاه خالی بودند و لبخندها رفع تکلیف بود.
آدمها بودند، اما انگار حضور نداشتند،
به پشت سرشان نگاه کردم، هیچکس رد پا نداشت،
هیچکس، هیچکس را نمیفهمید،
هیچکس شبیه قبل نمیخندید.
خواستم بگویم: دلم گرفته از اینهمه خفقان و بغض،
از اینهمه تغییر، از اینکه همان پیادهرویی که
دوسال قبل در آن شادترین آدم جهان بودم،
غمگینترین نقطهی شهر بود
و خاطرات روشنی که از آن داشتم،
به هزار و چندصدسال قبل از این باز میگشت.
دیدم سرسری پرسیده، قیافهاش میخورد
حوصلهی شنیدن اینهمه سیاهی و اندوه را نداشتهباشد،
خودم را جمع و جور کردم و گفتم:
خبری نیست، خوبم.
درحالیکه خبرها زیاد بود، خیلی زیاد...
اما کسی از کسی خبر نمیخواست که!
آدمها حوصلهی خودشان را هم نداشتند...
@gitmit
09 дек. 2021, 09:12
3 289
.
بهم ميگي تحمل كن، درست ميشه.
درست شدن تا يه جايي ارزش داره،
تا يه جايي لبخند رضايت رو لبت مياره.
از يه جايي به بعد حتی اگه همه چيز درست بشه هم
ارزشي نداره تو رو خوشحال نميكنه، تو رو راضي نميكنه.
چيزي كه تو ٥ سالگي تو ويترين مغازه ديدي و خواستي
وقتي ٢٠ سالگي بهت بدن ديگه خوشحالت نميكنه،
غذايي كه يكشنبه هوس كردي وقتي جمعه بهت بدن
ديگه راضيت نميكنه...
حرفي كه امروز بايد آرومت كنه رو
چند روز بعد بشنوي ديگه خاصيت نداره...
@gitmit
08 дек. 2021, 11:29
