حــرفــــ دل

هیچ چیز به اندازه‌ی صمیمیت، پدیدآورنده‌ی ابتذال نیست! صمیمیت، صمیمیتِ بی‌جا و بدون جهت!!! آدم‌ها خودمانی بودن و مهربانی را علامت ضعف می‌دانند و زیاد که خودمانی و صمیمی و سازگار بودی، شروع می‌کنند به بی‌حرمتی! شروع می‌کنند به کم به حساب آوردن و شروع می‌کنند به حد و مرزها را زیر پا گذاشتن! این عشق نیست که آدمی را ضعیف می‌کند، صمیمیت است، صمیمیت است که آدمی را از عرش به فرش می‌کشاند صمیمیت است که قدرت و صلابتِ آدمی را می‌کُشد و او را خلع سلاح می‌کند در مقابل آدم‌ها... صمیمیت است که قابلیت‌ها و استعداد‌های بالقوه‌‌ی وجود انسان را به حاشیه می‌راند و او را موجودی ناآزموده و بی‌استعداد جلوه می‌دهد. صمیمیت! صمیمیتِ بی‌جا و بی‌رویه و بدون جهت!!! @gitmit

رنجیده‌ام از آدم‌ها و بد دیده‌ام از مهربانی و خوب بودن‌ها ولی هنوز هم مهربانی که می‌کنم، سبک می‌شوم و برای لحظاتی فراموش می‌کنم چقدر غمگینم! هنوز هم بیشترین چیزی که حالم را بهبود می‌بخشد، مهربانی کردن و خوب بودن است. هنوز هم بزرگترین دلخوشی‌ام، دل‌خوش کردنِ آدم‌هاست. هنوز هم به منتهای اندوه‌های فرساینده و حل‌نشونده‌ی جهانم که رسیدم و آدم‌ها که به قدر کفایت ناامیدم کردند، پناه می‌برم به حیوانات، به پرنده‌ها، به گیاهان، به سادگی‌ها، به بی‌توقع دوست‌داشتن‌ها، بخشیدن‌ها، لبخند زدن‌ها... هنوز هم امید دارم که همه چیز درست خواهد شد و ما خوب خواهیم‌شد و امید دارم که بالآخره روزی "مهربانی و عشق" سیاره‌‌‌ی غمگینمان را نجات خواهد داد. @gitmit

یکی ازبامزه ترین صحنه ها اونجایی که آدمی که ذاتشو میشناسی راجب اصالت وادب واخلاق و وفاداری حرف میزنه و نمیدونه که نمیتونه ذات خرابش رو باحرفهای قشنگ بپوشونه.! 👍 @gitmit

امیدوارم آدم‌های خوب، با نیت های خوب را در زندگی‌ات جذب کنی، آدم هایی‌ که در غیاب تو، از اسم تو محافظت می‌کنند... @gitmit

‏هر بار که سطحتان بالا می‌رود، چیزی را از دست خواهید داد؛ یک عادت، یک دوستی، یک رابطه، یک نسخه از خودتان... این باخت نیست. این هزینه ورود است... @gitmit

روزی برایتان خواهم‌ گفت همان لحظاتی که با لبخند و امید همراهی‌تان می‌کردم، چقدر ناامید و اندوهگین بودم! که درست همان مواقعی که فکر می‌کردید آرامم و هیچ چیز برایم مهم نیست، چه معصومانه در حالت دفاع بودم و چقدر همه چیز برایم اهمیت داشت... @gitmit

عجب نسلی بودیم؛ به ما که رسید جنگل ها سوخت، دریاچه ها خشک شد، بیماری اومد، ماشین ۱۰ تومنی شد ۵۰۰ میلیون، از داخل تحریم شدیم از بیرون تهدید، جنگ داخلی و خارجی دیدیم، پر پر شدن همسنامونو دیدیم، شدیم نسلِ پر از دیدن و نداشتن، دویدن و نرسیدن، رفتن و موندن و انتخاب بین سخت و سخت تر.... نسل ما دیگه چی باید میدیده که ندیده؟ آیندگان از ما به عنوان بدشانس ترین نسل تاریخ ایران یاد خواهند کرد.💔 @gitmit

هنوزم بدون قطعی حتی در اینترنت ملی

سلام دوستان فیلترشکن ما نت ملی رو دور میزنه و قطعی نداره رو هر کاربری هم تخفیف زدیم 1 کاربر 1 ماهه حجم نامحدود 200 بود شد 150 تومن 2 کاربر 1 ماهه حجم نامحدود 400 بود شد 250 تومن 3 کاربر 1 ماهه حجم نامحدود 600 بود شد 350 تومن برای خرید پیام بدید @mamad905 @mamad905 این فیلتر شکن مال همین کاناله و خودم پشتیبانیشو انجام میدم

سلام دوستان فیلترشکن ما نت ملی رو دور میزنه و قطعی نداره رو هر کاربری هم تخفیف زدیم 1 کاربر 1 ماهه حجم نامحدود 200 بود شد 150 تومن 2 کاربر 1 ماهه حجم نامحدود 400 بود شد 250 تومن 3 کاربر 1 ماهه حجم نامحدود 600 بود شد 350 تومن برای خرید پیام بدید @mamad905 @mamad905 این فیلتر شکن مال همین کاناله و خودم پشتیبانیشو انجام میدم

ای کاش نگاه این مردم بعد از اینهمه تورم و دویدن به دنبال لقمه‌ای نان، حالا به آسمان نبود که موشک‌ها به کجای شهرشون اصابت می‌کنند و قراره چی بشه؟ ای کاش هیچ جنگی در هیچ کجای جهان اتفاق نمی‌افتاد و ادامه پیدا نمی‌کرد! لطفا بیشتر از قبل باهم و کنار هم باشیم، الآن وقتِ یارکشی و تیم‌سازی علیه همدیگه نیست! دعا کنیم هیچ جنگی شروع نشه. هنوز اسم "جنگ" برای خیلی‌ از ما شوخیه و امیدوارم هرگز میزان عمق و رنج این واژه رو به معنای واقعی کلمه درک نکنیم! @gitmit

«بیست دقیقه دیگر به خانه می‌رسم.» این، آخرین پیام دخترکی است که هرگز به خانه نرسید و پدر و مادر و خانواده‌اش تا همیشه چشم‌به‌راه باقی ماندند قصه تلخ الهه، حکایت همه ماست؛ پیر و جوان، دختر و پسر هم ندارد. اگر از نفرین‌های سرگردانی مثل اتوبوس و هواپیما و ماشین‌های از رده خارج جان به در ببریم، یا انفجار و آتش‌سوزی نیست و نابودمان می‌کند، یا در قعر معدن‌های عهد دقیانوس نفس آخر را خواهیم کشید و حالا در زندگی عادی هم جانمان در خطر اس خلاصه، بیدار می‌شویم که بمیریم، و مدت‌هاست که «حضرت اجل» به رفیق گرمابه و گلستان‌مان تبدیل شده است. آن‌قدر مصیبت بر سرمان ریخته که فرصتی برای عزاداری و همدردی درست‌وحسابی نداریم. چند غروب که بگذرد و یک تراژدی تازه رخ بنماید، خانواده‌ای تنها می‌ماند و غمی به بزرگی همه عالم. اصلاً کسی می‌داند سرنوشت گم‌شده‌های فاجعه بندرعباس به کجا رسید؟ آیا جز «لنگه کفش‌های نیمه‌سوخته»، چیزی عاید پدر و مادرهای چشم‌به‌راه و زن و فرزندهای منتظر شده یا نه؟ افسوس برای دخترکی که در خاک شد و امیدها و آرزوهایی که بر باد رفت. او باید سال‌ها زندگی می‌کرد، بهارها و پاییزها را می‌دید، عاشق می‌شد، سفر می‌رفت و در «آزادی»، بی‌هیچ ترس و خوفی تیم محبوبش را تشویق می‌کرد. او باید زندگی می‌کرد؛ و این، بدیهی‌ترین سهمش از این دنیای بی‌رحم بود.💔 @gitmit